Hamshahri corpus document

DOC ID : H-770313-41544S2

Date of Document: 1998-06-03

شود آيا كه از اين بتكده بربندم رخت... در ميان سروده هاي امام خميني ( ره ) غزل هجرت، حال و هواي ديگري دارد. چاووشي است در بدرقه شاعر در راه زيارت دوست. اين غزل همچون بسياري از سروده هاي امام (ره ) سرشار از حس و حال عرفاني و آكنده از عشقي جان سوز در فراق يار است. و در صبح خرداد، اين فراق به سر مي آيد و عاشق به ديدار دوست مي رسد: آيد آن روز كه من هجرت از اين خانه كنم از جهان پر زده در شاخ عدم لانه كنم رسد آن حال كه در شمع وجوددلدار بال و پر سوخته كار شب پروانه كنم روي از خانقه و صومعه برگردانم سجده بر خاك در ساقي ميخانه كنم حالي حاصل نشد از موعظه صوفي وشيخ رو به كوي صنمي واله و ديوانه كنم گيسوي و خال و لبت دانه ودامند چسان مرغ دل فارغ از اين دام و ازاين دانه كنم شود آيا كه از اين بتكده بربندم رخت پر زنان پشت بر اين خانه بيگانه كنم