Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781102-47105S1

Date of Document: 2000-01-22

نقش صدا و سيما در بستر توسعه مقوله توسعه در معناي اعم آن چندين دهه است كه در كشورهاي رو به توسعه از آن جمله در كشورمان مطرح بوده و همچنان يكي از مفاهيم بحث انگيز در نزد محافل فرهنگي، سياسي و اقتصادي است و هر يك از اين كشورها به مقتضاي تواناييها و ويژگيهاي خاص مادي و انساني كه در اختيار دارند، الگويي توام با آزمايش و خطا و صرف هزينه هاي بسيار برگزيده اند كه در زماني نسبتا طولاني حتي با به خدمت گرفتن متخصصان ورزيده خارجي و آخرين تكنولوژي، تاكنون نتوانسته اند در روند توسعه گام نهند. مطالعات انجام شده پژوهشهاي انديشمندان علوم اجتماعي نشان مي دهد كه يكي از دلايل عدم توسعه يافتگي در اين كشورها، فقدان فرهنگ توسعه در است كشور ما نيز، اين نقيصه بنابه دلايلي، از رژيم گذشته وجود داشته كه متناوبا به جز در چند مقطع كوتاه ادامه داشته و دارد. فقدان امر توسعه در جامعه، نيازمند فراهم آوردن فرهنگ توسعه است، لذا بايد چگونگي تفكر، نوع نگرش به محيط پيراموني، زندگي، معيشت، مذهب، علم، عقل، احساس، هنر، اخلاق و بالاخره حقوق و روابط فردي و اجتماعي انسانها و بسياري از مسايل ديگري كه ابناي بشر با آن روبه رو است، بازانديشي و نوپروري شود. حال بايد پرسيد آيا صدا و سيما به عنوان يك نهاد فرهنگي به عنوان پرطرفدارترين رسانه ارتباطي در برنامه هاي مختلف توانسته است به سهم خود، اين فرهنگ توسعه را تقويت كند. در برنامه هاي كودك ايراني، آن چه كمتر به چشم مي خورد، همين نكاتي است كه بدان اشاره رفت، اگر قرار باشد هر مساله اي در روابط و مناسبات اجتماعي افراد، به طنز - بذله گويي و تفنن، آن هم در حد افراط حل شود، مسلما انتظار نمي رود كه يك جامعه متحول و پويا داشته باشيم. كار و تلاش، اهتمام ورزيدن، احساس خستگي نكردن، پشتكار داشتن، اساس معيشت به زحمت و كوشش استوار كردن در ذات يك فرهنگ توسعه است. اما متاسفانه در تعداد قابل توجهي از فيلم هاي ايراني خرده فرهنگ هاي خرافه پرستي، بدآموزي در گفتگوهاي فيلم ها، عدم رعايت نزاكت رفتاري و سطحي نگري در زندگي روزمره در خور يك جامعه در حال توسعه علاوه نيست بر آن گپ زدن در يك اطاق بسته و چانه زنيهاي حشوگونه بازيگران از دقت و عمق لازم براي ارائه يك فرهنگ متعارف توسعه برخوردار نيست. صدا و سيما مي تواند در انديشه ها و در زندگي مردم، اين نگرش نو و جديد را فراهم بياورد تا از سكويي بلند در افقي دوردست رو به آينده و بدون ايستادن در گذشته و به طور عمقي در تحقق جامعه توسعه يافته، نقش مهم خود را ايفا كند. فرهنگ آماده خوري، راحتي را در فكر نكردن ديدن، بدون زحمت اجر و مزد بردن و زندگي را آن چنان ساده و راحت گرفتن در خور فرهنگ توسعه نيست، فرهنگ سازي توسعه كار يك روز، دو روز و يا يك سال و چند سال نيست و حتي مختص يك نسل هم نيست، تخم فرهنگ بعد از يك سده به ثمر مي نشيند. * رشيد حسني