Hamshahri corpus document

DOC ID : H-790213-48026S1

Date of Document: 2000-05-02

آوازخواني صافي اعتقاد به انگيزه درگذشت استاد زنده ياد نورالدين رضوي سروستاني الف - نجوا برخي از چهره هاي موسيقي سنتي ايران چه در زمان حيات و چه پس از درگذشت، مظلوم واقع شده اند. استاد نورالدين رضوي سروستاني از جمله اين چهره ها بود كه عليرغم دانش وسيع آوازي ونيز تسلطش بر رديفهاي آوازي، استفاده آنچناني از اين منبع عظيم آواز ايراني صورت نگرفت. استاد رضوي سروستاني از معدود شاگردان حلقه زنده ياد استاد نورعلي خان برومند بود. مرحوم برومند علاوه بر دانش موسيقي روز استعداد شگرفي در راهنمايي علاقه مندان پيگير موسيقي سنتي داشت و مرحوم رضوي سروستاني نيز از جمله دلبستگان موسيقي آوازي بود كه نزديك به 12 سال از محضر مرحوم برومند ظرايف و دقايق موسيقي آوازي را آموخت و اين طولاني ترين زماني است كه يك دانش آموخته آواز از محضراستاد برومند كسب فيض كرد. مرحوم رضوي سروستاني از صدايي پخته و پرورده برخوردار بود كه در آن هويت و شخصيت خاص خواننده حس مي شد. صداي مرحوم رضوي به خصوص كنسرتهايي كه وي در نغمه دشتي ارائه كرد و نيز كنسرتي كه به سرپرستي جليل عندليبي ارائه داد (در اوايل انقلاب كه بعدها همين كنسرت به صورت كاست و با صداي شهرام ناظري در دستگاه ماهور منتشر شد. نوار بنماي رخ ) از جمله به يادماندني ترين آوازهاي اين چهره بنام آواز موسيقي اصيل ايراني است. همچنانكه تصنيف دلنشين ايشان در فراق مرحوم طالقاني نيز آن زمانها دلهاي بسياري را تكان داد. مرحوم رضوي سروستاني پس از انقلاب و در اوايل دهه 60 به شيراز كوچيد و اين البته براي وي كه از مركز فعاليتهاي فرهنگي به دور و نيز علاقه مندان آواز بسيار ناگوار بود، چرا كه بخشي از گنجينه شفاهي آواز ايران دور از دسترس پيگيران جدي اين هنر اصيل قرار گرفت. مرحوم رضوي سروستاني در سالهاي ابتدايي دهه هفتاد به تهران آمد و اين البته زماني بود كه حنجره وي به دليل زيادي سن از تواناييهاي دهه 60 برخوردار نبود اما اين چهره صافي اعتقاد، از تلاش و كوشش نايستاد و در منزل شخصي خويش، مكتبخانه اي داير كرد و علاقه مندان به آواز را با ظرايف و دقايق آوازي آشنا ساخت. شيوه تدريس استاد سروستاني تلفيقي ازآموزش رديف و صداسازي بود، و وي همه گاه بر صداسازي تاكيد مي كرد. نگارنده نزديك 6 ماه از محضر اين استاد بنام نكته هاي خاصي ازآواز ايراني را فراگرفتم، (ابتدا در منزل شخصي و سپس زماني كه به مدد خواننده خوشنام آقاي سيد عبدالحسين مختاباد - كه زماني رياست فرهنگسراي سرو را به عهده داشت - از استاد دعوت شد كه در اين مكان فرهنگي تدريس آواز كند )استاد در طول دوران حضور خود در تهران به دليل تنگي معيشت، نتوانست آنچنان كه بايد برروي آموخته هاي ساليان دور خود تمركز كند و آنها را در آرشيوي خاص نگه دارد، اگر چه در دو سال انتهايي قرار بود مجموعه رديفي ايشان با تار آقاي داريوش طلايي ضبط و انتشار يابد كه مدتي برسر چگونگي قرارداد و حق الزحمه بحث شد و سرانجام در 12 ساعت ضبط گرديد اما از انتشار عمومي آن هنوز خبري نيست. اميدواريم كه تجربه هاي شخصي استاد و نيز آموخته هاي ساليان دراز اين استاد متخلق آواز ايراني، به مانند بسياري از گنجينه هاي شفاهي ايران، به خاك سپرده نشده باشد و حداقل در آرشيو و مجموعه اي مطمئن به ثبت رسيده باشد. مرحوم رضوي سروستاني در سالهاي پاياني عمر، سفري چند هفته اي به كشورهاي مختلف داشت و توانست گوشه هايي از قابليتهاي موسيقي آوازي را به علاقه مندان موسيقي ايراني ارائه بكند. آخرين باري كه نگارنده استاد را ديد، در جشنواره موسيقي مقامي كرمان بود كه آن مرحوم به عنوان داور در اين جشنواره شركت كرده بود. نگاه مهربان، چهره فروتنانه، سخنان از سر بزرگواري و كرامت و گلايه هايي دوستانه از وضعيت نه چندان مناسب موسيقي در كشور، همچنان در ذهن و خيال نقش بسته است. استاد در روزهاي پاياني، چهره اي نزار پيدا كرده بود و عمل جراحي كه مي بايست عافيت تن و روان را برايش به ارمغان آورد، مدتي بعد سببساز از كف رفتن اين چهره به يادماندني آواز ايران شد. بعد از وفات تربت ما در زمين مجوي در سينه هاي مردم عارف مزار ماست