Hamshahri corpus document

DOC ID : H-770208-41162S2

Date of Document: 1998-04-28

مادر به تنهايي كافي نيست! مردها بايد بدانند كه در صورت همگامي با همسرشان در تربيت فرزندان، نقش به سزايي در مهارتهاي كلامي پيشرفته، مهارت در حل مشكلات و موفقيت هاي تحصيلي آنها خواهند داشت امروزه كناررفتن مردان از كانون خانواده از گرايشهاي اجتماعي پيش بيني نشده و غيرعادي جامعه غرب است. تنها در طي سه دهه 1960 تا 1990 درصد كودكاني كه پدر واقعي آنها در كنارشان زندگي نمي كند تقريبا به دو برابر رسيده است. شايد تا پايان قرن تقريبا 50 درصد كودكان آمريكايي هر شب در حالي به خواب بروندكه شاهد جاي خالي پدر در خانه هستند! محروميت از پدر در گذشته بسيار رايج تراز امروز بود، اما علت آن مرگ بود، نه طلاق يا ترك خانه توسط مرد. نظريه شگفت آوري كه حاصل پژوهشهاي اخير علوم اجتماعي است مي گويد: بدون ترديد كودك در صورت از دست دادن پدر به شيوه هاي اختياري امروزي (مانند جدايي والدين ازهم ) بيشتر آسيب مي بيند تا آنكه به سببفوت پدر از وجود او بي بهره شود و متاسفانه موفقيت بچه هاي گروه اول تقريبا در هر كاري كمتر از گروه دوم است. كاهش حضور مردان در خانواده، عامل اصلي بسياري از نگران كننده ترين معضلاتي است كه جامعه غرب را به ستوه آورده خوشبختانه است جامعه ما از اين حيث نيز تفاوت بسياري با جوامع غربي دارد، اما جا دارد ما نيز پيرامون تاثير پدر به فرزندانمان آگاهي بيشتري بيابيم. چه بسا آنچه يك مرد در پرورش فرزندش ايفا مي كند برايمان حيرت آور باشد. معمولا كمتر كسي راجع به اهميت بنيادي مادر در مسئله تربيت ترديددارد، اما پدر در اين ميان چه بيشتر؟ مي كند تاثير مردها در اين عرصه، ازآنجايي است كه آنها دومين فرد بزرگسال در خانه اند. يك زوج مي توانند يكديگر راحمايت كرده و به كمك هم كاستي هاي بشتابند، يكديگر راجبران و از قدرت هم براي پيشرفت بيشتر بهره بگيرند، چه پرورش كودك كاري دشوار، پرتنش و خسته كننده است. پدر ويژگيهاي منحصر به فردي را نظيرسرپرستي و نيز الگويي براي انجام وظيفه به فرزندش عرضه مي كند. هنگام پسرهاي بلوغ، نوجوان بدون وجود پدر آشكارا درمعرض خطر قرار دارند. حتي دختران هم علي رغم آنكه مسير بلوغ شان بي دغدغه تراست، بايستي آنچه رانمي توان از مادرآموخت، از پدر بياموزند. پژوهشهاي فعلي، شناختي بسيار ژرف تر و شگفت آورتر از پدر ارائه بعنوان مي دهد نمونه بازي با كودك از جنبه هاي مهمي است كه معمولا ناديده گرفته مي شود. از تولد تا نوجواني، مردها به بازي با فرزندشان بيش از مراقبت ازاو تمايل دارند. نوع بازي آنهااحتمالا هم از نظر جسمي كودك را به فعاليت وامي دارد و هم مهيج است. بازي با بچه هاي بزرگتر بيشتر در برگيرنده كارهاي گروهي است كه ] مستلزم آزمون رقابتي مهارتهاي ذهني و جسمي است. [ اين قبيل بازي ها اغلب شبيه يك ارتباط آموزشي است كه در جريان آن پدر نكته هاي بسياري را به فرزندش مي آموزد. اما مادر در بازي با كودكش خود راهم تراز