Hamshahri corpus document

DOC ID : H-780117-44269S3

Date of Document: 1999-04-06

يك كتاب در يك نگاه * ايران 1427 (عزم ملي براي توسعه علمي و فرهنگي ) * نوشته: دكتر رضا منصوري * ناشر: طرح /نو چاپ 3300 /اول 1377 /نسخه 1250 تومان توسعه علمي و فرهنگي را پيش شرط توسعه اقتصادي و صنعتي كشور ما دانسته اند. در ارائه اين نظر، انديشمندان، همواره براين نكته پاي فشرده اند كه مرز توسعه يافتگي يك جامعه، گذشتن جامعه از حدنصاب وجود نيروي انساني متخصص كارآمد است. البته متخصصاني كه با مديريت علمي و صحيح، به بهترين وجه از نيروي آنها استفاده شود. افزايش تعداد كارخانه ها، سدها و حتي مراكز آموزشي، هيچگاه عامل يا نشانه توسعه يافتگي واقعي قلمداد نمي شود. برعكس، چه بسا ممكن است به دليل روشن نبودن راهبردهاي ملي روشن و سامان مند، موجب بروز بحران هاي مختلف اجتماعي و اقتصادي شود. بايد براين نكته پاي فشرد كه در عالم پيشرفت، قرار گرفتن در مسير توسعه با لحاظ كردن شرايط ملي بسيار مهم تلقي مي شود و از همين روي است كه دانشمندان اهل نظر ايراني، اخبار تاسيس ها و افتتاح ها را - بدان دليل كه كمتر در آنها جامع نگري و تفكر راهبردي مي بينند - با شوق و شعف استقبال نمي كنند. گسترش جهش گونه آموزش عالي درسال هاي پس از انقلاب، يكي از مثال هاي بارزي است كه مي توان در تاييد ديدگاه يادشده بازگو كرد. بدون ترديد گسترش كمي آموزش عالي در ايران تناسب چنداني با ارتقاء كيفي علم در كشور نداشته است - هرچند بي تاثير هم نبوده. الگوي نخبه پروري واقعي و ايجاد مراكز كيفي علمي و صنعتي در سال هاي اخير كمتر مورد توجه بوده است و به همين دليل حتي نوابغ و استعدادهاي خوب كشور، امكان بروز و شكوفايي مناسب در كشور نداشته اند و در نتيجه آن، مهاجرت مغزها همواره به عنوان يك آفت وجود داشته است. دكتر رضا منصوري، استاد فيزيك دانشگاه صنعتي شريف و عضو كميسيون علوم پايه شوراي پژوهش هاي علمي كشور از جمله انديشمندان و دانشمنداني است كه در سال هاي اخير با نوشته ها، گفت وگوها و سخنراني هاي خود به مساله توسعه علمي كشور پرداخته است. وي به همراه جمعي از دانشمندان كشور در سال هاي گذشته، به جمع بندي موانع توسعه علمي ايران و يافتن راه برون رفت از بن بست هاي موجود پرداخت كه در قالب بيانيه طالقان يا ايران 1400 منتشر شد و بازتاب وسيعي نيز يافت. آن بيانيه و كتاب حاضر در واقع بيان كننده تمهيداتي بود كه جامعه ما براي قرار گرفتن در مسير توسعه - از نظر ميزان، نوع و چگونگي آموزش نيروي انساني، روش هاي جبران عقبماندگي ها و... - بايد بينديشد. كتاب حاضر كه در شكل و شمايلي بسيار متين و زيبا منتشر شده در 9 بخش به اين موضوعات پرداخته است: توسعه و نياز به آن; برخورد ايرانيان با جوامع پيشرفته در قرن هاي اخير; علم نوين: جامعه علمي و حجيت درآن; جهان گرايي اقتصادي; جايگاه آموزش عالي در جامعه نوين ايران; توسعه: گره ها و رگه هاي فرهنگي; قدرت و توسعه با توسعه و آينده شناسي و راه ما، عزم ما و آينده ما. قرار گرفتن در مسير توسعه يافتگي بدون شك عزم ملي مي خواهد، واقع نگري مي خواهد، عقلانيت مي خواهد و عشق پويا. صرف هزينه هاي بسيار در راه هاي متعدد و ناسخته حتي اگرظواهر دلفريب داشته باشد، آينده فرزندان اين مرز و بوم را روشن و گرم نخواهد ساخت.