Hamshahri corpus document

DOC ID : H-780215-44539S2

Date of Document: 1999-05-05

چگونه نگرشي سالم داشته باشيم نه گفتن را بياموزيم چرا بسياري از ما انرژيهاي خود را چنان پراكنده مي كنيم كه در پايان كار نگران، سخت خشمگين و بي نهايت خسته ؟ مي شويم زيرا نه گفتن براي ما دشوار است. از اين نگران هستيم كه اگر درخواست ديگران را اجابت نكنيم ما را دوست نداشته باشند. احساس مي كنيم اگر نتوانيم هر تقاضايي را برآوريم، آدمي بي ارزش خواهيم بود. حتي ممكن است تا آنجا افراط كنيم كه بينديشيم خداوند اين متقاضي را فرستاده و رد تقاضاي او عمل كردن برخلاف اراده خداوند است. ذهن ما به هر بهانه اي متوسل مي شود تا ما را از پرداختن به خود بازدارد. هربار در حالي آري مي گوئيم كه بايد نه بگوئيم، هم به خود و هم به متقاضي ظلم مي كنيم. تا وقتي كه زير فشار روحي اجبارا آري مي گوئيم، براي زندان تعهدات و گناهاني كه خود آن را ساخته ايم، ميله هاي جديدي احساس مي سازيم خشم و درماندگي مي كنيم. چه چيزي سبب مي شود كه احساس كنيم بايد براي همه كس همه چيز؟ باشيم هرگز نمي توانيم آزادانه آري بگوئيم مگر آنكه به تقاضايي كه فراتر از حد توان ماست، صادقانه نه بگوئيم. هيچ گاه نمي توانيم آزادانه آري بگوئيم مگر آنكه به تقاضاهايي كه فراتر از حد توان ماست، صادقانه نه بگوئيم. انضباط فكري گاهي ذهن ما مرتكب قتل مي شود اما مجازات، نمي شود خود را تحقير مي كنيم، نسبتهاي ناروا به خود مي دهيم. از شيوه تفكر مبتني بر شرمساري بهره مي جوئيم. ما همه پيامهايي را كه در دوران كودكي شنيده ايم، در ذهن خود تكرار مي كنيم، ليكن مجبور نيستيم با انديشه هاي نادرست دوران كودكي همچنان خود را بيازاريم. نخست بايد از انديشه هايي آگاهي يابيم كه با آنها خود را تحقير مي كنيم. ابتدا به نسبتهاي زشتي كه به خود مي دهيم و اظهارات منفي اي كه اجازه انباشتن آنها را در درون خود مي دهيم، گوش سپس مي كنيم با دفاع از گفتگوي دروني منفي از پذيرفتن غير حقيقي بودن اين اظهارات خودداري مي ورزيم و آنگاه اين انديشه هاي زشت را با انديشه هاي مثبتي كه دقيق تر هستند، جايگزين مي سازيم. به تدريج كه سيل انديشه هاي دوست داشتني را به طرف وجود خود سرازير مي سازيم، ديدگاه پيشين مسخ شده ما از جهان متعالي مي شود و به تدريج كه ذهن خود را نظم و انضباط مي بخشيم، آن را روشن تر و معقولتر مي كنيم و بيشتر احساس مي كنيم كه زمام سرنوشت خود را به دست داريم. وقتي با در دست گرفتن زمام انديشه هاي خود، ذهن خود را نظم و انضباط مي بخشيم، اين ذهن روشن تر و معقولتر مي گردد و احساس مي كنيم كه تسلط بيشتري بر خود داريم و رشديافته تريم. نوشته: دكتر برابينسن ترجمه: دكتر منوچهر غيبي