Hamshahri corpus document

DOC ID : H-770130-41060S10

Date of Document: 1998-04-19

آيا كره زمين نابود؟ مي شود اگر زماني شهاب سنگ بزرگي يا ستاره دنباله داري به سمت زمين در حركت باشد و بدانيم كه بر اثر برخورد آن با كره زمين، زندگي همه موجودات به پايان خواهد رسيد، آيا دانشمندان راهي براي جلوگيري از اين برخورد خواهند؟ داشت محمدعلي فرخ نيا - تبريز پاسخ - همانطور كه شما هم اشاره كرده ايد دانشمندان معتقدند كه انقراض حيات بعضي گونه هاي حيواني و جانوري كه قبلا روي داده است به علت برخورد دنباله دارها با زمين بوده است، در اثر چنان برخوردي، نه تنها هر چه موجود زنده كه تا صدها و بلكه هزارها كيلومتري محل اصابت دنباله دار يا شهاب وجود دارد از ميان مي رود، حتي به علت گردوخاكي كه از اين برخورد به هوا بلند مي شود و جو زمين را اشغال مي كند تاريكي به مدت چندين ماه زمين را فرا مي گيرد. در نتيجه اين تاريكي و نرسيدن نور خورشيد گياهان و به تبع آن ها جانوران از ميان مي روند. نمونه بارز شواهد چنين برخوردهايي در گذشته، يك گودال به قطر 195 كيلومتر در شبه جزيره يوكاتان در كشور مكزيك است. به نظر مي رسد كه از برخورد يك دنباله دار به قطر 10 كيلومتر در 65 ميليون سال پيش بود كه نسل جانوران موسوم به دينو سورها يكباره از روي زمين محو شد. از آن گودالي نزديكتر، است در صحراي آريزوناي آمريكا كه جاي برخورد يك شهاب سنگ عظيم با زمين در 50 هزار سال پيش است. اما در تاييد حرف جنابعالي مبني براينكه امكان برخورد شهاب سنگ يا دنباله دارها و خرده سيارك ها با زمين هنوز وجود دارد واقعه سال 1908 است كه يك قطعه سنگ به قطر حدود 60 متر هنگام عبور از جو زمين به علت داغ شدن در كيلومتري 8 از سطح زمين و برفراز منطقه سيبري منفجر شد اگر آن اتفاق برفراز شهرهاي پرجمعيت امروزي مي افتاد صدها هزار نفر را در جا از ميان از مي برد حوادث نزديك تر به ما مي توان از عبور يك قطعه سنگ به قطر 800 متر از فاصله يك ميليون كيلومتري زمين در سال 1989 نام برد. ممكن است باورتان نشود ولي سرعت آن سنگ ها آنقدر زياد بود كه اگر تنها 6 ساعت ديرتر به آن نقطه رسيده بود حتما با زمين برخورد كرده بود. در سال گذشته نيز دانشمندان دانشگاه آريزونا تنها چهار روز قبل از آنكه يك قطعه سنگ به قطر متر 500 از /450 000فاصله كيلومتري زمين بگذرد متوجه آن شدند. اين شواهد نشان مي دهد كه برخورد سنگ هاي آسماني با كره زمين در آينده هم ممكن است و هم محتمل. از همين رو بسياري به اين فكر افتاده اند سيستمهايي براي فرستادن موشكهايي با كلاهك هاي جنگي طراحي كنند كه در صورت لزوم با فرستادن اين موشك ها به سمت شهابها يا دنباله دارها مسير آنها را تغيير دهند و اما چون كلاهك هاي جنگي فقط ممكن است چند ميلي متر در مسير سنگ ها انحراف ايجاد كنند بايد با محاسبه بسيار دقيق آنها را در فواصل دورتر شناسايي كرد و در همانجا هدف قرار داد تا آن تغيير جزيي در مسير در موقع رسيدن سنگ مذكور به نزديكي زمين به چند كيلومتر بالغ شود. چنين محاسبه شده است كه براي بعضي سنگ هايي كه بيش از 100 متر قطر دارندممكن است در صورتي كه زودتر متوجه حضور آنها در منظومه شمسي نشوند كلاهك اتمي لازم باشد. با اين وصف هر چه فاصله نزديك تر باشد كلاهك اتمي لازم براي منحرف ساختن سنگ فضايي قوي تر خواهد دراين بود صورت باز چندين خطر كره زمين و ساكنان آنرا تهديد مي كند. يكي خرد شدن سنگ و تقسيم آن به قطعات كوچكتر و افتادن هر كدام روي يك منطقه مسكوني پر جمعيت است. و خطر ديگر تشعشعات اتمي حاصله از آن و فرو باريدن باران هاي راديواكتيو به سطح زمين است. در هر حال بايد گفت اين مساله كه شما عنوان كرديد در سطح جهان مطرح است و دانشمندان ملل مختلف بطور جدي روي آن مشغول كار هستند.