Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781109-47178S3

Date of Document: 2000-01-29

به كودكان بياموزيم كه چگونه از عصبانيت خود به شكل سازنده استفاده كنند با شروع دوره ابتدايي، بچه ها در بيان احساساتشان نسبتا مهارت يافته اند، به اين معني كه وقتي از دست كودك ديگري عصباني مي شوند به جاي واكنش فيزيكي مي توانند نارضايتي خود را به زبان آورند. البته واكنش هاي جسماني محدود براي بچه ها، بخصوص پسربچه هاي حداقل هشت ساله مشكل ايجاد مي كند. هر چند تا سنين ده يا يازده سالگي، پسرها و دخترها معمولا خويشتن داري خوبي را از خود نشان مي دهند. توانايي در كنترل عصبانيت به جاي عكس العمل هاي فيزيكي در كودك مرحله پيشرفته و مهمي براي او به شمار مي رود. اما موفقيت در خويشتن داري بدين معني نيست كه كودك بترسد و يا دست از عصبانيت بردارد. بچه هاي دبستاني بايد ياد بگيرند كه چگونه خشم خود را بروز دهند و آن را به شكل سازنده بكار برند. بنابه گفته دكتر كارل گيليگان (Gilligan Carol) روان شناس از دانشگاه هاروارد، دختران احتمالا بيشتر از پسران در بروز عصبانيت دچار مشكل مي شوند. رابطه فردي براي دختران آنقدر مهم است كه همواره از اين واهمه دارند كه انجام دادن كاري و يا گفتن چيزي كه در ذهنشان مي گذرد ممكن است باعث قطع رابطه شان با ديگران شود; مثلا تصور، مي كنند كه ممكن است مادر و يا دوستشان از آنها عصباني شوند و يا طردشان كنند بنابراين، دخترها را بايد تشويق كرد تا بتوانند خشم شان را به زبان آورند و سرانجام، پي ببرند كه در موارد بسيار، بروز عصبانيت بي معني پايان روابط و وابستگي نيست. پسران از پي آمدهاي اوقات تلخي با همسالان خود خيلي نگران نمي شوند زيرا آنها معمولا كمتر از دختران براي دوستي سرمايه گذاري مي كنند، هم چنين بسياري از پسرها نسبت به دخترها سهم بيشتري در پرخاشگري دارند و در ابراز كردن علايم ناشي از عصبانيت راحت ترند. پسر بچه هاي كلاس دوم و سوم ابتدايي تنش بيشتري را براي عصبانيت خود تحمل مي كنند. آنها پيش از آنكه كنترل خودشان را از دست بدهند بايد عوامل و محرك هاي عصبانيت را شناسايي و به جاي اقدام به عمل از كلام استفاده كنند. سخني درباره عصبانيت دختران و پسران با بيان احساسات ناشي از خشم و عصبانيت مي آموزند كه قاطعيت خود را به اثبات برسانند و اين در جواني و بزرگسالي بسيار حائز اهميت است. بيان گفتاري عصبانيت به بچه ها كمك مي كند كه چگونه درموقعيت هاي سخت هيجاني رشد كنند; مثلا اينكه، به دوست و يا يكي از والدين بگويند: من از دست تو عصباني هستم چون.. آموزش با ارزش است زيرا به شخص يادآوري مي كند كه مي توان عامل اصطكاك را مطرح نمود و از اين طريق رابطه عميق تري ايجاد بچه ها كرد در اين سن نيازمند مساعدت و ياري هستند تا خشم خود را در راههاي مناسب بروز دهند. بطور مثال، هنگامي كه مادري از فرزندش مي خواهد تا اتاقش را تميز كند، كودك در جواب مي گويد: از تو متنفرم، يا توبدترين مادر دنيا هستي، مادر نبايد ناراحت و يا عصباني شود و از درخواست خود دست بكشد. اما در عوض، بايد چيزي شبيه اين بگويد: متاسفم كه اين احساس را داري، وقتي اتاقت را تميز كردي درباره اينكه چرا اينقدر عصباني هستي صحبت مي كنيم. قبل از اينكه بچه عصباني از خود واكنش فيزيكي نشان دهد، پدر و مادر بايد به او كمك كنند و چاره اي براي اين موضوع بيانديشند. والدين نيز موظفند خشم خود را كنترل كنند، بخصوص هنگامي كه در برخورد با بچه هايشان و يا با يكديگر آنرا بروز مي دهند. آنها بايد احساسات خود را بگونه اي كه تهديدآميز نباشد ابراز كنند و هرگز عصبانيت شان را به طرز فيزيكي نشان ندهند. يكي از بهترين روش هاي آموزش كودك براي كنترل احساسات منفي او، مطرح كردن يك نمونه رفتاري درست و مناسب است. منبع: پرنتز مترجم: بهجت معتمد قرايي