Hamshahri corpus document

DOC ID : H-790123-47810S7

Date of Document: 2000-04-11

بادرود; تصويرگر خوبيهاي طبيعت بادرود آئينه دار رنگها و شكلها و تصويرگر تمامي خوبيهاي طبيعت است. وقتي از كوههاي كركس افق سبز را مشاهده مي كنيم تنها چيزي كه ما را به سوي خود مي كشاند زيبائيهاي كوير است كه در حلقه سبز بادرود عشق به زندگي را در دل هر انسان عاشق تجديد مي كند. شهر بادرود با طول شرقي 52 درجه و 2 دقيقه و عرض شمالي درجه 33 و 41 دقيقه در شمال استان اصفهان واقع شده است. اين شهر در 30 كيلومتري شمال نطنز 60 كيلومتري شرق كاشان و 55 كيلومتري جنوب غربي اردستان و در كنار جاده ترانزيت تهران - جنوب واقع شده و يكي از كهن ترين و معمرترين مناطق مركزي ايران است. ارتفاع اين شهر از سطح دريا 995 متر است و بهار از زيباترين و خوش آب و هواترين فصلهاي اين شهر حاشيه كويري به شمار مي رود. بادرود شهر آخشيجان چهارگانه طبق اسناد موجود، نام قديم بادرود (باد ) بوده است كه بعضي ها (البته به غلط ) وزش بادهاي موسمي در منطقه را علت نامگذاري اين شهر به نام ( باد ) ذكر كرده اند. ولي آنچه واضح است وجود تمدني عظيم و كهن چون تپه تاريخي سياه بوم (مربوط به هزاره پنجم پيش از ميلاد ) و آثار دوران اسلامي است كه در زير تپه شنهاي روان مدفون است. تحقيقات اوليه در تپه هاي سياه بوم، نشانگر وجود تمدني كهن با انسانهايي هنرمند و صنعتگر در زمينه ساخت سفال و ذوب مس و مفرغ در هزاران سال قبل در اين سرزمين است. ورود حضرت آقا علي عباس و محمد (ع ) و يارانش به منطقه كه به احتمال قوي در سال 203201 ه -. ق (براي ديدار با برادر بزرگوارشان حضرت امام ع رضا ) روي داده خودگواهي است از تاريخ بلند و سرافراز اين مرز و بوم. حفظ و تكلم گويش محلي بادي كه ريشه در زبان فارسي دري قديم دارد و داراي افعال و كلماتي اصيل هستند، خود يكي ديگر از دلايل قدمت اين ديار كهن است. حال اگر چه دست طبيعت و بيشتر انسان متاسفانه، آگاهانه يا ناآگاهانه آثار موجود در منطقه را به طور كامل تخريب كرده و اثري از آنچه را كه در اصل، شناسنامه و سند اين منطقه است به جا نگذاشته، ولي بحمدالله مورخان، گاه اشاره اي هر چند مختصر به اين ديار كرده اند. به عنوان مثال مي توان به كتاب تاريخ قم تاليف حسن ابن محمد ابن حسن قمي از علماء و مورخان بنام سده چهارم هـ. ق و ابن رسته اشاره كرد كه در سال 290 ه -.ق در كتاب خويش (علائق النفيه ) منازل جاده اصفهان - ري را از قريه باد ذكر كرده است. از اين منابع مهم و معتبر كه بگذريم، سيد واقف، در سال ه -. ق 857 در وقفنامه خويش حدود مزرعه گوشه را حدي به مزرعه اريسمان از قريه باد ذكر كرده است. همچنين هدايت الله افوشته اي در كتاب نقاوه الانارفي ذكر الاخيار در اوائل قرن يازدهم از حمله مرتضي قلي خان به باد خبر داده است. نيز مرحوم دهخدا در لغت نامه وزين خويش از آثار تاريخي باد به قلعه گبري اشاره كرده كه گبر ( زرتشت ) قومي بودند كه پيش از اسلام در ايران مي زيسته و اوستا كتاب مقدس آنان بوده، وجود قلعه گبري بادرود كه يكي از نادرترين بناهاي خشتي گلي ايران بوده، حاكي ازآن است كه شهر پيش از ورود اسلام از گستره قابل توجهي برخوردار بوده است و اما در حوالي شهر تپه شن وسيع تخت پادشاه وجود دارد كه اهالي معتقدند شهري در زير آن مدفون است. دليل اين مدعا، محله كزملك (در نزديكي تخت پادشاه ) است كه در اصطلاح محلي كز به معناي تنور و ملك به معناي پادشاه بوده و به احتمال قوي بايد بقايايي از آتشكده ساسانيان