Hamshahri corpus document

DOC ID : H-771017-43570S2

Date of Document: 1999-01-07

راستي و درستكاري درستي مطلبي است كه در بسياري از موارد، اين روزها به گوش مي رسدو اغلب مساله صداقت و شرافت مقامات بالا و گردانندگان امور مطرح مي شود: درستي در ادارات، تجارت و شغلها. همه مردم با دقت مراقب اين اشخاص هستند كه بيراهه نروند. اگر نتوانستند موردي پيدا كنند، شروع به شايعه سازي مي كنند. اما خود مردم چطور؟ هستند آيا در جاهايي كه مي توانند درستكار باشند درستكار؟ هستند اغلب كساني كه ادعا مي كنند شهروندي صادق هستند، در واقع خلافكاراني مي باشند كه با ارائه صورت نادرست درآمد خود از ماليات دولت مي دزدند و اگر كسي اشتباها پول اضافه داده باشد آن را برنمي گردانند و با گفتن دروغ، حتي با قسم و تظاهر به درستي، حق ديگران را در نوبت و مسائل ديگر غصب مي كنند. تشخيص درستكاري واقعي در افراد كار مشكلي نيست، چون در هر كار كوچكي كه مي كنند خود را نشان اگر مي دهند بقالي اشتباها قيمت جنسي را كم حساب بكند حاضر به نگهداري وجه اضافي نيستند. در پر كردن ورقه ماليات جزيي ترين درآمد خودشان را هر قدر هم مبهم باشد درج مي كنند. در واقع در اعمال خود از فكر سودجويي شخصي خودداري كرده و از هر سود غير مشروع چشم مي پوشند. درستي اين نيست كه شخص در موقعي كه همه مراقبش هستند، درست باشد چون در چنين موقعي كسي نمي تواند كار ديگري بكند. اما در صورتي كه كسي تحت نظر نباشد و شانس خلافكاري پيدا كند و نكند درستكار واقعي است. درستكاري وفق دادن با بعضي از استانداردهايي كه جامعه وضع كرده نيست، اين وضع بيشتر اطاعت از قانون است. درستكاري ماهيتي دروني است نه تظاهر به كارهايي كه شخص براي تحت تاثير قرار دادن ديگران انجام مي دهد. به عبارت ديگر براي صداقت واقعي لازم است كه شخص هميشه تفاوت درست و نادرست را در ذهن داشته باشد و اين وضع، خط مشي هدايت كننده در تمام طول زندگي او باشد و درهر پيش آمدي خود را نشان بدهد. ترجمه: علي مجتهدي نوشته: ال. جي. الكساندر