Hamshahri corpus document

DOC ID : H-770223-41323S3

Date of Document: 1998-05-13

گزارش همشهري از مشكلات بخش سامان دهي تاكسي راني در تهران: تاكسي راني در تهران، نيازمند تاكسي به كارگيري 25 هزار جديدايجاد صد ايستگاه تاكسي و آموزش مستمر 50 هزار راننده است سرويس شهري: نابساماني ها در آمد و شد شهري موجب شده با وجود همه تلاش هايي كه در سال هاي اخير براي نوسازي فضاي كالبدي و بهسازي خدمات شهري تهران انجام شده است، همچنان شهروندان اين ابرشهر ده ميليوني در سفرهاي درون شهري با زحمت و گاه حتي مشقت هاي متعدد روبه رو بوده و از مسئولان و دست اندركاران اين بخش گله مند باشند. بر اين مبنا شگفت نيست كه مي بينيم كارشناسان كم تواني سامانه رفت و آمد شهري را با توجه به پيامدهاي منفي بسيار آن، از اتلاف وقت و درآمد شهروندان گرفته تا آلودگي چشم هوا، اسفنديار محيطزيست شهري تهران مي نامند و اعتقاد دارند سرمايه گذاري براي رفع كمبودها و معضلات اين بخش مي بايست از اولويت تام برخوردار شود. شهروندان عدم سامان دهي امكانات موجود، بهره وري اندك از ناوگان حمل و نقل عمومي و نبود نظارت در راهبري بهينه در دو بخش اتوبوس راني و تاكسي راني را از جمله مهم ترين عوامل بروز دشواري هاي موجود مي دانند و مسئولان پاسخ مي گويند كه مردم تاوان آنچه را كه ناشي از نبود امكانات است، از امكانات موجود مي خواهند و تا براي گسترش ناوگان حمل و نقل عمومي سرمايه گذاري هاي گسترده، در سطح مشاركت ملي، صورت نپذيرد، رفت و آمد شهري تهران آنچنان كه بايد و شايد سامان نخواهد پذيرفت. براي كنكاشي در اين باره به سراغ بخش تاكسي راني رفته ايم و پرسش ها و شكايت هاي مردم را با يكي از مسئولان سازمان تاكسي راني و يك كارشناس مسئول در شهرداري تهران، در ميان گذاشته ايم. اميري، قائم مقام مديرعامل سازمان تاكسي راني در پاسخ به اين پرسش كه چرا در غياب مترو و ديگر وسايل حمل و نقل عمومي مشابه تاكسي راني نتوانسته نقش بايسته به عهده بگيرد و حضور آن در تهران نه چندان چشمگير و همراه با نابساماني هاي فراوان؟ است به روزانه 12 ميليون مسافرت درون شهري كه با استفاده از وسايل حمل و نقل عمومي در تهران انجام مي شود، اشاره مي كند و مي گويد: از اين ميان فقط 3 ميليون سفر به عهده تاكسي راني است و همپاي آن پديده مسافركشي شخصي نيز 3 ميليون سفر و بخش اتوبوس راني 6 ميليون سفر باقي مانده را به عهده دارد. وقتي كه 50 درصد كار را مسافركش هاي شخصي انجام مي دهند، نمي توان انتظار داشت بر تاكسي راني تهران ضوابطي همگون و جامع را اعمال كرد. ما در صورتي مي توانيم مسئوليت تمام مسائل ناشي از تاكسي راني تهران را به عهده بگيريم كه شمار تاكسي هاي موجود دست كم دو برابر شده و از 25 هزار تا به 50 هزار دستگاه برسد. در اين باره طرح هايي با توجيه مناسب اقتصادي و اجتماعي ارائه شده است كه متاسفانه به دليل عدم تخصيص اعتبار لازم و برخي مشكلات جنبي تاكنون مورد تصويب قرار نگرفته اند. وي در اين باره كه چرا در تهران برخلاف اغلب شهرهاي بزرگ جهان انتخاب مسير به عهده راننده تاكسي است و نه مسافر، مي گويد: در اصل تاكسي بايد يك مسافر را از يك مبدا به مقصدي كه او تعيين مي كند، برساند. اما كمبود تاكسي موجب شده، هر تاكسي در تهران به مثابه يك ميني بوس كوچك عمل كرده و در مسير خود مسافران متعددي را سوار و پياده كند. به اين شكل مسافر تازه ناچار خواهد بود از مسيري كه قبلا تعيين شده تبعيت كند. وي در اين باره كه بسياري از شهروندان با استهزاء مي گويند تاكسي متر درتاكسي هاي تهران فقط يك وسيله تزئيني است و بس! گفت: از 25 هزار تاكسي موجود 7 هزارتا تاكسي متر دارند. اكنون تاكسي هاي خطوط، كه بين مبدا و مقصد مشخصي در رفت و