Hamshahri corpus document

DOC ID : H-770219-41266S5

Date of Document: 1998-05-09

به دليل كاهش مصرف زمين و مرتفع سازي بناهاهزينه ساختمان در تهران در 6 سال گذشته 20 تريليون ريال كاهش يافت سرويس اقتصادي: با گرايشي كه در صنعت ساختمان سازي براي مرتفع سازي در 6 سال گذشته در تهران صورت گرفته است نزديك به 19 هزار و 500 ميليارد ريال از هزينه هاي ساختمان سازي به دليل كاهش مصرف زمين شهري (مجهز به آب، برق، گاز، خيابان و امكانات شهري ) كاسته شد. روابط عمومي حوزه معاونت معماري و شهرسازي شهرداري تهران به نقل از كارشناسان خود گزارش داد: از 1370 تا كه 1375 گرايش به مرتفع سازي افزايش يافته سطح زمين به كار رفته براي احداث واحدهاي مسكوني و تجاري /26 5معادل ميليون متر مربع بوده كه /15 5حدود درصد كل زمين هايي است كه تا قبل از گرايش به مرتفع سازي در تهران براي ساخت و ساز مورد استفاده قرار گرفته است سطح كل زيربناي احداث شده در اين 6 سال /45 9معادل ميليون متر مربع بود كه حدود /27 4درصد كل سطح زيربناي احداث شده از ابتدا تا سال 1370 است. اين گزارش مي افزايد: اين سطح زيربنا كه در 6 سال گذشته احداث شده اگر براساس روند قبلي ساخته مي شد به 46 ميليون متر مربع زمين در سطح نياز داشت ولي با گرايش جديد به ساختمان سازي در ارتفاع نزديك /19 5به ميليون متر مربع زمين صرفه جويي شد. به اين ترتيب در مدت 6 سال گذشته سرعت رشد افقي تهران كندتر شده و متوسط تعداد طبقات از 2 به 3 طبقه افزايش يافته است. اين گزارش مي افزايد، ميانگين ساخت و ساز در سطح شهر نشان دهنده ايجاد واحدهاي بين يك طبقه تا 10 طبقه و بيشتر بوده است و محدود كردن ساخت و سازهاي ساختماني به 4 طبقه صرفا هزينه خريد و هزينه تمام شده ساختمان را به شدت افزايش خواهد داد كه خارج از امكانات درآمدي خريداران خواهد بود. اگر محدوديت ساختمان سازي تا 4 طبقه اعمال شود سرمايه پرارزش ملي يعني زمين شهري به سرعت اشغال شده و ارزش اقتصادي خود را پاسخ نخواهد داد. نكته ديگري كه در اين گزارش به آن پرداخته شده، دارايي مسكن در تهران است. بنا به آمار و اطلاعات ارائه شده تا سال 70 نزديك يك ميليون و 197 هزار و 885 واحد مسكوني با سطح كل /140 5زيربناي ميليون متر مربع در تهران وجود داشته كه به اين ترتيب متوسط سطح هر واحد مسكوني حدود 117 متر مربع مي شود. در حالي كه در بين سالهاي 70 تا- 268 75 هزار و 619 واحد تازه احداث شده كه /22 5معادل درصد كل واحدهاي ساخته شده مسكوني تا سال 1370 است. حال اگر 50 درصد واحدهاي احداث شده تا سال 70 تخريب و نوسازي شده باشد تعدادواحدهاي موجود مسكن فعلي تهران به يك ميليون و 332 هزار و 194 واحد مي رسد كه با توجه به رشد جمعيت و سرانه خانوار نزديك به 167 هزار واحد كمبود وجود دارد. براساس اين گزارش اگر جمعيت تهران را 6 ميليون نفر و سرانه خانوار را نفر 4حدود در نظر بگيريم و اگر فعاليت ساخت و ساز مسكن با سرعت و شدت دو سال اخيرادامه يابد و اين ساخت و سازها به شكل طبقاتي و مرتفع سازي صورت بگيرد تا 4 سال آينده با فرض ثابت بودن رشد جمعيت مشكلات فعلي مسكن در تهران حل مي شد. اما روند ساخت و ساز در سال 1376 كند شده و پيش بيني مي شود كه ساخت و ساز به حدود 9 ميليون متر مربع كاهش يافته باشد. به هر حال واقعيت نهايي اين است كه كنترل رشد و توسعه تهران هدف اصولي و قابل اتكايي است ولي اين هدف نبايد با ايجاد بحران گسترده تري يعني اجاره نشيني، رشد بي وقفه قيمت ساختمان و اتلاف سرمايه پرارزش موجود يعني زمين براي احداث ساختمانهاي كوتاه همراه شود. حال كه كشور به سمت فن آوري نوين صنعت ساختمان، جهت گيري كرده و در طي 10 سال گذشته نيز توليدات داخلي ساختماني از كيفيت بهتري برخوردار شده است تثبيت ومحدود كردن ارتفاع ساختمان به جاي سياست تعريف نقاط پرتراكم، متوسط تراكم و كم تراكم، مشكلات بزرگي را ايجاد مي كند و ركود پرشتابي را به اقتصاد تحميل خواهد كرد.