Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781207-47473S1

Date of Document: 2000-02-26

ووشو گوهر تابناك مشرق زمين آشنايي با ورزش ووشو در ايران نيز همسان با ديگر ممالك چند سالي است كه به همت و پشتكار تني چند از زحمتكشان و عاشقان اين هنر، شاهد گسترش و توسعه آن مي باشيم ووشو (هنرهاي رزمي چيني ) مكملي از قدرت، سرعت و زيبايي در هنرهاي رزمي جهان به شمار مي رود كه سبكهاي مختلف آن داراي ويژگيهايي منحصر بفرد چون تكنيكهاي وسيع و زيبا، انعطاف در حد بالا، حركات آكروباتيك و ريتميك و حركات موزون و روان و تمركزي حركات برق آسا توام با جهش و چرخش، بدنسازي مبارزه كاربردي با بيش از 35 نوع سلاح سرد تمرينات تنفسي و تفكري و پرورشي نيروهاي دروني است. اين ويژگيها ووشو را از سبكهاي رزمي ديگر متمايز مي كند، بطوري كه مي توان ووشو را موسيقي عضلات و آهنگ روح ناميد. بررسي تاريخي ووشو كتب و آثار بدست آمده حاكي از آن است كه بنيانگذار اين هنر رزمي فردي بنام بودهيدهاروما كه در زبان چيني به نامهاي ( تامو ) و در زبان ژاپني (دارو ماتائي شي ) نيز ناميده مي شده است. وي كه يك راهب مبلغ بودايي بوده در حوالي سالهاي 525 قبل از ميلاد وارد كشور چين شد. هدف بودهيدهاروما از مسافرت به چين گسترش تعاليم بودايي بود. وي در استان هونان چين و در كوههاي سونگ شان در معبدي بنام شائولين مستقر شد و شروع به تدريس و تعليم آئين بودايي نمود. بودهيدهاروما در حين آموزش تعاليم خود، متوجه شد كه شاگردان براثر تمرينات روحي زياد خسته شده و تحمل خود را از دست مي دهند بنابراين 18 حركت فيزيكي ابلاغ كرد كه اين 18 حركت پايه و اساس هنرهاي رزمي جهان بشمار مي روند. اين 18 حركت تحت عنوان (شي بالوهان چوان ) ناميده شد كه به معناي ( دست 18 راهب ) است. (لوهان چوان ) امروزه بيشتر تحت عنوان يكي از سيستمهاي شائولين معروف است. با اينكه معبد شائولين مركز اصلي اين تمرينات است ولي طي سالها اين تمرينات به خارج از معبد هم نفوذ كرد و افراد مختلف در نقاط مختلف با الهام گيريهاي شخصي از اين حركات به ايجاد گسترش هنرهاي رزمي پرداختند. سيستمهاي شمالي و جنوبي ووشو ووشو در مسير خود در كشور چين بعد از گسترش نسبي به دو سيستم شمالي و جنوبي تقسيم شد و در شمال و جنوب چين مدارس خاصي براي تدريس و تمرين ووشو بوجود آمد. بخاطر وجود فاصله زياد بين جنوب و شمال كشور چين و ويژگيهاي سبكهاي دو منطقه بصورت مجزا مشخص گرديد و سيستمهاي باي (بي ) چوان و نان ( نن ) چوان تفاوتهاي عمده اي با يكديگر پيدا كردند. بعضي تفاوتها بين سيستمهاي بي چوان (مشت شمال ) و نن چوان (مشت جنوب ) را در اين موارد مي توان ذكر كرد: - 1 ضربات دست در سيستمهاي بي چوان تكنيكهاي دست بيشتر بصورت بلند و كشيده و با فاصله زياد از بدن اجرا مي گردد. در سيستمهاي نن چوان ضربات دست بصورت كوتاه و قدرتي و سريع است. در سيستمهاي جنوبي كاربرد دست بيشتر از سيستمهاي شمالي است. - 2 ضربات پا در سبكهاي شمالي از ضربات بلند پا بيشتر استفاده مي گردد. در اين سبكها ضربات پا بيشتر و در استقرارهاي بلند و در ارتفاع بالاتري زده مي شود. در سبكهاي جنوبي ضربات پا كمتر از سيستمهاي شمالي بكار مي رود و ضربات پا بصورت كوتاه و سريع بيشتر كاربرد دارد. - 3 تحرك و جابجايي در فرم در سبكهاي شمالي تحرك و جابه جايي در اجراي فرمها بيشتر از سبكهاي جنوبي مي باشد و در بعضي از سبكهاي جنوبي حتي فرد در يك نقطه ايستاده و يك فرم را شروع و تمام مي كند بدون اينكه از جاي خود حركت كند. تعداد فرمها نيز در سبكهاي شمالي خيلي زيادتر از تعداد فرمها در سبكهاي جنوبي است. - 4 تمرينات تنفسي در سبكهاي شمالي تمرينات تنفسي در اكثر سيستمها مورد استفاده است ولي در سبكهاي جنوبي استفاده از تكنيكهاي تنفسي براي دستيابي به نيروهاي دروني محدودتر است. - 5 استفاده از نيروهاي دروني تاكيد سبكهاي شمالي بر تربيت و استفاده از نيروهاي دروني خيلي بيشتر از سبكهاي جنوبي است