آمدند، از تاكسي مترهاي خود استفاده مي كنند، اما از آنجا كه نرخ هاي اعمال شده بر تاكسي مترها در سال 1376 تعيين شده است و متناسب با رشد تورم هنوز قيمت جديد به رانندگان ابلاغ نشده است، طبيعي است كه آنها خود را در عدم استفاده از تاكسي متر محق بدانند و استفاده از آن را موكول بكنند به اعلام قيمت هاي جديد از سوي وزارت كشور. وي در اين باره كه اغلب شهروندان مي گويند عدم استفاده از تاكسي متر فقط مربوط به سال جاري نيست و در سال گذشته نيز روال همين گونه بوده است، پاسخ روشني نداد. بسياري از مردم اعتقاد دارند هيچ نظارتي بر تاكسي هاي جديد اعمال نمي شود و راننده تاكسي مي تواند هر نرخي را كه خود مي خواهد از مسافر بستاند و در اين باره هيچ مرجعي پاسخگوي شكايت هاي مردم نيست. قائم مقام سازمان تاكسي راني با قاطعيت مي گويد، اينگونه نيست و گذشته از آنكه روزانه 40 تا 50 گشت سازمان تاكسي راني بر فعاليت تاكسي ها نظارت دارند، هرگاه كه مردم شكايت خود از يك تاكسي را با اين سازمان در ميان بگذارند، در حداقل مدت به آن رسيدگي خواهد شد. وي اضافه مي كند براي رانندگان تاكسي در نوبت هاي اول و دوم تخلف بين 5 تا 50 هزار تومان جريمه درنظر گرفته مي شود و در بار سوم گذشته از آنكه راننده تاكسي پروانه فعاليت خود را از دست مي دهد، ممكن است به دليل گرانفروشي هم روانه زندان شود و در اين باره هم اكنون روزانه به طور متوسط 200 شكايت كه از سوي شهروندان دريافت مي شود، مورد بررسي قرار مي گيرد. اما جالب توجه است كه تاكنون حتي يك مورد هم پيش نيامده كه شهروندان سه بار از يك راننده شكايت كرده باشند و به طور كلي به نظر مي رسد اغلب شهروندان چندان تمايلي به پيگيري تخلفات رانندگان تاكسي ندارند. وي با تاكيد بر اينكه با توجه به كمبودهاي موجود سختگيري براي اجراي ضوابطچاره اي بسنده براي بهسازي مسئله تاكسي راني در تهران نيست و در اين ارتباط ابتدا بايد امكانات كافي فراهم شود، از شهروندان خواست كه حتما راننده هاي متخلف رابه سازمان تاكسي راني معرفي كنند. وي همچنين خبر داد كه تا پايان امسال 3 هزارتاكسي به ناوگان تاكسي راني تهران افزوده خواهد شد اما مجددا تاكيد كرد اين تعداد بسيار اندك تر از نياز واقعي شهر تهران است و براي رساندن شمار تاكسي ها به حد مطلوب بايد سازمان هاي ذيربط تسهيلات لازم را فراهم كنند. يك كارشناس مسئول شهرداري نيز در گفت و گو با خبرنگار ما مشكل اصلي رفت وآمد شهري در تهران را كمبود شديد امكانات و ابزارهاي لازم دانست و گفت: براساس اعلام نظر سازمان ملل در پايان قرن بيستم 80 درصد شهرهاي جهان از شرايط زيستي مطلوبي برخوردار نخواهند بود. اين مسئله نشان مي دهد كه شهرنشيني در جهان معاصر با چالش ها و دشواري هاي بسيار رو به رو است و گذر از مشكلات شهرنشيني نيازمند سرمايه گذاري ها و پرداخت بهاي بسيار قابل توجه است. تهران نيز از اين قاعده مستثنا نيست. بايد بدانيم اگر نخواهيم براي بهسازي شرايط زيستي در اين پهنه ششصد كيلومتر مربعي كه نزديك به ده ميليون انسان را در خود جا داده است (بيشتر از جمعيت كشورهاي سرشناس همچون هلند، اتريش، بلژيك، دانمارك و.. ) بهاي مناسب را بپردازيم، هرگز به هدف مطلوب نخواهيم رسيد. مثال تاكسي راني شاهدي بر اين مدعاست. سامان دهي اين پديده مستلزم دو برابر شدن شمار تاكسي ها، ايجاد دست كم صد ايستگاه تاكسي در جاي جاي شهر و آموزش انساني مستمر است. اينهمه نيازمند بودجه هنگفتي است كه در شرايط موجود شهرداري راهي جز تامين آن از محل اخذ عوارض و مجاري مشابه آن ندارد. وي اضافه كرد اگر پذيرفته ايم كه مسائل شهر تهران ملي است، مي بايست براي رفع مشكلات آن زمينه يك مشاركت ملي را فراهم كرده و بپذيريم كه در اين راه بايد بهاي كافي پرداخت.