Hamshahri corpus document

DOC ID : H-780131-44411S3

Date of Document: 1999-04-20

جنگ بالكان، راه بي بازگشت ناتو سازمان پيمان آتلانتيك شمالي (ناتو ) براي جلوگيري از اعمال خشونت توسط عده اي از مردم يوگسلاوي عليه عده اي ديگر، به يك كشور مستقل حمله كرده است. اين سازمان در جنگي داخلي مداخله كرده است و اگر چه تاكنون از مرزهاي يوگسلاوي فراتر نرفته، اما خطر گسترش جنگ در منطقه بالكان همواره وجود دارد. ناتو يكي از مهمترين نهادهاي سازمان ملل يعني شوراي امنيت را ناديده گرفته است زيرا مي داند كه با وجود مخالفت روسيه و چين هرگز نمي تواند مجوز حمله به يوگسلاوي را از اين شورا بگيرد. يوگسلاوي مانند عراق به كشور همسايه حمله و آن را اشغال نكرده است. اسلوبودان ميلوسويچ رئيس جمهوري يوگسلاوي مانند صدام حسين مظنون به توليد بمبهاي شيميايي و سلاحهاي كشتار جمعي نيست كه تهديدي براي جهان به حساب آيد. دولت ميلوسويچ هيچ سابقه اي در جانبداري از تروريسم و اقدام به اعمال تروريستي در خارج مرزهاي يوگسلاوي ندارد و از سوي آمريكا در فهرست كشورهاي حامي تروريسم قرار ندارد. اما ميلوسويچ حق اعمال فشار و خشونت و سركوب اقليت آلبانيايي تبار را در مرزهاي كشورش كه اكنون از صربستان و مونته نگرو تشكيل مي شود براي خود محفوظ مي داند. اعضاي ناتو در آستانه قرن بيستم چنين رفتاري را قابل قبول نمي دانند. يوگسلاوي، هوادارانش و مخالفان ناتو در غرب، آمريكا و متحدانش را به نقض تماميت ارضي يك كشور و تحميل خواسته هاي خود از طريق دخالت نظامي متهم مي كنند. متحدان ناتو به اين اتهامات اعتراض نكرده و اصلا راجع به آن بحث هم نمي كنند زيرا آنها اين كار را اقدامي در جهت حفظ حيثيت خود مي دانند. و نيازي به عذرخواهي و ابراز تاسف هم نمي بينند. تماميت ارضي يك كشور در اين مواقع اهميت خود را از دست مي دهد، چنانكه يك وزير فرانسوي مي گويد، وظيفه انساني ايجاب مي كند كه مداخله صورت گيرد. جامي شيا سخنگوي ناتو مي گويد: ما معتقديم اين كافي نيست كه اصولي را اعلام كنيم ولي از آنها دفاع نكنيم. اگر اين اصول را جدي مي دانيم بايد از آنها دفاع كنيم. ما داريم از آنها دفاع مي كنيم. حتي اگر در اين راه دچار مشكلاتي شده و درگير يك عمليات طولاني شويم. شيا ماموريت ناتو را يكي از معدود جنگ هاي بشردوستانه عصر جديد مي خواند. بيل كلينتون رئيس جمهور آمريكا نيز ميلوسويچ را يك جنگجوي بيرحم خوانده كه اقداماتش بايد متوقف شود. بعد از چهار سال جنگ و خونريزي در بوسني، سرانجام قدرتهاي غربي ضرورت دخالت نظامي در بالكان را دريافتند. اما آنها به درخواست بوسني و با مجوز سازمان ملل، براي پايان دادن به جنگ در بوسني صربها را بمباران كردند. در كوزوو متحدان غربي يك سال شاهد اعمال خشونت نيروهاي ميلوسويچ آن هم به روش اعمال وحشيانه صربها در بوسني، بودند. كوزوو مستقل نبود و اعضاي ثابت شوراي امنيت در مورد حمله اتفاق نظر نداشند. ميانجيگري، اخطار و تهديد هم بي نتيجه ماند. غرب هم ابتدا تمايلي به دخالت نظامي نداشت و حتي ناتو به دليل تهديدهاي توخالي عليه بلگراد در رسانه ها مورد تمسخر قرار گرفت اما سرانجام وقتي اين باور قوت گرفت كه سركشي ميلوسويچ به دليل اين است كه مي داند تهديدات ناتو عملي نمي شود، غرب تصميم نهايي را گرفت. دولت بلگراد ناتو را متهم كرده است كه با هدف اثبات هويت و اعتبار خود چنين جنگي را به راه انداخته است، اما شدت اعمال وحشيانه صربها و روشي كه دولت بلگراد براي خالي كردن كوزوو از آلبانيايي ها در پيش گرفته است ديگر هيچ شكي حتي براي مخالفان حمله ناتو باقي نگذاشته است. اكنون در حالي كه 28 روز از آغاز حملات ناتو مي گذرد بلگراد همچنان به خالي كردن روستاهاي كوزوو از سكنه آلبانيايي تبار آن ادامه مي دهد و همين، ناتو را به عملي كردن تصميم هايش مبني بر حمله زميني نزديك مي كند. راه برگشتي وجود ندارد و اين حملات تا زماني كه ميلوسويچ از خشونت دست بردارد ادامه پيدا مي كند. رويتر