درآن منطقه وجود داشته باشد كه اكنون متاسفانه اثري از آن به جا مانده است. اما تنها اثر موجود فعلي بادرود مسجد آدينه (جمعه ) است كه خرابه هاي آن هنوز پابرجاست. مي گويند شكل ظاهري مسجد با معابد ميترائيسم (پيش از اسلام ) تطابق و تشابهي خاص دارد و احتمال آن مي رود كه اين مسجد از آثار باقيمانده پيش از اسلام بوده كه با توجه به بافت كويري منطقه به طرز باشكوهي با خشت و گل ساخته شده است. اكنون متاسفانه جز ويرانه اي از اين پير كهنسال نمانده است. نام شهر باد ( بادرود ) به عنوان يكي از كهن ترين شهرهاي ايران برگرفته از آخشيجان چهارگانه (عناصر مقدس آب، باد، خاك، آتش ) در است گذشته كلمه باد آنقدر مقدس بوده كه روز 22 هر ماه شمسي را كه از روزهاي خجسته بوده است باد ناميده اند. اين كلمه داراي معاني خاصي چون مدح و ثنا، نخوت و غرور و نيز نام فرشته اي موكل بر تزويج و نكاح بوده و اين معاني بر قداست كلمه باد افزوده است. بدينسان بود كه نام باد (يعني مقدس و مبارك ) براين ديار زرافشان نهاده شد. ديدنيهاي بادرود آستان مقدس آقا علي عباس (ع ): بارگاه مجللي كه شهادتگاه دو تن از فرزندان امام موسي كاظم (ع ) است و يكي از باعظمت ترين گنبد خاورميانه را برسر خود چون چتري در سايبان كوير قرار داده و از بهترين شيوه هاي معماري (از لحاظ گچ بري و آئينه كاري و كاشيكاري ) به شيوه معماري ايلخانيان برخوردار است. مسجد آدينه: دوستون خشتي، گلي به ارتفاع ده متر و باقي مانده اي از معابد ميتراپرستان و نيز محرابي گلي كه يادگاري است از معابد ميترائيسم در عهد ايران باستان. مي گويند معبد آدينه بادرود يكي از مراكز مهم مذهب ميترائيسم ها و سپس زرتشتيان پيش از اسلام در ايران بوده و پس از ورود اسلام و گرايش بادروديها به اين مذهب پرافتخار، معبد مذكور به مسجد تبديل شده است. دژكرشاهي: يكي از نادرترين بناهاي خشتي، گلي ايران كه بازمانده عهد مغول و يادآور رشادتهاي كويرنشينان در برابر هجوم لشكريان مغول است كه در كوهپايه هاي سياه كوه در 15 كيلومتري شمال آستان مقدس آقا علي عباس ( ع ) واقع شده و از مناظر بديع و زيباي طبيعي برخوردار است. منازل محقق الدوله و مرحوم رهگشا: ازشاهكارهاي معماري دوران قاجار و نمايي از بافت منازل كويري، كه تركيب هر دو منزل تلفيقي است از خشت و گل و كاشيهاي هفت رنگ و گچ بريهاي زيبا. حمام نوقه: حمامي بزرگ و زيبا كه داراي رختكن هشت تزكي كه با آجرهاي ختائي بسيار زيبا، تو در تو و به شكل خاصي تزئين يافته كه نمونه اي از معماري هنرمندانه عهد صفوي را در ديار كهن بادرود به يادگار نهاده است. منزل حاج آمو: اين منزل در زميني به ابعاد هزار و پانصد متر در عهد صفوي ساخته شده است و در سرسراهاي منزل و تا فضاهاي ورودي اتاقها، اثراتي از هنرمندان عهد صفوي در قالب گچ بري (شامل گل بوته و پرنده ) به چشم مي خورد. سايت باستاني سياه بوم: تپه تاريخي سياه بوم در حواشي اريسمان بادرود با قدمتي بالغ بر شش هزار سال كه يكي از نادرترين سايت هاي باستاني جهان به شمار مي رود كه تحقيقات اوليه در تپه مذكور نشان دهنده آن است كه در هزاره چهارم پيش از ميلاد انسانهاي متمدني در زمينه ذوب فلز (مس و مفرغ ) كه از مهارت خاصي برخوردار بوده اند مي زيسته اند كار حفاري اين منطقه از ارديبهشت سال 79 با همكاري گروه آلماني انجام خواهد گرفت. منطقه زيباي سرآسياب: كه داراي چشمه آب سردي است كه از دامنه كوههاي كركس سرچشمه گرفته و از باغ ها و مزارع سرسبز طبيعي برخوردار است. ذبيح الله صولتيان - بادرود