Hamshahri corpus document

DOC ID : H-770120-40973S14

Date of Document: 1998-04-09

چرا دوئل؟ مي كردند دوئل چيست و در چه مواردي انجام؟ مي شود بهروز ايمان دوست - شيراز پاسخ: دوئل ( DUEL) يك واژه فرنگي است كه در بيشتر زبان هاي اروپايي به همين شكل وجود دارد. اصل اين واژه لاتيني است و به معناي مبارزه ميان دو نفر به منظور تعيين حق و باطل است. در زبان لاتين دو ( DU) همان معناي دو ( ) 2 را در فارسي دارد. در پاسخ اين سئوال كه پرسيده ايد در چه مواردي انجام مي شود بايد خدمتتان عرض كنيم كه اين كار ديگر انجام نمي شود و جاي آن را چيزهاي ديگر گرفته است. براي اينكه بهتر متوجه منظور ما شويد بايد روي اين نكته تاكيد كنيم كه دوئل به هر دعوا يا مبارزه تن به تن ميان دو نفر گفته نمي شد. زيرا به خلاف آنچه ما تصور مي كنيم دوئل تنها جنگ و دعوا نبود بلكه در اصل به عنوان يك روش قضاوت ميان دو نفر (كسي كه ادعايي عليه ديگري مطرح مي كرد و شخصي كه به او اتهام زده مي شد ) مطرح شده بود. به همين دليل، قضاوت ميان آنها براي تعيين اينكه حق با كدام طرف است اين آيين بوجود آمده بود كه هر دو نفر با سلاح كشنده در حضور داور يا شاهداني از دو طرف و طبق تشريفات خاص و با رعايت قوانين اخلاقي و عرفي بسيار سخت و محكم حق خود را اثبات كنند. ريشه دوئل به سال 501 و يكي از طوائف اروپايي مقيم فرانسه امروز به نام بورگندي باز مي گردد. اگر در داستانهاي مذهبي وافسانه هاي بازمانده از دنياي قديم دقت فرماييد ملاحظه مي كنيدكه در آن روزگار كه نظام قضايي مانند امروز تشكيلات وسيع و پيچيده اي نداشت قضاوت ميان دو نفر براساس سوگند انجام مي شد. به اين معني كه از طرفين دعوا خواسته مي شد در حضور جمع به مقدسات سوگند ياد كنند و اعلام كنند كه بي گناهند. فلسفه اين كار بر اين اعتقادمبتني بود كه اگر كسي به دروغ سوگند ياد كند. روح او كشته ونابود خواهد شد. در اروپاي قديم نيز چنين شيوه قضاوتي مبتني برياد كردن سوگند وجود داشت. در سال 501 ميلادي پادشاه بورگندي (يكي از صدها قوم كوچكي كه در اروپا زندگي مي كردند ) چون مي ديد بسياري از گناهكاران به دروغ سوگند مي خورند و بعدا با دادن قرباني يا اعتراف كردن به گناه، روح خود را به اصطلاح پاك مي گرداندند، تصميم گرفت كه در قضاوت ها به جاي آنكه اشخاصي روح خود را با سوگند خوردن به خطر بياندازند جسم و زندگي خود را به مخاطره بياندازند. بنابراين او فرمان داد كه هر تابع كشور بورگندي كه ادعايي دارد در صورتي كه شمشير در دست بگيرد و براي اثبات حق خود از طرف مقابل بخواهد كه از او معذرت بخواهد يا طلب او را پس دهد، كاملا قانوني است كه دعواي ميان آنها با شمشير حل و فصل گردد. به اين ترتيب در قرون وسطي وحتي تا اوايل قرن نوزدهم اين شيوه، يعني محاكمه يا قضاوت براساس جنگ تن به تن به عنوان روش حل اختلاف در تمام اروپاي غربي رايج بود. طبق قوانين مربوطبه آن، اين نوع محاكمه شامل همه اشخاص به استثناي زنان، پيرمردان و محجوران (كساني كه فاقد عقل سالم هستند ) مي شد. شكل دوئل و قوانين اجراي آن درطول هزار سالي كه رايج بود دركشورهاي مختلف و در زمان هاي مختلف متفاوت بود. اما براي جلوگيري از كشت وكشتارهاي بي جهت كه به نام انجام دوئل در قرن پانزدهم در اروپا شايع شده بود كوشش هاي متعدد صورت گرفت تا با هماهنگ كردن قوانين و مقررات و شرايط انجام آن نوعي هماهنگي ميان اقوام و مردم مختلف اروپايي به وجود آورند. به همين جهت قوانيني درباره انتخاب اسلحه، شرايط انجام دوئل نوشته و منتشر شد. آيين دوئل كه از فرانسه (زادگاه اصلي آن ) به روسيه راه يافت به عنوان يك رسم پر طرفدار تا سال يعني 1917 سال وقوع انقلابسوسياليستي در آن كشور اجرامي شد. دو تن از سرشناس ترين نويسندگان و شاعران آن كشور به نام هاي لرمونتوف و پوشكين جان خود را در دوئل باختند. در همين كشور بود كه نوع خاصي از دوئل با اسلحه گرم ( طپانچه ) به نام رولت روسي به وجود آمد كه شرح آن موقعيت ديگري مي خواهد و فرصت ديگري اميدواريم مي طلبد پاسخ قانع كننده بوده باشد.