Hamshahri corpus document

DOC ID : H-780209-44485S1

Date of Document: 1999-04-29

عطر نيايشهاي امام زين العابدين (ع ) اي خداوند، بر محمد و خاندانش رحمت فرست، و كاخ دين و شرفش را افراخته ساز، و حجتش را قاهر و كفه ميزانش را سنگين گردان، و شفاعتش را بپذير، و توسلش را قبول كن، و روسفيدش نماي، و نورش را كامل ساز، و درجه اش را بالا بر، و ما را بر طريقت او زنده بدار، و بر دين او بميران و در شاهراهش پويادار.... (از دعاي چهل و دوم صحيفه سجاديه ) هنگامي كه مهر بيان امام زين العابدين در ظهر صحيفه سرخرنگ كربلائيان برجاي نشست، فصل تازه اي از بابهاي جهاد و رستگاري گشوده شد. ابديت آن حماسه جاويد و پيامگزاري آن از سوي شيرزن كربلا و علي بن الحسين (ع )، برترين تفسير را بر آن داستان ابدي نگاشت. كربلا و عاشورا، پايان راه نبود، آغازي بود كه درهاي رستگاري را مي گشود و زخمهاي كهنه را عيان مي ساخت و بدعتهاي دين محمد ( ص ) را برملا مي ساخت. سئوال بزرگ اين بود: پيام عظيم كربلا چگونه ماندگار خواهد؟ شد چه كسي و چه بيانهايي قادر خواهند بود، سند جاودانگي و سير آن در ضماير خفته خلق را امضاء؟ كنند كدام پيامگزاري بار سنگين اين رسالت و امامت كبري را بر دوشهاي خويش تاب خواهد؟ آورد باري كه بي گمان اگر بر دوش كوهها نهاده مي شد، همچون خاك و خاشاك در هم مي شكستند. جفاي روزگار رابين، كه سالياني دراز در قلب سرزمين شيعه، به برترين جلوه صبر و پايداري لقب بيمار دادند، تحريف رانگر كه چگونه رادمرد عرصه امامت و جهانگير عالم پيامگزاري و زينت مجالس نيايش و عبادت را اينگونه ياد كرده اند. هيچ تاب و طاقتي با شكيب و بردباري امام زين العابدين برابري نمي توانست كرد. هيچ زبان و پيامي اينگونه خلق را آگاه نمي ساخت و جهان را بر نمي آشفت. اين است چهره زين العابدين، امام علي بن الحسين (ع ): خدايا بپاداش ابلاغ پيام هايت و رساندن آياتت، و پنددادن بندگانت، و كارزار در راهت، بهترين مزدي را كه به يكي از فرشتگان مقرب خود و پيغمبران مرسل برگزيده خود داده اي به او پيامبر ]( ص )[ عطا فرماي... ( صحيفه، دعاي چهل و دوم ) هر يك از ستارگان سپهر امامت كه در منظومه شمسي پيامبر درخشيدند، آرماني جز احياي آيات الهي و سنن نبوي نداشتند. آنان تفسير گران و مراكزثقل دين محمد (ص ) بودند و مصباح وجودشان، راه حنيف اسلام را بر گمگشتگان بيابان حيرت باز مي نمود. هر يك به شيوه اي و هر پيشوايي به روشي... امام چهارم با سلاح نيايش، راههاي بسته ايمان و پرهيزگاري را باز مي گشود. به زبان ادعيه و استغاثه، حقايق را تبيين مي فرمود و در قوس صعود هستي، بابهاي سخن با حضرت ربوبيت را باز نسيم مي گشود سخنش عطري داشت كه جانهاي فرسوده را جوان مي كرد ترنم كلامش راهي مي زد كه نغمه هاي نهفته فطرت را از خواب گران بيدار مي ساخت. باري، اغتنام فرصت بود اين نيايشها، و صحنه اي از صحنه هاي عاشقانه ديدار; كه عابد به معبود راز مي گويد و مقصود مي جويد: اي آفريده فرمانبردار، و اي پوينده گرم رفتار، و اي آمد و شد كننده در منازل تقدير، و اي متصرف در چرخ تدبير، ايمان آوردم به آنكس كه تاريكي ها را به وسيله تو روشن كرد، و مبهمات را در پرتوت آشكار ساخت. و تو را نشاني از نشانهاي جهانداري و علامتي از علامات پادشاهي خود قرار داد. و در چنبر فزوني و كاستي و طلوع و غروب، و تابندگي و گرفتگي مسخر ساخت. در همه اين احوال، تو او را مطيع فرمان، و به سوي اراده اش شتاباني. منزه است او! چه شگفت انگيز است تدبيري كه در باره تو به كار برده! او چه دقيق است آنچه در باره تو انجام داده... (از دعاي چهل و سوم; ترجمه صدر بلاغي ) سالروز شهادت امام علي بن الحسين (ع ) زينت نيايشگران و ستاره سجده كنندگان و نمونه بزرگ استقامت و شكيبايي، بر مسلمانان جهان تسليت باد.