Hamshahri corpus document

DOC ID : H-780313-44837S9

Date of Document: 1999-06-03

چشم انداز وقتي كه كلانشهرهابه نقطه تلاقي برسند... برحسب اعلام مديرعامل سازمان آب منطقه اي تهران مقرر شده است براي مقابله با بحران كم آبي در شهر تهران، از مناطق دوردستي همچون طالقان، پارچين، دامغان و... به اين شهر آب رسانده شود. اعلام اين خبر بيانگر آن است كه متروپل تهران در تداوم جدال خود با محيط طبيعي پيرامونش اكنون به مرزهاي تازه اي دست يافته است. در سه دهه پيش رشد بي رويه تهران و ضرورت تامين نيازهاي حياتي آن، و از همه مهم تر آب، موجب شد در شعاعي نزديك به يكصد كيلومتر همه آبكندها و هرزآبه ها به سمت تهران تغيير جهت يابند. اين امر تخليه تدريجي اغلب روستاها را در دشت هاي شهريار، شهرري، ورامين، گرمسار و.. در پي داشت. اما اكنون شاهد هستيم كه اين شعاع به مرزهاي دويست كيلومتري نيز رسيده و در حال دربر گرفتن طالقان، پارچين و حتي آنسوتر دامغان است. پارچين و دامغان خود مناطق نيمه خشكي هستند كه در سالهاي اخير هميشه از كم آبي رنج برده اند. اما نياز غيرقابل اجتناب تهران به آب موجب شده است اندك آب موجود نيز از اين پس از اين مناطق ستانده شود. به راستي نهايت مرزهاي درازدستي و تطاول تهران؟ كجاست برحسب نوسانات دوره هاي اقليمي، خشكسالي اخير پديده اي چندان فراتر از متوسطهاي معمول اقليمي محسوب نمي شود. اگر در يكي از سالهاي پيش رو يك خشكسالي واقعي در منطقه تهران رخ دهد، آن وقت چه خواهيم؟ كرد و يا اصولا با تداوم روند توسعه كنوني تهران آيا انديشيده ايم كه حد نهايي مرزهاي هيدرولوژيك اين حوزه كلان شهر، سرانجام كجا خواهد؟ بود از آن سوتر، مشهد و زنجان و قزوين و قم و... در حال پيشروي هستند. وقتي كه اين مرزها به نقطه تلاقي رسيدند، بعد براي ميليونها گلوي تشنه چه خواهيم؟ كرد ناصر كرمي