Hamshahri corpus document

DOC ID : H-781012-46916S2

Date of Document: 2000-01-02

هشدار گوش هاي ناشنوا خودكشي هرچند ريشه در نوعي بي اعتقادي و ناباوري دارد اما اين نكته را نيز بازتاب مي دهد كه وقتي فردي همه درها را به روي خود بسته مي بيند، همه گوش ها را براي شنيدن ناشنوا مي بيند و صدايي رسا براي فرياد درد و مشكل خود ندارد، راه خودكشي را برمي گزيند تا از اين طريق خود را از زير فشارهايي كه طاقت از سرگذراندنش را ندارد رها كند. تمايل به خودكشي در هر جامعه اي نابهنجار و زشت است اما در جامعه اي كه بر باورهاي اعتقادي بنا گذاشته شده است زشت تر است، تكرار چنين حوادثي ما را به اين باور نزديك مي كند كه دستگاههاي فرهنگي و اجرايي، توان پاسخگويي به تقاضاهايي كه از سوي افراد مطرح مي شود را ندارند. چندي پيش آماري حكايت از آن داشت كه بيشترين ميزان خودكشي مربوط به استان ايلام است. وقتي از ديدگاه جامعه شناختي به قضيه بنگريم استان ايلام يكي از استان هاي غربي كشور است كه كمترين بهره را از اشتغال و توسعه اقتصادي برده و تازه از زير فشار جنگي 8 ساله رهايي يافته است. بنابراين طبيعي است كه فقر و مشكلات اقتصادي مي تواند يكي از عوامل اقبال به خودكشي باشد، فشارهاي روحي و رواني و گرفتار شدن در تنگناهاي اجبار و الزام هاي سليقه اي در حوزه فرهنگ نيز به عنوان عامل ديگر خودكشي به تازگي سر باز كرده است. آن هم زماني كه مي بينيم طي يك ماه گذشته در دو شهر قم و كرج دو نفر خود را به زير قطار افكنده و با اين روش به زندگي خود پايان داده اند، اگرچه ميزان خودكشي در كشور ما به خاطر باورهاي ديني در مقايسه با كشورهاي ديگر بسيار اندك است اما بروز چنين فجايعي در كشور زنگ خطر و هشداري تكان دهنده است و مسئولان بايد براي به حداقل رساندن و از ميان برداشتن چنين عوارضي دست به كار شوند. در غير اين صورت چنين اعمال دهشتناكي روندي روبه رشد پيدا خواهد كرد و عوارض آن دامن جمعيت فراگيري از كشور را در برخواهد گرفت. گروه حوادث