او مي كند و به نظر مي رسد كه مشتاق است بازي به دست كودك گردانده شود. بچه ها حداقل در سنين پائين تر ترجيح مي دهند با پدر بازي كنند تا با مادر. در يك بررسي بر روي كودكان دو سال ونيمه، بيش از دو سوم آنها پدرشان را براي بازي برگزيده بودند. شيوه بازي پدر بر همه چيز از كنترل احساسات گرفته تا هوش و موفقيتهاي تحصيلي تاثير گذاشته و بخصوص در ايجادقوه كنترل نفس در فرزندش اهميت دارد. كارشناسان معتقدند بچه هايي كه با پدر بازي هاي پر هياهو و بي نظم و قاعده مي كنند، به سرعت مي آموزند كه گاز گرفتن، لگدزدن و ساير كارهاي خشونت آميز پسنديده نيستند. تمايل مردها در بازي و ديگر زمينه ها تاكيد بر رقابت، مبارزه طلبي، ابتكار عمل، ريسك كردن و اتكا به نفس است حال آنكه زن به عنوان فرد مسئول مراقبت از كودك تاكيد بر امنيت عاطفي و ايمني فردي دارد. به عنوان نمونه پدر اغلب اوقات در زمين بازي كودك را وامي دارد تا ضمن تاب بازي هر چه بالاتر رود، در حاليكه مادر جانب احتياط را رعايت كرده و از وقوع حادثه نگران است. مردها بايد بدانند كه در صورت همگامي با همسرشان در تربيت فرزندان، نقش بسزائي در مهارتهاي كلامي پيشرفته، مهارت در حل مشكلات و موفقيتهاي تحصيلي آنها خواهند داشت. شمار بسياري ازمطالعات حاكي از آن است كه حضور پدريكي از عوامل موثر در مهارت دختران دررياضيات است و ديگر آنكه پدر در ضمن جديتش، مي تواند با صرف اوقاتي براي همراهي دخترش درخواندن در توانايي كلامي او تاثير زيادي بگذارد. در مورد پسرها هم نتيجه به همين ميزان در خور توجه بوده است. يعني پدر درتوانايي پسرانش هم در درس رياضي اهميت بسزايي دارد و نقش تربيتي او درقدرت سخنوري آنها نمود پيدا مي كند. (كاملا نمايان مي شود ) ما اغلب غافل ازآنيم كه مرد در خانواده چقدر در آموزش حس همدلي و يگانگي نقش يعني دارد همان حسي كه براي جامعه اي داراي نظم و ترتيب و تشكيل شده از افرادي كه پيرو قانون بوده و حس همكاري و مهرباني در آنها وجود ضروري دارد، اما است در پايان يك پژوهش بيست و شش ساله، سه تن از پژوهشگران به نتيجه كاملا شگفت آوري دست يافتند: مهمترين عاملي كه در طي دوران كودكي درايجاد حس همدلي در بچه ها موثر مساعدت است، پدر در نگهداري از اينكه آنهاست چرا پدر در القاء چنين ويژگي اين قدر اهميت دارد روشن نيست. شايد اوتنها با بودن در كنار فرزندش، الگويي از مهرباني به او ارائه مي دهد و شايدهم با شيوه بازي يا طرز استدلالش چنين مي كند. كوشش پدر در پرورش فرزندش نه تنهابراي كودك منفعت دارد بلكه او را هم ياري مي كند تا عاداتي نظير دورانديشي، همكاري، صداقت، اعتماد و از خودگذشتگي را در خود ايجاد كند. كه موفقيت او رابه عنوان نبض اقتصاد خانواده در پي دارد. ورود كودك به صحنه زندگي يك مرد به طور خاصي به ا و خاطر نشان مي كند تا الگوي مطلوبي براي فرزندش باشد. حال با توجه به آنچه مطرح شد آيا بار تربيتي فرزندانمان را مي توان تنها بر دوش مادر؟ نهاد ترجمه: منيژه هنرمند منبع: ريدرزدايجست