Hamshahri corpus document

DOC ID : H-791014-50384S1

Date of Document: 2001-01-04

ريزش مو * شايع ترين علت ريزش مو در زنان ومردان، ريزش مو آندروژنيك است * ريزش مو به تعداد حداكثر 50 تا 100 عدد در روز طبيعي است اشاره; با گسترده شدن آموزش سلامت فردي در جامعه و رعايت بهداشت، انسانها روزبه روز بيشتر به سلامت جسمي و روحي و بهداشت و زيبايي فردي مي انديشند. اين موضوع يكي از علل اصلي مراجعه آنها به پزشك است. در اين ارتباط، يكي از مواردي كه بسيار مورد توجه قرار مي گيرد، ريزش مو است. مساله مهم اين است كه تا چه حدي از ريزش مو را بيماري بناميم يا به عبارتي ريزش موي غيرطبيعي؟ چيست در اين مقاله، ريزش مو از ابعاد مختلف بررسي شده است. به طور طبيعي تعداد فوليكولهاي موي سر از c/10 m 0002در هنگام تولد به بالاترين ميزان خود در دوران بلوغ مي رسد و با افزايش سن، تعداد آنها به تدريج كاهش مي يابد. حدود 90 80 تا درصد موهاي سر در مرحله آناژن (رشد )15 10 تا درصد در مرحله تلوژن (توقف رشد يا استراحت ) و كمتر از 3 درصد در مرحله كاتاژن ( دژنراسيون ) است. حداكثر 50 تا 100 عدد موي سر در روز به طور طبيعي مي ريزد. سرعت رشد موهاي سر /حدود.ميلي متر 35 در روز (به طور متوسط يك سانتي متر در ماه ) است. حال، هر عاملي كه موجب اختلال فعاليت سلولهاي استروما و فوليكول مو شود، مي تواند به ريزش مو بيانجامد. چنانچه تخريب فوليكول مو موجود باشد، سبب ريزش مو به همراه اسكار مي شود. اگر فوليكول مو تخريب نشود، ريزش مو بدون اسكار است. ريزش مو بدون اسكار در اين نوع ريزش مو، آسيب شديد به پياز مو و ماتريكس مو وارد نمي شود. در نتيجه برگشت پذير بوده ومعمولابه طور كامل ترميم اين مي شود گروه به 5 دسته بزرگ تقسيم مي شود: - 1 ريزش مو تلوژن: در اين حالت ريزش مو از 100 عدد در روز به 120 تا 400 عدد در روز افزايش مي يابد. علل اين نوع ريزش مو عبارت است از: اختلالات غدد درون ريز نظير افزايش يا كاهش فعاليت غده تيروئيد، هيپوفيز و پاراتيروئيد، اختلالات تغذيه اي (مانند ماراسموس، كواشيوركور، فقر آهن و روي ) استرس هاي، فيزيكي (نظير جراحي، بستن موها با كش، استفاده از تل، بيگودي و مو خشك كن سشوار ) استرس هاي، روحي نظير افسردگي شديد، بيماريهاي تبدار شديد، متعاقب زايمان و قطع مصرف قرص هاي ضدبارداري، مصرف طولاني مدت بعضي داروهانظير وارفارين، هپارين، ليتيوم، كاربامازپين و... - 2 ريزش مو آناژن: اگر به دليلي (مانند مصرف داروهاي سيتوتوكسيك، راديوتراپي، مسموميت با آرسنيك و تاليوم ) فعاليت و تقسيم سلولهاي فعال ماتريكس وكورتكس مو متوقف قسمت شود، پروگسيمال مو نازك و شكننده شده و با كوچكترين نيرو (مثل شانه كردن، ماساژ دادن ) مي ريزد. در واقع در اين نوع، فقط موهاي آناژن كه داراي فعاليت تقسيمي بالايي هستند، گرفتار شده ومي ريزند. - 3 ريزش مو آندروژنيك: در اين حالت موهاي ضخيم تيره و بلند ترمينال تحت تاثير هورمونهاي آندروژنيك و نيز عامل ژنتيك به موهاي ظريف، كم رنگ، كوتاه وكركي شكل تبديل مي شوند. اين نوع شايع ترين علت و نوع ريزش مو است. دو نوع ريزش مو آندروژنيك داريم: الف - وابسته به آندروژن كه ريزش در ناحيه ريش، سبيل، سينه، پشت، زير ناف و سطح داخلي كشاله ران و