Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781029-47079S2

Date of Document: 2000-01-19

گزارشي از برپايي نمايشگاه چند رسانه اي درباره آلودگي هوا; كودكان آبي، آسمان سياه اخبار نگران كننده از آلودگي هوا در شهر تهران، در دي ماه 77 (كه امسال نيز تكرار شد ) انگيزه اي جدي شد تا چهار هنرمند مجسمه ساز، نقاش، فيلمساز و عكاس براي برگزاري نمايشگاهي با موضوع آلودگي هوا و اثرات آن بر كودكان معصوم شهرمان فعاليتي يكساله را آغاز كنند كه حاصل آن در نمايشگاه كودكان آبي - آسمان سياه ارائه شده است. برگزاري اين نمايشگاه، از آن جهت بيشتر مي تواند مورد تامل قرار گيرد كه مصداق بارزي است براين واقعيت كه هنرمندان نيز مي توانند علاوه بر خلق اثري هنرمندانه، در نشان دادن مشكلات اجتماع اطراف خود سهيم باشند. نمايشگاه كودكان آبي - آسمان سياه نمايشگاهي است چند رسانه اي (Media-Multi) كه براي اولين بار به اين شكل و اندازه و به صورت مستقل برگزار مي شود. نمايشگاه در خانه اي قديمي واقع درخيابان ويلا نبش خيابان ورشو و از بيست دي تا اول بهمن برپا شد. اعضاي گروه شركت كننده، انگيزه برپايي نمايشگاه را چنين بيان مي كنند: مدت زيادي بود كه مي خواستيم كاري گروهي انجام دهيم و آثار فردي مان را در قالب يك مجموعه و با ايده اي مشترك ارائه كنيم. كودكان آبي، آسمان سياه مجموعه اي است كه خودمان به خودمان سفارش داده ايم، چرا كه ما نيز از آلودگي هوا رنج در مي برديم بخشهاي مختلف نمايشگاه سعي كرده ايم به موضوع آلودگي هوا از زواياي تازه تري نگاه كنيم وبا استفاده از مجسمه، عكس، نقاشي و ويدئو فضاهايي را بوجود آوريم كه در آنها كار هر كدام در حين مستقل بودن، مكمل ديگر آثار نيز باشد. مجسمه هاي بيتا بچه ها را در حالتي سالم آرماني، و مشغول بازي نشان مي دهد و فضاهاي ديگر برداشتي تلخ از واقعيتهاي موجود است. قصد ما در اين نمايشگاه دادن راه حل براي جلوگيري ازآلودگي هوا نيست. حل اين مشكل اراده و همت ملي را مي طلبد كه خارج از توان ماست. در برپايي اين نمايشگاه 19 حامي دولتي و خصوصي نقش داشتند. البته اعضاي گروه طي يكسال اخير براي برپايي اين نمايشگاه به بسياري از نهادها و وزارتخانه هاي دولتي كه بي ارتباط با قضيه آلودگي هوا هم نبودند مراجعه كردند و متاسفانه نتيجه اي نگرفتند. مازيار بهاري فيلمساز گروه در اين باره مي گويد: موضوع آلودگي هوا، موضوعي است كه نهادهاي دولتي بايد پي گير آن باشند و روي آن كار كنند. براي مثال، سازمان هايي كه شايد ساليانه مبالغي را صرف همايش ها، تحقيقات و سفرهاي خارجي درباره معضل آلودگي هوا مي كنند، مي بينيم كه نتيجه اي از كارشان حاصل نمي شود. بطور كلي در اين باب كم عمل مي شود و همه چيز در حد حرف باقي مي ماند. بيتا فياضي در حدود 35 مجسمه از كودكان در قطع واقعي كه آنها را در حالت هايي سرخوش و شاد نشان مي دهد كار كرده است. اين مجسمه ساز متولد 1341 است و حدود 10 سال است كه در اين زمينه كار مي كند. از دي ماه پيش و پس ازپديده وارونگي هوا ناخواسته تحت تاثير اين موضوع قرارگرفته وي است در اين باره مي گويد: بعد از مطلع شدن از وضعيت آلودگي هوا، نمي توانستم آرام بنشينم. حتي عضو جمعيت زنان مبارزه با آلودگي محيط زيست شدم تا از كمك آنها نيز استفاده كنم. در اين قضيه، نشان دادن روزنه كار و بخش سلامتي و شادابي كار به عهده من است و وجه مشترك اين كار با كارهاي قبلي ام انبوه كاركردن است. در اين كار من فقط ايده و قدم اول را برداشتم و وجود بچه ها بقيه كار را شكل داد. فكر مي كنم گروهي كاركردن، قدرت بيان وسيع تري به كار مي دهد و اصولا كار گروهي كردن را بيشتر دوست دارم. طبقه زيرين نمايشگاه به بخش فيلم تعلق دارد. سالني بزرگ كه تخت هاي بيمارستان در آن چيده شده اند و روي هر تخت تلويزيوني قرار گرفته كه تصاويري از كودكان و نوزادان بيمار ناشي از آلودگي هوا يا بيماري هاي مرتبط با آن را نشان مي دهد و فضاي سرد و تاريك آن كاملا فضاي بيمارستان را تداعي مي سازد. تمامي اين عوامل و همراهي موسيقي و كوئيم موتزارت تلخي فضا را دوچندان مي كند. مازيار بهاري متولد 1346 و سازنده فيلم مستند ارائه شده در نمايشگاه مي گويد: من به عنوان يك فيلمساز، هميشه دوست داشتم تاثير كارم را رودررو و از نزديك، در مردم براي ببينم من خيلي جالب است كه در اين فضا مي توانم عكس العمل مردم