Hamshahri corpus document

DOC ID : H-780301-44714S2

Date of Document: 1999-05-22

افزايش شمار كودكان خياباني در جنوب بحران اقتصادي است شرقي آسيا نتيجه واحد رسانه هاي خارجي همشهري: برخي قسمتهاي آسيا، پدر و مادرهاي فقير اغلب مجبورند كودكان خود را براي گدايي به خيابانها بفرستند. زيرا بسياري از اوقات اين تنها راه تغذيه كودكان گرسنه است. با افزايش فقر در آسيا، شمار كودكان خياباني نيز رو به افزايش است. به گزارش تلويزيون سي. ان ان، تايلند خود را براي ميزباني بازيهاي آسيايي در آذرماه آماده مي سازد. بخشي از اين آماده سازي، پاكسازي خيابانهاي پايتخت است حتي اگر به معني جارو كردن چندين كودك خياباني همراه زباله ها هم باشد. يك كودك خياباني مي گويد: پدر و مادر من پولي در بساط ندارند، آنان مساله هاي زيادي دارند. من به خيابان آمدم تا گل فروشي كنم. اما چون تا بازيهاي آسيايي تنها يك ماه باقي مانده است، مقامهاي تايلندي به اين نتيجه رسيده اند كه اين كودكان لكه ننگي بر صحنه بازيها هستند، و حتي تهديدي بالقوه براي 800 هزار بازديدكننده خواهند بود. در يك رشته عمليات چهار روزه پاكسازي اخير پليس حدود 300 كودك متكدي را جمع آوري كرد و آنها را طي يك راهپيمايي در برابر رسانه ها به نمايش گذاشت. يك مقام تايلندي مي گويد: بيشتر آنان به خاطر بدي وضع اقتصادي به خيابانها مي آيند اما نه همه. برخي از اين متكديان زير فرمان گروههاي تبهكار هستند و مي توانند براي جهانگردان و ورزشكاران مساله ساز باشند. پليس مي گويد بيشتر اين كودكان مهاجران غيرقانوني از كامبوج هستند كه در آنجا اوضاع از تايلند هم بدتر است. بعضي از آنهايي را كه دستگير مي شوند اخراج مي كنند، اما آنان دوباره از مرز دو كشور برمي گردند و سرگرم گدايي مي شوند. صحنه هاي مشابه اين را شما مي توانيد در اندونزي ببينيد زيرا 30 ميليون بزرگسال در آنجا بيكارند. برخي از اين كودكان، تنها نان آور خانواده شان هستند. برخي ديگر خانواده اي ندارند زيرا سختي اوضاع مالي آنها را نابود كرده است. يك مقام اندونزيايي مي گويد: بسياري از مردم بيكارند زيرا كار خود را از دست به داده اند نظر مي رسد براي آنان آسانترين راه براي كسب يك درآمد عادي سوءاستفاده از بچه هايشان باشد بسياري از كودكان مدرسه را ترك كرده اند تا گدايي كنند. تعدادي هم گدايي مي كنند تا هزينه مدرسه شان را تامين نمايند. يك كودك اندونزيايي مي گويد: بين ساعتهاي يك تا 5 بعداز ظهر من حدود 10 هزار روپيه درآمد آن دارم را تحويل پدر و مادرم مي دهم تا آنها مرا به مدرسه بفرستند. در برابر اين وضعيت سخت برنامه توسعه سازمان ملل ( UNDP) محلي را در جاكارتا گشوده است تا خانه اين كودكان باشد. يك كودك مي گويد: دليل اين كه من به اينجا آمده ام اين است كه شبها ايستگاه اتوبوسها براي من امن نيست. در آنجا افرادي هستند كه از من پول مي خواهند و اگر ندهم مرا مي زنند. مددكاران اجتماعي سعي دارند كودكان را از خشونت فرهنگ خياباني دور نگه دارند. آنان مردم را از پرداخت پول به كودكان منع مي كنند. اما در حالي كه بحران اقتصادي عميق تر مي شود اين كودكان با انتخابهاي كمتري روبه رو مي گردند و كودكان بيشتري به خانه سازمان ملل مي آيند، تا از كمبود درآمد از راه تكدي دوري كنند.