Hamshahri corpus document

DOC ID : H-771222-44171S6

Date of Document: 1999-03-13

نوروز دلگشا از راه مي رسد... يا مقلب القلوب و الابصار يا مدبر الليل و النهار يا محول الحول والاحوال حول حالنا الي احسن الحال هر ساله، هنگامي كه طبيعت جامه سبز بهاري در بر مي كند، به پيشواز نوروز مي رويم و زايش و نو شدن طبيعت را گرامي مي داريم. شايد، اولين روزي كه زندگي بشر به شام انجاميد، غمي بر دل آدمي نشست. در صبحگاه روز بعد، وقتي جهان را دوباره روشن ديد، نوروز را تجربه كرد و يا درگردش جو و دور زمانه، انسان با رفتن زمستان سرد و فرا رسيدن بهار و گرما، آن روز را نوروز انگاشت... از نظر فرهنگي، آنچه امروز از نوروز در ايران اسلامي به جاي مانده، بخشي از آئين هاي بازمانده از دوران پيش از آريايي هاست. اين باورها، پس از ايراني شدن در دوران پيش از اسلام و نيز در دوران پس از اسلام به وجود آمده و نيز همين طور، در دوره هاي مختلف سلطنت پادشاهان و سلسله هاي ايران، اين آيين ها با باورهاي اسلامي به هم آميخته شده اند، به گونه اي كه آن چه اكنون در اين سرزمين، آن را جشن مي گيريم، تلفيقي از كليه رسومات و آئين هاي بازمانده از دوران كهن است كه در طي دوران اسلامي، كامل و ماندگار شده است. خانواده هاي ايراني، قبل از رسيدن نوروز، غبار كهنگي را از همه جا و همه چيز مي زدايند و پاكيزگي، تازگي و شادي را به درون زندگي خود مي آورند و لحظه تحويل سال، پاك و پاكيزه، با جامه نوپاي سفره هفت سين مي نشينند و به درگاه خدا، نيايش مي كنند و همه اعضاي خانواده در كنار هم، با شادي، مهر ومحبت به استقبال بهار مي روند، ما ايرانيان عقيده داريم سفره هفت سين حكايت از شكرگزاري به درگاه خداوند دارد و هر چه در آن قرار مي دهيم، از نظر فرهنگي معنايي خاص دارد. قرآن مجيد، زينت بخش نخست سفره نوروزي ماست كه همزمان و يا پس از تحويل سال نو، همه آن را مي بوسند و با تلاوت آياتي از قرآن، از خالق خود تشكر مي كنند. در برخي از سفره ها، تصويري از حضرت علي (ع ) را مي گذارند. بنابر بسياري از روايتها، روز غدير خم، در سال دهم هجري كه حضرت محمد (ص ) مولا، علي (ع ) را به جانشيني برگزيدند، برابر و مصادف با نوروز بوده است. سبزه و سبزي و سنبل در سفره هفت سين، نشان از شادي و سرسبزي دارد و آينه نشانه جهان بي پايان است شمع، نماد روشنايي و فروزه هاي جاودانه است و آب و چند ماهي قرمز، نماد و نشانه اي از روزي حلال. نان، بركت و روزي است وسيب، نشاني از نعمت و شادابي و سمبلي از ميوه هاي بهشتي است. علاوه بر اين، تخم مرغ، تمثيلي از نطفه و باروري و سمنو، نشاني از فراواني خوراك و غذاهاي پرنيرو بوده و از سير به عنوان گندزدايي و پاكيزگي سخن رفته است. در اين ميان از، سنجد، به نام نماد عشق و مهر و از اسپند، به عنوان نشانه حفاظت از چشم زخم ياد شده است. در سفره نوروزي، از هفت شين (شيريني و شهد ) و هفت ميم (مرغ و ماهي ) نيز سخن به ميان آمده است. پروين كاظميان