Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781211-47515S1

Date of Document: 2000-03-01

از چشم بستن ژاپني ها تا در آغوش گرفتن مكزيكي ها نگاهي به ظرايف برقراري ارتباط كلامي در ميان فرهنگها * وقتي ژاپنيها حرفهاي كسي را سراپاگوش مي شنوند، گاه چشمان خود را مي بندند. براي مخاطب خارجي، ممكن است اين كار نشانه كسلي و خوابآلودگي باشد. * ايتالياييها به گرفتن لباس مخاطب خود، براي جلب توجه كامل وي شهره هستند. * مكزيكيها گاه مخاطبان خود را تنگ در آغوش مي گيرند. چنين كاري اغلب براي ايجاد صميميت و دوستي لازم است. * در هنگام مواجهه با مخاطب عرب، بهتر است طوري ننشينيد كه زير كفش شما به طرف وي باشد، چرا كه ممكن است باعث ناراحتي اش شود. نكاتي كه ذكر شد، گزيده اي از كتاب راهنماي تجار براي ارتباط بين فرهنگي است كه خانم والبورگا فون رافلر انجل استاد زبانشناسي نگاشته است. وي گفت: برخي تفاوتهاي فرهنگي به راحتي قابل تحمل است، اما برخي ديگر چه بسا دشمني هاي عميقي ايجاد كند. برخي تفاوتها به سرعت آشكار مي شود، ولي برخي ديگر آشكار نيست و چه بسا عدم اعتماد عميقي به جا بگذارد. اگر رفتار يك خارجي احساس عدم اعتماد ايجاد كند، ممكن است در درك منظور وي اشتباهي صورت گرفته باشد. رافلر انجل معتقد است گروههاي مذاكره كننده كشورها، بايد در اين مورد آموزش ببينند. حضور خانمي با دامن متوسط در ديدار با يك هيات عرب، مي تواند بي ادبي تلقي شود. اگر يك تاجر آلماني يا مكزيكي، همتاي خود را به خانه دعوت مي كند، انتظار دارد او كت و شلوار به تن كند. آگاهي از موضوعهايي كه نبايد از آن صحبت كرد، نيز بسيار مهم است. رافلر انجل مي گويد: وقتي به چين رفته بودم، نخستين چيزي كه از من مي پرسيدند، سن من بود. اما در اروپا هرگز سن زني را نمي پرسند، مگر آن كه وي دختري نوجوان باشد. ارتباطات غيركلامي نيز، مي تواند نقش مهمي داشته باشد. در غرب چنانچه كسي مستقيما در چشم مخاطب خود نگاه نكند، ممكن است شخص غيرقابل اعتمادي به نظر آيد. در كشورهاي شرق، اغلب به نوك بيني چشم مي دوزند. نگاه مستقيم به چشمان حالت سلطه جويي را القا مي كند و بسيار نامناسب است. گاه حتي اگر شخصي يك زبان خارجي را خوب بداند، ممكن است از پيامدهاي اجتماعي آن مطلع اگر نباشد شخصي در خانه يك خانواده اسپانيايي از چيزي تعريف كند، خانم خانه سريعا آن را به وي تعارف مي كند، ناگفته پيداست كه بايد چنين پيشنهادي را محترمانه رد كرد. امريكاييها عادت دارند سخنان خود را با لطيفه شروع كنند. صرف نظر از دشواري يافتن لطيفه اي كه در فرهنگ ديگر قابل فهم باشد، بايد در نظر داشت كه در فرهنگهاي ديگر آغاز سخنراني با لطيفه معمول نيست. رافلر - انجل، معتقد است در بيشتر موارد بهتر است از مترجم شفاهي استفاده كرد تا احتمال خطاهايي از اين دست به حداقل برسد. چنانچه شخص موضوعي را بر زبان آورد كه در فرهنگ فرد مخاطب، بي ادبانه تلقي شود، مترجم شفاهي مي تواند جمله را با توضيح كوتاهي در مورد فرهنگ گوينده براي مخاطب ترجمه كند. مشكل ديگر، چگونه صدا كردن افراد است. در كشورهايي مانند دانمارك و امريكا، رسم است كه اندك مدتي پس از آشنايي همديگر را با اسم كوچك صدا كنند. براي آلمانيها صدا كردن شخص مخاطب با اسم كوچك، نشان دهنده دوستي است و بنابراين جايي در يك گفتگوي تجاري ندارد. * منبع: نيوزوايز