Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781027-47056S1

Date of Document: 2000-01-17

چرا پدر و مادرها قبول نمي كنند كه گاهي اشتباه؟ مي كنند اشاره چاپ مطلبي در مورد چگونگي روابط متقابل بين والدين و فرزندان با عنوان مي توان كمي جوان تر فكر كرد موجي از كنش و واكنش هاي مختلف را در بين والدين و فرزندان برانگيخت و زمينه اي فراهم كرد تا والدين و فرزندان آنچه را كه به دليل ضعف درك متقابل نمي توانند مستقيم و رودررو با يكديگر در ميان بگذارند براي روزنامه بفرستند و همشهري تريبوني باشد براي گپ و گفت وگوي اين دو نسل، نسلهايي كه تغيير و تحولات اجتماعي، شتاب روز افزون ارتباطات و تحول و تغيير در ارزشهاي اجتماعي هر روز آنها را از يكديگر دورتر مي كند، بدان اميد كه اين تريبون آزاد مطبوعاتي گام كوچكي باشد براي كاهش شكاف نسلها، درك متقابل و همدلي و همگامي بيشتر والدين و فرزندان. آنچه بدنبال مي آيد توضيح و تفسيري است در مورد مطلبي ديگردر همين زمينه با عنوان پدر مادر باور كنيد شما هم گاهي اشتباه در مي كنيد اول ديماه در صفحه اجتماعي همشهري به چاپ رسيد. خانم مرادي نويسنده مقاله پدر، مادر، باور كنيد شما هم گاهي اشتباه مي كنيد نمي دانم اهل كجايي و اكنون كه اين مقاله را مي خواني در كجاي اين سرزمين اسلامي به سر مي بري ولي روي سخنم با مرادي و مراديهاست كه اينچنين با رعايت ادب و احترام مسائل و مشكلات جوانان را در قبال والدين عزيزشان بازگو مي كنند. آري والدين هميشه عزيز ما نيز گاهي اوقات دچار اشتباه مي شوند ولي ناسازگاري جوان با والدينش از اينجا شروع مي شود كه پدر و مادر قبول نمي كنند كه اشتباهي مرتكب شده اند و همزمان جوان را مقصر اصلي من مي دانند از داشتن پدر و مادر 5 سال است كه محرومم ولي اكنون كه گاهي اوقات با پدر بزرگهايم به تفاهم نمي رسم به ژرفاي انزواي جوانان از والدينشان فكر مي كنم و گاهي اوقات هم حق را به آنها مي دهم. و اكنون كه بي آنها زندگي مي گذرانم سخنم اين است، جهانيان بشنويد، والدين عزيز روي سخنم با شماست: جرم ما ؟ چيست جوانيمان، اختلاف سني چند ساله با والدينمان، نچشيدن سرد و گرم روزگار، صاف و ساده و بي ريا بودنمان، چيست؟ جرممان به راستي؟ چيست چرا بايد گاهي اوقات محكوم افكار بي پايه و بي اساس برخي والدين شويم. هر انساني جائزالخطاست و والدين هم در زمره انسانهايند. پس آنها هم گاهي اوقات دچار خطا واشتباه خداوند مي شوند هيچ انساني را كامل نيافريد و همه انسانها را مكمل همديگر خلق نمود. گاه و بيگاه شاهديم كه برخي والدين شكايت دارند از اينكه فرزندانشان، جوانهايشان از مصاحبت با آنها روي گردانند و هيچگونه ميل و رغبتي براي همصحبتي با آنان نشان نمي دهند. در جواب اين عزيزان بايد بگويم نه تنها جوانهاي آنها بلكه هيچ جواني ابراز تمايل براي همصحبتي با فردي كه حتي يك مورد از آرمانها و ايده هاي او را به رسميت نمي شناسد نشان نخواهد داد. چرا يك جوان در محفل دوستانه اي كه با دوستانش ترتيب داده است غرق در سكوت و محو حرفهاي دوستان خويش است. زيرا دوستانش به تمام آرمانها عقايد و، باورهاي او احترام مي گذارند و احترام خاصي براي هم قائلند. والدين عزيز، اگر نبوديم با شما آنطور كه مي بايد بوديم، شما نبوديد با ما آنطور كه مي بايست بوديد. بعضي از شما بدون در نظر گرفتن تحولات جامعه و كلا دنيا زندگي كردن به روش چند سال قبل را از ما خواستيد و بالطبع هيچ جواني پيدا نمي شود كه با اين گفته شما هرچند هم مقدس باشد موافقت كند. والدين گرامي جهان هر لحظه در حال عبور و گذر است. روش زندگي كردن نيز متعاقب آن تغيير خواهد نمود. شما 4030 سال پيش 18 و 19 يا 20 ساله بوديد و ما 4030 سال بعد از شما به اين سن رسيديم آيا توقع داريد انتظاراتمان از شما در اين سن يكسان باشد. خداي ناكرده از اين حرفها اين طور برداشت نشود كه بنده قصد توهين به اين عزيزان را آري دارم گفتم سالي 5 است كه از نعمت داشتن پدر و مادر محرومم و هرگز دلم راضي نمي شود كه به اين عزيزان توهين كنم. ابدا. بلكه به تمام آنها خاضعانه خضوع و خاشعانه خشوع مي نمايم و در پايان از خداي مهربان آرزو دارم كه سايه همه پدرها و مادرها بر سر فرزندانشان تا ابد پاينده و جاودان بماند و از جوانهاي عزيز خاضعانه خواهش مي كنم كه مبادا گاهي اوقات با صداي بلند و تند قلب نازك و زخم خورده مادرخويش را بيازارند. در هر حال نهايت ادب و احترام را در قبال اين دو بال هر جوان براي رسيدن به سعادت ابدي داشته باشند. و در آخر مي خواهم با اين جمله از زحمات پدر و مادرم كه از كنارم پر كشيدند و رفتند قدرداني كنم. مادر و پدر عزيزم تا ابد يادتان را زنده نگاه خواهم داشت با تشكر محمد غفوري /10/78 3اردكان