Hamshahri corpus document

DOC ID : H-770215-41259S6

Date of Document: 1998-05-05

چشم انداز از سرنوشت برازيليا درس بگيريم ارائه طرح ممنوعيت ساخت بناهاي بيش از چهار طبقه در شهرهاي بزرگ به ظاهر با دلبستگي طراحان آن به گسترش افقي شهر و با اعتنا به انگاره هايي همچون عدم انطباق آپارتمان نشيني و سكونت در برج هاي بلند با فرهنگ اجتماعي ما صورت گرفته است. بعيد به نظر مي رسد طراحان محترم به اين نكته كه تعارض عمده در شرايط شهرنشيني جديد است، و نه لزوما آپارتمان نشيني، واقف نباشند، امادر اين باره ذكر مثال مشهوربرازيليا مي تواند روشنگر مسئله باشد. با توجه به اين تصور كه حق هرانسان است كه زمين و آسماني متعلق به خود داشته باشد. برزيلي ها پايتخت جديد خود را به طور كامل يك طبقه ساختند. چنانكه حتي كاخ رياست جمهوري اين كشور نيز يك طبقه است و مراجعان عمومي در اين كاخ هرگز نيازمند به استفاده از پله يا آسانسور نيستند. اما اين رويكرد موجب شد برازيليا مساحتي باورنكردني بيابدو در هرسو تا مسافت هايي دوردست گسترش پيدا كند. پيامد اين امر، گذشته از افزايش هزينه هاي خدمات رساني به ساكنان حاشيه شهر كاهش ارتباط ميان مردم بود. چنانكه سكونت در فواصل دوردست موجب شد مردم محله هاي مختلف (به ويژه با توجه به تركيب نژادي متنوع برزيل ) هيچگونه حس همزيستي و مجانست با يكديگر نداشته باشند. از سوي ديگر پراكندگي شهر در يك محدوده جغرافيايي وسيع زمينه ساز آن شد كه مردم براي رفت و آمد به محل كار خود مدتي طولاني را در رفت وآمد سپري كنند. چنانكه با وجود جمعيت 400 هزار نفري برازيليا (كه از يك بيستم جمعيت تهران كمتر است ) بسياري از مردم اين شهر ناچارند در طول روز به طور متوسط دو ساعت وقت را به رفت وآمد بين محل كار و خانه خود اختصاص دهند (به نقل از گزارش ويژه نشريه پيام يونسكو درباره برازيليا ) يعني مدت زماني شايدحتي افزون تر از متوسط رفت وآمدروزانه شمار عمده شهروندان فعلي تهران، با وجود ترافيك نابسامان و گذرگاه هاي بسيار ناكافي آن. به همين رو اغلب گفته مي شود برازيليا درست نقطه مقابل ريودوژانيرو بافضاي شاد و صميمانه مشهور آن چنانكه است گفته مي شود اكنون برزيلي هاچندان تمايلي به سكونت در برازيلياي عبوس (عين عبارت به كار رفته در گزارش مذكور ) راندارند. تجربه برازيليا نشان مي دهد كه آپارتمان نشيني و سكونت در ارتفاع همچنانكه گفته شد نياز ناگزير شهرنشيني در شرايط تازه است و ما ناچاريم تطور يكجانشيني را از روستاهاي كوچك به شهرهاي بزرگ با آسمانخراش هاي مرتفع بپذيريم. ناصر كرمي