Hamshahri corpus document

DOC ID : H-761127-39643S1

Date of Document: 1998-02-16

چشم انداز نخستين جوانه اميد اميد، اگر نه همه آنچه كه آدمي را به تكاپو وا مي دارد، اما دست كم تكيه گاهي است كه بي آن هردشواري اندكي مي تواند انگيزه تداوم تكاپو و گاهي حيات را، ازآدمي باز ستاند. و در اين اميد ميان، به قانونمداري تكيه گاه برباليدن نهادهاي سالم در هر شماراز اجتماع آدميان است، آنچه كه مردم برگزيده اند و به آن چشم دوخته اند. ديروز در خبرها آمده بود، سازمان حفاظت محيط زيست يك بار براي هميشه اعلام كرده است: اجازه هيچگونه ساخت و سازي در جوارآزاد راه تهران - شمال داده نمي شود، مسير اين آزادراه به نفع هنجارهاي محيط زيست تغيير يافته و اصلاح مي شود و شانه هاي آن مسدودخواهد شد تا از ميان آن امكان هيچگونه تعرضي به چشم اندازهاي طبيعي اطراف ممكن نباشد. از پس بحث ها و مجادله هاي بسيار، راي سازمان حفاظت محيط زيست به گونه اي است كه بيشترين دلها راشاد مي كند. هم آنانكه خسته ازرفت وآمد در هزار چم وهراز به ايجاد اين آزاد راه دل بسته اند، و هم دلمشغولان محيط زيست كه با برملا شدن طرح احداث شهرك هاي چند صدهزار نفري در جوار آزادراه فغان برداشته بودند كه: در اين صورت، از شمال زيباي ما چه خواهد؟ ماند. بررسي سوابق موجود نشان مي دهد راي سازمان حفاظت محيط زيست درباره آزادراه شمال، محكم ترين، جدي ترين، چشمگيرترين واكنش و عملكرد اين سازمان در طول بيش از 30 سال فعاليت آن از اوايل دهه چهل تاكنون است. بدون شك اين واكنش منطقي موجب خواهد شدسرانجام سازمان حفاظت محيط زيست به هويت و شخصيت واقعي خود دست يافته و از آنچه كه تاكنون بوده، كه شرح آن در اين مجال ميسر نيست، به آنچه كه بايد باشد، يعني ناظري مسلط و فعال و راهبر و هادي براي همه فعاليت هاي اجرايي تبديل شود. حتي گزافه نيست اگر بگوييم صدور راي نهايي درباره آزادراه تهران - شمال نقطه آغازي براي تفكرحفاظت محيط زيست در كشور مااست. نقطه آغازي كه بدون شك درپرتو التزام به قانونمداري درشرايط تازه سياسي شكل گرفته است. ناصر كرمي