Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781113-47227S3

Date of Document: 2000-02-02

فرهنگيان بازنشسته و آن شوخي تاريخي يك معلم، چه آموزگار دوره دبستان و چه دبير دوره راهنمايي و دبيرستان به حكم وظيفه براي ياد دادن و پروراندن نوباوگان و نوجوانان ميهن، انگيزه اي بس والا دارد و همين انگيزه مانع از آن است كه به رغم وضعيت دشوار وناگوار معيشتي كه براي بخش قابل توجهي از آموزگاران ما وجود داشته و دارد، آنان دست از خدمت بشويند، حتي اگر ناچار باشند براي گذران و تامين هزينه هاي ضروري زندگي به شغل دوم روي بياورند. پس انگيزه يك معلم براي خدمت به جامعه با هيچ ارزش مادي قابل قياس و يا تعويض نيست، همچنان كه امروزه در تعداد زيادي از مدارس دولتي كه بابحران مالي روبه رو هستند، معلمان عاشق و فداكار، همچنان كار در اين مراكز را با شرايط دشوار و حتي ناسازگار به برخورداري از مزاياي ديگر مكان هاي آموزشي ترجيح مي دهند. اين مقدمه را بهر آن آوردم كه اشاره اي داشته باشم به موضوع پرداخت پاداش خدمت به قاطبه بازنشستگان بويژه فرهنگيان بازنشسته كه ابتدا و با تصويب مجلس 15 روز مقرر شده بود كه ناگهان به 8 تا 5 روز تقليل يافته بود و اخيرا مي گويند كه قرار است بابت هر سال روز 10 پرداخت شود. اين تلون و نوسان در تصميم گيري ها حتي اگر ناشي از مشكلات اقتصادي كشور باشد، با شان و جايگاه بازنشستگان يا به قولي خردمندان جامعه سازگاري ندارد. بهتر است، با اين قشر زحمتكش رفتار صادقانه تري داشته باشيم و به معني واقعي كلمه به آنها ارج بگذاريم. بازنشستگان به مثابه بخشي از مردم قول درست اگرچه تلخ را بهتر از قول نادرست اگرچه شيرين پذيرا مي شوند. مهدي آيت الله زاده اردبيلي