Hamshahri corpus document

DOC ID : H-770120-40974S3

Date of Document: 1998-04-09

ابداع روش جديد باران گيري از ابرها واحد رسانه هاي خارجي: طي قرون گذشته، عارفان، دانشمندان و كشيشها ادعا كرده اند مي توانند سبب ريزش باران شوند; اما هيچكدام نتوانسته اند ادعاي خود را ثابت كنند. گرچه اكنون يك دانشمندكانادايي ادعا مي كند يك روش قابل اندازه گيري و محفوظ ازاشتباه و خطا را براي بارش باران ابداع كرده براي است مناطق خشك، اين كشف مي تواند فرق ميان مرگ وزندگي باشد. به گزارش تلويزيون بي بي. سال 1997 سي ( ) 1376 در جهان گرمترين سالي بوده كه تاكنون سابقه آن ثبت شده است. در قرن آينده ميلادي، انتظار مي رود، دماها حتي به درجات بالاتر هم برسند. اكنون خشكسالي ها و كمبودهاي آب در زندگي ميليونها نفر اثر گذاشته است. اما، آباضافي مورد نياز در ابرها ذخيره شده و وجود دارد، و شخصي هست كه عقيده دارد داراي اين توانايي هست كه سبب ريزش باران شود. نام او دكتر گراهام مي در دانشمند كانادايي است. وي مي گويد: ما در كشوري زندگي مي كنيم كه براي 80 تا 90 درصد بارندگي سالانه خود، به ابرهايي وابسته هستيم كه در اثر گرماجابه جايي پيدا مي كنند و انتقال مي يابند (Clouds Convective). به نظر من اين، نوع ابرها را با دخالت انسان مي توان كارآتركرد. از اين گونه ابرهاي دردسترس مي توان باران بيشتري توليد كرد. بيش از 50 سال است كه دانشمندان سعي كرده اند آب وهوا را تغيير دهند. آنان هميشه كوشش كرده اند در آغاز كردن باران مطمئن شوند و هدف عرضه هم، يك منبع آب قابل اطمينان به كشاورزان بوده است. نتايج پراكنده و غيرقابل اعتماد بود. تا سالهاي 1970 بيشتر دانشمندان اين رشته تسليم شدند و خود راكنار كشيدند. اماگراهام مي در تسليم نشدوسرانجام به روشي قابل اطمينان دست يافت كه سبب مي شودابرها محتواي آب خود را از دست بدهند. در اين روش، ذرات نمك هاي جذب كننده رطوبت (Satts Hygroscopic) را بايك هواپيماي سبك كه داخل ابرها پرواز مي كند پخش كرده و مي پاشند. چون اين نمكها تمايلي به جذب آب دارند، سبب مي شوند قطره هاي ريز آب با هم جمع شده و آن قدر اندازه آنها درشت شود كه به صورت باران فرود آيند. دكترمي در مي گويد: اگر درتابستان به كنار دريا برويد، مي بينيد كه نمك در نمكدان مي بندد و نمي ريزد. از اين رواست، كه در آن برنج مي ريزند. بنابراين نمكهاي جاذب رطوبت، آب را به خود جذب مي كنند. شما مي توانيد يك تكه نمك جاذب رطوبت را به سر يك نخ ببنديد و آن را معلق نگه داريد. خواهيد ديد كه در يك محيط معمولي، قطرات آب به دست خواهيد آورد. نتايج عالي بوده است. ابرهايي كه نمك در آنها پاشيده شده باشد 60 درصد بيشتر باران توليد مي كنند. اين تفاوت، واقعا چشمگير است و تغييرات عمده اي درميزان محصول مزارع وجريان آب رودخانه ها ايجادمي كند. گراهام مي در اضافه مي كند: افزودن اين ذرات جاذب رطوبت به توفانها وايجاد فرايند بارندگي كارآتر، براي بهره برداري كنندگان از آب قابل استفاده خواهد بود. شكي نيست كه آب، مهمترين منبع حياتي در قرن بيست ويكم خواهد شد. يعني حتي از نفت هم مهمتر خواهد بود.