را ببينم. مسئله ديگر اين است كه در يك فيلم، شما معمولا با يك حقيقت مواجه مي شويد، ولي در اينجا در بخش كار بيمارستان 8 تلويزيون 8 تصوير را نشان مي دهد ضمن اين كه مردم مي توانند بين تصاوير و تلويزيون ها بگردند بعضي شايد اين بخش را خيلي ناراحت كننده و تلخ مي دانند قصد من دقيقا همين بود، من مي خواستم تماشاچي را در فضايي قرار دهم كه شوكه شود. چرا كه آلودگي هوا به مرحله اي رسيده كه هيچ تعارفي با آن نمي شود داشت. اينطور به نظر مي رسد در شهر تهران 12 ميليون را حبس كرده و يكسري آلاينده ها را رويشان روشن كرده اند. دقيقا مانند اين است كه ما در يك كوره گاز زندگي مي كنيم. من مي دانستم كه اعضاي ديگر گروه در بخش هاي ديگر به صراحت من با قضيه برخورد نمي كنند و شايد برخورد آنها كمي انتزاعي باشد به خاطر همين خواستم بخش كار من، شديدترين بخش نمايشگاه باشد. نقاشي ها در اين نمايشگاه نيز، به شكلي متفاوت و در قطع بزرگ ارائه شده اند كه همراه با آنها، از پارچه و آيينه استفاده شده است. مثلا اتاقي است كه تمامي آن با پارچه اي سفيد مانند پرده هاي بيمارستان پوشانيده شده است. خسرو حسن زاده نقاش گروه متولد 1342 و سبك كارش فيگوراتيو است. وي مي گويد: در ابتدا قرار بود فقط بچه ها را نشان دهم، ولي بعد فكر كردم تنها بچه ها قرباني آلودگي هوا نيستند، بلكه تمام كساني كه زير سقف آسمان زندگي مي كنند، مستقيما درگير هستند. ضمن اين كه بچه ها به دليل حساس بودن و در اوج بي تقصيري و بي گناهي بيشترين تاثير سوء را از اين پديده ماشيني مي پذيرند. پس بخشي از كارم رابه بچه ها و عمده كارم را روي بزرگترها به طور عام متمركز كردم كه آنها را نيز به صورت سايه و بي هويت نشان دادم. مثل اين است كه وجود آنها از درون آلوده شده است. در اين نمايشگاه، ابعاد كارهاي او تقريبا اندازه واقعي آدم ها در نظر گرفته شده تا وقتي بيننده وارد مي شود، خود نيز جزئي از فضا شود و فضا را لمس كند. وي در ادامه مي گويد: موضوع آلودگي هوا، موضوع كليشه اي است و شايد همه آن را مي دانند ولي اين كه از بيان هنري به اين موضوع برسيم، برايم جالب من بود براي تكنيك كار، از نوعي كلاژ استفاده كردم و البته مي خواستم در زمينه اينستاليشن ( Instalation) تجربه اي داشته باشم. صادق تيرافكن عكاس گروه متولد 1344 و فارغ التحصيل رشته عكاسي است. وي انجام كار گروهي را كه به نظر او در ايران كار بسيار مشكلي است، از آرزوهايش مي داند. عكس هاي تيرافكن 5 6 حدود مجموعه پرتره هايي است كه از دو كودك بيمار در بيمارستان گرفته شده اند و همگي چاپ روي كاغذ در قطع بزرگ هستند. وي مي گويد: من يك سري عكس سياه و سفيد از طبقه پايين تا بالا داشتم كه در خاتمه به اتاق ويديو پروجكشن (كه از همان كودك بيماري كه مدل عكاسي من بوده، فيلمي را نمايش مي دهد ) مي رسد. البته مي خواستم وجود اين فيلم رنگي، كمي از جدي و خشك بودن كارم كم كند و مي خواستم تضادي ايجاد كرده باشم. دكتر معطري رئيس جبهه سبز از بازديدكنندگان نمايشگاه بود. وي ويژگي اصلي نمايشگاه را ملموس بودن آن براي تمامي مخاطبان اعم از كوچك و بزرگ مي داند و به نظر وي، برگزاري اين نمايشگاه مي تواند نقطه عطفي باشد براي انجام حركت هاي مشابه و كاملتر براي دادن آگاهي به افراد مختلف جامعه، چرا كه هرچه آگاهي ها افزون تر شود، به تبع آن تلاش براي رفع مشكلات نيز گسترش مي يابد. كژال ثاني 9 ساله نيز كه از بازديدكنندگان نمايشگاه بود مي گويد: نمايشگاه خيلي قشنگ بود، مخصوصا بچه ها كه دودها را كشيده بودند و اميدوارم در نمايشگاه بعدي دودها برطرف شوند و چيزهاي شادي مثل بهار در اينجا گذاشته شود تا آلودگي هوا برطرف شود و مردم هم ديگر بيمار نشوند. همچنين بخشي از نمايشگاه به نقاشي هاي كودكان در مورد آلودگي هوا اختصاص يافته است كه برخي از بازديدكنندگان آنها را بسيار قوي، زيبا و تكان دهنده توصيف مي كردند. دلفين مينويي يك روزنامه نگار فرانسوي است كه وي نيز پس از بازديد از اين نمايشگاه مي گويد: اين نمايشگاه سوژه قرن آينده (آلودگي هوا ) است. بخصوص در تهران كه يكي از آلوده ترين شهرهاي جهان است. به نظر من، يكي از نكات جالب نمايشگاه، بخش بيمارستان بود و با وجود اين كه ديدن آن مرا ناراحت مي كرد، ولي نتايج آلودگي هوا را نشان مي داد و فقط به بحث درباره آلودگي اكتفا نشده بود. عكس و گزارش از: زهره سليماني