Hamshahri corpus document

DOC ID : H-770208-41170S2

Date of Document: 1998-04-28

شهروندان: صداي بلندگوها را كم كنيد بلندگوهاي مدارس سوهان اعصاب مردمند تهران - خبرگزاري جمهوري اسلامي: بلندگوهاي بسياري از مدرسه ها و اماكن عمومي هم چنان مردم را مي آزارند و به سوهان اعصاب آن ها تبديل شده اند. شهروندان تهراني مي گويند اگر بلندگوهاي مجالس و مدارس براي اطلاع رساني به همان محيط، نصب شده اند، پس چرا بايد صداي آن ها تا مسافت هايي بسيار دورتراز اين اماكن نيز شنيده؟ شود به گفته افراد ساكن در اطراف مدارس، بلندگوهاي مدارس در طول روز براي امر و نهي كردن و هشداردادن به دانش آموزان بي وقفه كار مي كنند. اين وسيله اگر چه براي حاشيه نشينان مدارس تجسم مزاحمت و سوهان اعصاب و روان است، اما براي مدير، ناظم و معلم مدارس پديده كارآمدي است كه مشكل ارتباط آنان را با انبوه دانش آموزان به حداقل مي رساند. جان به لب شديم از دست اين بلندگو! اين، فرياد اعتراض انبوهي از شهروندان تهراني است كه از بد حادثه در حواشي مدارس اسكان گرفته اند. بيشتر اين افراد مي گويند: اين وسيله با ايجاد سر و صدا علاوه بر مشكلات روحي، تبعات زيان بار اقتصادي نيز براي آنان به همراه داشته است. اما در مقابل، مسئولان اين مدارس نبود امكانات كافي، پايين بودن كيفيت اين وسيله ارتباطي و سر و صداي بيش از حد دانش آموزان را اصلي ترين عامل ايجاد مزاحمت براي همسايگان مي دانند. معاون مدرسه اي در پاسخ به گلايه اهالي يكي از مناطق تهران خطاب به آنان مي گويد: وقتي بودجه كافي براي مدرسه تامين شد از يك سيستم مدرن تري استفاده مي كنيم و بلندگوها را كنار مي گذاريم. در اين ميان، مدير يك مدرسه راهنمايي دخترانه در غرب تهران مي گويد: استفاده از بلندگو با توجه به مقطع آموزشي، شدت و ضعف دارد، براي نمونه، در يك مدرسه ابتدايي كه دانش آموزان از احساسات پاك برخوردارند با يك بار تذكر مي توان خواست خود را به آن ها تفهيم كرد. وي افزود: اما همين مساله دريك مدرسه راهنمايي يا دبيرستان شكل ديگري دارد، زيرا دانش آموزان در سنين رشد قرار دارند و دوراني را سپري مي كنند كه بايد كنترل بيشتري روي آنان صورت بگيرد. وي گفت: وجود بلندگو در اين مقطع بيشتر به كار مي آيد كه متاسفانه اين امر باعث سلب آسايش همسايگان مي شود، به ويژه اگر در محله اي چندين مدرسه در فواصل نزديك به هم وجود داشته باشد غوغايي به پا مي كند كه نپرس. مدير يكي از دبيرستان هاي پسرانه جنوب تهران چاره كار را به كارگيري بلندگوهاي ضعيف و نصب آن در ارتفاع پايين تر مي داند، اما وقتي از او پرسيده مي شود كه چرا شما اين كار را نمي كنيد، پاي كمبود بودجه، وسايل و امكانات را به ميان مي كشد. مدير يك دبيرستان پسرانه در شرق تهران نيز چاره كار را تغييرسيستم، تجهيز مدارس با سيستم هاي پيشرفته صوتي و ساخت مدارس در جاهاي مناسب و به دور از منازل مسكوني مي داند.