نواحي حساس سر يعني نواحي طرفي شقيقه و فرق سر است. ب - غيرحساس به آندروژن كه ريزش مو در ساير نقاط بدن است. در اين گروه طاسي طرح مردانه قرار دارد كه ازحوالي بلوغ شروع شده و به تدريج افزايش مي يابد. مي توان اين حالت را يك حالت فيزيولوژيك تلقي كرد، به طوري كه بيش از 80 درصد مردان تا دهه هفتم زندگي خود حداقل دچار درجات خفيفي از ريزش مو و 15 درصد دچار طاسي كامل مي شوند. ساز و كار دقيق بيماري هنوز ناشناخته است. زير گروه ديگر طاسي، طرح زنانه است كه كاملابا نوع مردانه متفاوت است و بيشتر قسمت مياني ورتكس را گرفتار مي كند. در زنان فعاليت و تاثير آندروژنها در فوليكولهاي مو تحت تاثير ژن و تغييرات بيولوژيك نظير افزايش سن افزايش يافته و موجب ريزش مو مي شود. - 4 طاسي منطقه اي: يكي از علل شايع ريزش مو است. در اين حالت تنه موهاتحت تاثير روندهاي ايمونولوژيك نازك و شكننده شده ومي ريزد. در اكثر موارد بيماري در سنين كمتر از 40 سال رخ داده و بيشتر پوست سر (گاهي ابرو، ريش مژه، ... ) را گرفتار مي كند. پوست ناحيه مبتلا سالم است، ولي گاه قبل از شروع ريزش مو، احساس خارش، سوزش و گزگز كردن درناحيه بروز مي كند. درحدود 10 تا 20 درصد موارد ضايعات ناخن نيز ديده مي شود. ريزش مو به همراه اسكار در اين نوع، عامل بوجود آورنده ريزش مو سبب تخريب فوليكول مو مي شود و ريزش مو برگشت ناپذير است. شايع ترين و مهمترين علل آن عبارتند از: عفونت ها ( قارچ ها، باكتري ها، ويروس ها و پروتوزوئرها )، داروها ( كيناكرين، پاراآمينو ساليسيليك اسيد ) ليكن، پلان، راديوتراپي، درماتوميوزيت، اسكلرودرمي سيستمتيك، آكنه كلوئيد، آميلوئيدوز و برخي از بيماريهاي جلدي ديگرنظير ايكتيوز و بيماري دارير. براي تشخيص ريزش موي طبيعي از بيماري ونيز تشخيص انواع ريزش مو از يكديگر، همچنين درمان مناسب و توصيه هاي بهداشتي لازم خصوصا اطمينان از موثر بودن درمان بايد به پزشك مراجعه نمود واز توصيه هاي لازم بهره جست. با وجود اين، درمان هر يك از انواع ريزش مو به طور اختصار به شرح زير است: * درمان ريزش مو تلوژن: در استرس هاي فيزيكي مي توان با قطع عامل محرك ريزش مو را درمان كرد. در ريزش مو بعداز زايمان بايد به فرد اطمينان بخشيد كه ريزش مو بدون درمان پس از گذشت چند ماه از زايمان ( 6 2 تا ماه ) خود بخود بهبودمي يابد. درمان ساير موارد ريزش مو تلوژن رفع عامل زمينه اي است. * درمان ريزش مو آناژن: در اين مورد نيز بايد فقط عامل زمينه اي را برطرف كرد. * درمان ريزش مو آندروژنيك: درآقايان عبارت از مراحل زير است: - رفع عوامل تشديد كننده ريزش مو - آموزش مراقبت صحيح ونگهداري از مو - مصرف موضعي محلول مينوكسيديل با غلظت 2 درصد و يا بيشتر به صورت موضعي - در صورت عدم پاسخ به مراحل درمان، بعدي ونهايتا جراحي ترميمي از جهت زيبايي در خانم ها مراحل درمان به شرح زير است: - رفع عوامل زمينه اي - درمانهاي ضد افزايش هورمونهاي آندروژن - ساير درمانها مشابه آقايان است. درمان * طاسي منطقه اي: عبارت است از، مصرف استروئيد موضعي مصرف مينوكسيديل 2 تا 5 درصد به صورت موضعي و مصرف آنترالن موضعي طبق دستور پزشك. ريزش * مو به همراه اسكار: درمان درتمامي حالات فوق تقريبا جراحي است. دكتر نازنين شريعتمداري