Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781016-46974S1

Date of Document: 2000-01-06

مردي كه مثل خودش بود نصرالله حدادي با خواندن مطلب مردي مختصر كه خلاصه خود بود در شماره 7 2015 /سه شنبه دي /ص 78 هفت روزنامه همشهري تاسف خوردم كه چرا بايد نويسنده اي، به صرف آشنايي اندك درباره مردي كه تنها يك ماه قبل روي در نقاب خاك كشيده، قلم فرسايي كند و وي را مردي مختصر بنامد و او را خلاصه خودش بداند! شهري اصلا خلاصه اثر نبود سترگ و به ياد ماندني او طهران قديم سند هويت مردم تهران است. آقاي برآبادي كه مدعي اند سال 1347 شهري را مي شناخته اند، او را عاقله مردي چهل و چند ساله مي نامند و حال آن كه شهري در سال 1293 به دنيا آمد و در آن سال 54 ساله بود و حداقل ده سال بيشتر از تخمين آقاي برآبادي سن داشت. شهري اصلا گوشه گير و خجالتي نبود و دليل آن هم آشنايي با مشاغل بسياري بود كه بعدها در تهران در قرن سيزدهم به قلم آورد. چگونه ممكن است فردي گوشه گير و خجالتي باشد و اين همه اطلاعات از زندگي عادي و روزمره مردم داشته؟ باشد اتفاقا بر عكس، شهري آدمي بود با روابط عمومي خوب و بسيار خوش رو. گنجينه اي كه او در سينه داشت، فقط در ارتباط با مردم گردمي آمد، كه آمد. تنها نكته درست آقاي برآبادي، كناره گيري شهري از مجالس روشنفكري بود. او كه اصلا اهل سياست نبود، به قول خودش با اين بازي ها كاري نداشت و كار خودش را مي كرد. نگارنده كه از سال 64 تا واپسين روزهاي حياتش به همراه او بودم، بر خلاف اشاره نويس روزنامه همشهري كه كار جعفر شهري را به همان سادگي كه استاد شهري به شرح ايام تهران قديم پرداخت مي داند بارها شاهد بودم كه در سنين بالاي هفتاد، چگونه از جسم و جان مايه گذاشت تا تهران در قرن سيزدهم را بيافريند. كار شهري نه تنها ساده نبود، بلكه به قيمت از دست رفتن تدريجي بينايي اش نيز تمام شد. درست است كه شهري تحصيلات آكادميك نداشت و با شيوه هاي مدرن تاريخ نويسي آشنا نبود، اما آنچه كه او برجاي گذاشت، گنجينه اي بي نظير است كه فقط بايد با اثري هم سنگ خودش مقايسه شود. آثار شهري خصوصيات مختص به خود را دارد و بايد با سنگ محك خود مورد نقد و بررسي قرار گيرد. شهري رمان شكر تلخ را به خاطر آن كه داستان زندگي خودش بود، دوست داشت و به ياد دارم سال 1370 به هنگام بازبيني دوباره رمان گزنه كه جلد دوم شكر تلخ است، از يادآوري صحنه هاي تلخ زندگي اش آن چنان منقلب شده كه كار به بيمارستان كشيد. مهمترين اثر شهري همانا گوشه اي از تاريخ اجتماعي طهران قديم و تهران در قرن سيزدهم است و همان گونه كه اشاره نويس روزنامه همشهري به درستي اشاره كرده اند با وسواس، موشكافي، دقت و ريزبيني خاصي نوشته شده و به يادگار به نسل ما رسيده است. چه خوب بود نويسنده حداقل تا چهلم آن روانشاد - كه روز 5شنبه 16 دي ماه است - دست نگاه مي داشت و آن گاه اين مطلب را به چاپ مي رساند.