Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781022-47015S3

Date of Document: 2000-01-12

نگراني جمعي از مديران مسئول و سردبيران روزنامه ها از افزايش فشار بر مطبوعات گروه سياسي: مديران مسئول و سردبيران شماري از روزنامه هاي كشور با انتشار نامه سرگشاده اي خطاب به رئيس جمهوري از افزايش فشار بر مطبوعات كشور ابراز نگراني كردند. متن اين نامه كه به امضاء مديران مسئول و سردبيران ايران، همشهري، اخبار اقتصاد، مشاركت، آزاد، صبح امروز، آفتاب امروز، عصر آزادگان، فتح و آريا رسيده است به شرح زير است: ربنا تقبل منا انك انت السميع العليم رياست محترم جمهوري جناب حجت الاسلام سيدمحمدخاتمي سلام عليكم اتمام ماه مبارك رمضان و اكمال ضيافت الهي در عيد فطر را به جنابعالي صميمانه تهنيت مي گوييم و آرزومنديم كه خداوند كريم عبادت تمامي بندگان خود را در اين ماه صيام بپذيرد و تلاش آنان را براي مجاهده با نفس و تقرب به حق قرين توفيق كند. از اين فرصت مبارك استفاده مي كنيم و نكاتي چند را در باب مطبوعات كشور با جنابعالي در ميان مي گذاريم. جناب آفاي رئيس جمهور، تا پيش از گشايشي كه با ورود شما به صحنه مديريت سياسي كشور، در عرصه مطبوعات صورت گرفت، اين رسانه از تنگناها و محدوديت هاي متعددي رنجور بود. محدوديت صدور امتياز، محدوديت گرايش هاي سياسي به رسميت شناخته شده، محدوديت طرح انتقادي مسائل اصلي جامعه و... باعث شد كه اين رسانه در عرصه ملي تا حدود زيادي از ايفاي نقش اصلي خود فاصله بگيرد و از طرف حجم عظيمي از مردم به عنوان يك وسيله مطمئن ارتباطي ناديده گرفته شود. به اين ترتيب، تعداد محدود مطبوعات در كنار تنگناها تيراژ محدودي را به بار مي آورد كه به سختي از حلقه تكرار و تاكيد پاره اي سخنان هم شكل و طرح ناتمام و يك سويه مسائل به در مي رفت. مشكلاتي كه از رهگذر تحقق ناقص و ضعيف نقش نظارتي مطبوعات دامنگير جامعه ما شد بر كسي پوشيده نيست. برنامه جنابعالي در زمينه توسعه سياسي و فرهنگي پيش از هر چيز مطبوعات را در بر گرفت و به دنبال آن تعداد معتنابهي مطبوعه در حوزه هاي گوناگون به طرح شجاعانه و مسئولانه مسائل اصلي كشور پرداختند. بي شك كسي مدعي آن نيست كه در اين ميان قصور و تقصيري صورت نگرفته است. چه بسا در ميان انبوه فعاليت هاي فشرده مطبوعاتي، انتشار خبري نادرست، تحليلي ناقص يا گزارشي يك سويه باعث ايجاد نگراني ها و نارضايتي هايي در ميان جريانات مختلف سياسي و فكري شده باشد. اما هر كار عظيمي كه در آن سابقه طولاني و تجربه كافي وجود نداشته باشد، از جمله توسعه مرزهاي مدارا و هم پذيري، از عوارض ناخواسته ناگزير است. به باور ما اين عوارض نامطلوب در كنار دستاوردهاي مطلوب گسترش مطبوعات، از جمله جلب اعتماد مردم چه در سطح نخبگان و چه در سطح عامه اهل مطالعه و تقويت مبادله آزاد اطلاعات و افزايش حساسيت هاي سياسي - فرهنگي در ميان شهروندان، قابل صرف نظر كردن است. اما مع الاسف، گاه مجموعه ميراث مطبوعات مستقل به گونه اي منفي ارزيابي مي شود و مطبوعات اصلاحگر متهم مي شوند كه در پي القاي شبهه سياسي و خدشه در اعتقادات ديني مردم اند. يافتن يك حد اعتدال بهينه كه در عين آن كه نقش اطلاع رساني و نقد و نظارت را براي مطبوعات فراهم كند، آن را از آفت هيجان زدگي و تندروي هاي احتمالي محافظت كند امر بايسته اي است و اين همواره دغدغه مهم سردبيران و مديران مسئول بوده است، اما به دليل محدوديت هاي گرايش هاي سياسي جامعه ما در تمرين دموكراسي، گاه مطبوعاتي كه بحران هاي عميق جامعه