و سبكهاي دروني معروف مثل: تاي چي چوان شينگ يي چوان و، باگواجانگ چوان نيز از جمله سبكهاي شمالي است. - 6 حركات آكروباتيكي ووشو استفاده از حركات آكروباتيكي ووشو در سبكهاي شمالي خيلي زياد مي باشد ولي سبكهاي جنوبي به صورت محدود از حركات آكروباتيكي ووشو استفاده مي كنند. - 7 مبارزه ( سن شو - سن داي ) در سبكهاي شمالي اكثرا از فاصله زياد با حريف مبارزه مي كنند. جنگ آوران شمالي در مبارزه از حريف فاصله گرفته و بيشتر از ضربات بلند پا استفاده مي نمايندو در مبارزه سبكهاي شمالي، كاربرد پاها بيشتر از دستها است. ولي جنگ جويان جنوبي در مبارزه ترجيح مي دهند فاصله شان را با حريف كمتر كنند و از نزديك با حريف درگير شوند. سبكهاي جنوبي در مبارزه از دستها بيشتر از پاها استفاده مي كنند و در كاربرد پاها در مبارزه از ضربات كوتاه و مستقيم پا بيشتر استفاده مي كنند. سيستمهاي مشهور شمالي تاي چي چوان - چانگ چوان - چوجيائو - چاچوان - باگوا جانگ چوان - شينگ يي چوان - شائولين چوان - دي تن چوان - فنزي چوان سيستمهاي مشهور جنوبي نان چوان - هانگ گار - وينگ چان - نن شائولين - چوي لي فو اولين انجمن قانوني ووشو در چين در سال 1920 تشكيل شد با تشكيل اين انجمن جامعه چين با تلاش زيادي به گسترش ووشو پرداخت; تشكيل و راه اندازي مسابقات داخلي و خارجي ووشو از جمله اين تلاشها بود. از سال 1932 گردهمايي رسمي و ملي ووشو در كشور چين آغاز گرديد. در سال 1933 ووشو رسما يكي از بازيهاي ملي و ورزشهاي مسابقه اي چين در گرديد سال 1935 ووشو رسما در زمره بازيهاي ساليانه كشوري چين، قرار گرفت. سپس يك تيم چيني در بازيهاي المپيك 1936 برلين ووشو را به نمايش گذاشت و اين اولين نمايش جهاني ووشو بود. در اين نمايش يك تيم 9 نفره حركات زيبا و جالبي از ووشو را ارائه دادند به طوري كه مورد توجه كشورهاي شركت كننده قرار گرفت، بعد از آن نمايش هاي بين المللي ووشو به مناسبتهاي مختلف ادامه يافت. در سال 1985 كميته مقدماتي فدراسيون بين المللي ووشو ( I. UW.F) تشكيل يافت و در ماه آگوست همان سال اولين تورنمنت بين المللي ووشو در شهر چيان چين رسما آغاز شد. دراين تورنمنت 89 شركت كننده از 14 كشور جهان شركت داشتند. در سال 1986 اولين مسابقات ووشوي قهرماني قاره اروپا برگزار گرديد. در سال 1987 اولين مسابقات ووشوي قهرماني قاره آسيا در ژاپن برگزار گرديد كه در همين سال فدراسيون ووشوي آسيا تشكيل شد (W.F.A). پس از كوششهاي فراوان در سال 1990 ووشو به عنوان يكي از رشته ها در بازيهاي آسيايي مطرح شد. با تشكيل فدراسيون بين المللي ووشو (WI. U. F):::: ) اولين دوره مسابقاتي ووشو قهرماني جهان با حضور 36 كشور در چين برگزار شد و متعاقبا دومين دوره آن در سال 1993 در كشور مالزي به انجام رسيد وكشور آمريكا نيز به عنوان محل برگزاري سومين دوره مسابقات جهاني ووشو در سال 1995 برگزيده شد. در ايران نيز همسان با ديگر ممالك چند سالي است كه به همت و پشتكار تني چند از زحمتكشان و عاشقان اين هنر، شاهد گسترش و توسعه آن مي باشيم و بسيار مايه مباهات است كه عليرغم مشكلات و مسائل فراوان بر سر راه گسترش اين هنر رزمي فدراسيون مربوطه تاسيس گشته و از نظر فني نيز هنرجويان ايران در سطح قابل تحسيني ارتقاء پيدا نموده اند كه اين موضوع مورد توجه صاحبنظران و كارشناسان فدراسيون بين المللي ووشو ( I. UW. F) نيز قرار گرفته است مضافا اينكه شركت تعدادي از اساتيد و داوران ايراني در دوره هاي مربيگري و داوري بين المللي كه در كشور چين برگزار شد باعث كسب رتبه و امتيازات عالي براي كشور عزيزمان شده است. ووشو بانوان ووشو بانوان هم در تاريخ 1999 ( /8/78 ) 24به طور مستقل شروع به فعاليت نمود به طوري كه انجمن ووشو - كونگ فو - رزم آوران به سرپرستي هاجر نجاتي زاده تشكيل شد و مسئولين هر كميته انتخاب شدند. مسئول كميته ووشو: زهرا ناطقي مسئول كميته كونگ فو: الهام مختاري فر مسئول كميته رزم آوران: مهناز ميرركني معصومه مجيدي وش