را پوشش خبري و تحليلي مي دهند، به عنوان آفرينندگان آن بحران مورد قضاوت هاي غير عادلانه قرار مي گيرند. مطبوعات اگر گاه بعضي از منكرات سياسي يا مديريتي را به عرصه نظارت عمومي مي كشند، اين به قصد انجام يك واجب ديني يعني نهي از منكر است. وظيفه نصيحت به ائمه مسلمين كه در روايات آمده است و ضرورت تلاش جامعه اسلامي براي تطبيق هر چه بيشتر با اصول اخلاق و رفتار ديني، از جمله رعايت تقوي در به كارگيري قدرت سياسي از وظايف جامعه مدني است كه مطبوعات بخش مهمي از آن هستند. در دنياي امروزه حتي در جوامع غير ديني، رسانه هاي جمعي نقش غير قابل انكاري در پيشگيري از فساد مديريتي و فساد مالي دارند. نمي توان با استناد به ناراحتي هايي كه از رهگذر خبررساني آزاد به بار مي آيد رسانه ها را از ايفاي اين نقش مهم برحذر داشت و سلامت جامعه را به خطر انداخت. امر به معروف و نهي از منكر در دنياي امروز در كنار وظايف فردي به رسانه هاي عمومي واگذار شده است; اگر در راه انجام اين وظيفه گاه خطايي صورت مي گيرد، بايد تلاش كرد و خطاها را به حداقل رساند، نه اين كه اصل ارزش آن را در بوته ترديد قرار داد. امام خميني ( ره ) در تجليل از نقش معلمان گفتند كه معلمي شغل انبياست. آيا نقش آموزشي مطبوعات و آگاهي بخشي آنان در امتداد رسالت انبياء؟ نيست در اين صورت، به صواب نزديك تر نيست كه عالمان دين، مطبوعات را وسيله اي براي بيان امور بدانند و طالب قدرتمندي و پيراستگي بيشتر آن؟ باشند جناب آقاي رئيس جمهور، شما به عنوان يك كارشناس عالي فرهنگ و به عنوان يك عالم ديني به خوبي آگاهيد كه ممنوع كردن پرسش راه حل شبهه ها نيست. مطبوعات دلسوز و اصلاح طلب، با الهام از سنت انبياء سلامت را در مصونيت يافته اند. نه در ممنوعيت. آنچه گاه از نگاه بعضي از عالمان و دلسوزان دين، عدم حساسيت مطبوعات نسبت به مقدسات تلقي شده است و نيز آنچه گاه از سوي بعضي از جناح هاي سياسي، عدم حساسيت مطبوعات نسبت به مسائل امنيت ملي تلقي شده است، ناشي از اين اختلاف ديدگاه است كه امنيت ملي و اعتقادات ديني را در پناه نقد، مشاركت و گفت وشنود بهتر مي توان تقويت كرد يا در حريم تك صدايي، امروزه اكثر قريب به اتفاق مطبوعات به گزينه اول باور دارند و رفتار مطبوعاتي آنان نيز در چارچوب چنين نگرشي قابل درك است; وگرنه، چنان كه سوابق فكري و كاري گردانندگان آنها نشان مي دهد، نه تنها نمي توانند نسبت به مسائل ملي و ديني بي توجه باشند، بلكه اين هر دو اصلي ترين دغدغه هاي آنان را تشكيل مي دهد و بنابراين فضاي تبليغاتي كه گاه عليه آنان برانگيخته مي شود، منصفانه به نظر نمي رسد. جناب آقاي خاتمي، مطبوعات منتقد، بدون اين كه بخواهند مسئوليت فعاليت هاي خود را به جنابعالي منتسب كنند، اعلام مي دارند كه ذيل طرح توسعه سياسي و فرهنگي حركت كرده اند و مايل نيستند فعاليت آنها فراتر از سياست هاي دولت و خالي از دغدغه هاي ملي و ديني تلقي شود. به همين دليل هم خود را نيازمند رهنمودهاي شما مي دانند تا براساس آن خط سير حركت خود را تنظيم كنند. رجاء واثق داريم كه با سرمايه اعتماد همراه با انتقاد ملت و دولت برگزيده آنان و با عنايت خداوند متعال، مطبوعات كشور مي توانند با دقت و قدرت بيشتر به انجام وظايف خويش ادامه دهند. حميد رضا جلائي پور، يدالله اسلامي، رضا تهراني، سعيد حجاريان، علي حكمت، رضا خاتمي، محمدرضا زهدي، عيسي سحرخيز، ماشاءالله شمس الواعظين، لطيف صفري، حسين ضيايي، محمد عطريانفر، غفور گرشاسبي، منصور نوربخش، محمدرضا يزدان پناه، فرهت فردنيا.