Hamshahri corpus document

DOC ID : H-761113-38835S1

Date of Document: 1998-02-02

كمك ها و سياست هاي برنامه جمعيت كشورهاي در حال توسعه و معضل رشد سريع جمعيت - قسمت آخر كشور 129 در حال توسعه كمك هاي بين المللي جمعيت رادر سال 1989 دريافت كرده اند. آسيا با سه چهارم ازجمعيت جهان 41 درصد ميليون ) 186 دلار ) صحاري جنوبي درصد 28آفريقا ميليون ) 129 دلار ) امريكاي لاتين 21 درصد ميليون ) 94 دلار ) و خاورميانه و آفريقاي درصد 10شمالي ميليون ) 48 دلار ) را دريافت نموده اند به علاوه بانك جهاني و ديگر موسسات پرداخت وام، مايل به افزايش كمكهايشان به 500 ميليون دلار در سال 2000 خواهند بود. از كل وامهاي بانك هاي جهاني، وامهاي اختصاص داده شده به فعاليت هاي برنامه جمعيت /0 1از درصد در سال 1987 /0 4به درصد در سال 1988 افزايش پيدا كرده است. در نتيجه منابع تامين بودجه unfpa نيز اساسا افزايش خواهد در يافت طي چند سال اخير هزينه، ثابت باقي مانده است اگرچه تمامي كشورهاي مهم به جز يك كشور كه ايالات متحده آمريكاست تقريبا ازيكصد كشور همگي به UNFPA كمك مي كنند. كمكهاي مختص به برنامه جمعيت فاقد كمك بانك جهاني هستند. كليه كمكها از تمامي منابع همراه كمكهاي بانك جهاني است اميد آن مي رود كه با توجه به هزينه ها سرمايه گذاري ها ازميليون 221 دلار در سال 1990 به 500 ميليون دلار در سال 1994 و يك ميليارد دلار در سال 2000 افزايش اين يابد مسئله قابل ذكر است كه UNFPA به تمامي پيشنهادات براي طرحها و برنامه هاي جديد توجه مي نمايد. دفاتر و مراكز UNFPA براي اين برنامه ها، حتي مبلغي بيشتر از صدميليون دلار در نظر دارند. جمعا 129 كشور در حال توسعه كمك هاي بين المللي جمعيت را در سال دريافت 1989 كرده اند. آسيا با سه چهارم از جمعيت جهان 41 درصد ( ميليون 186 دلار ) صحاري جنوبي افريقا 28 درصد ( ميليون 129 دلار ) امريكاي لاتين 21 درصد ( ميليون 94 دلار ) و خاور ميانه و افريقاي شمالي درصد 10 ( ميليون 48 دلار ) را دريافت نموده اند. طرح خانواده: حقوق بشر طرح خانواده تلاشي آگاهانه به منظور تعيين تعداد و فواصل هر تولد است، حقوق افراد و زوجها آزادانه و مسئولانه براي تصميم در مورد تعداد و حدفاصل بين تولد فرزندانشان و داشتن آگاهي و اطلاعات و تحصيلات و وسائلي كه توسطآنها اين كارها قابل اجراء باشد، براي اولين بار به عنوان حقوق بشر در سال 1968 شناخته شد و بعد از گذشت دو دهه تقريبا مورد، قبول جهانيان قرار گرفت. حقوق بشر توسط كنفرانس جمعيت جهاني در سال 1974 و همچنين توسط كنفرانس بين المللي جمعيت در مكزيكوسيتي به تصويب رسيد كه اين تصويبنامه تاكيد مجددي برحق انتخاب تعداد افراد خانواده بدون اجبار و حق انتخابروشن مشتمل بر كليه موارد پزشكي مورد تاييد و روشهاي صحيح و مناسب در طرح خانواده مي باشد. نمايندگان 79 كشور در گردهم آيي بين المللي كه در نوامبرسال 1989 در آمستردام برگزار شد، براي طرح خانواده وخدمات سلامت و بهزيستي براي مادر و كودك در بخشهاي عمومي و خصوصي درخواست طرحهاي اساسي تري بعد نمودند از پذيرفته شدن بيانيه آمستردام در سال 1989 حمايت و كمك بيشتري براي تاكيد بر فعاليتهاي خانواده از طرف سازمانهايي چون هيئت حاكمه UNFPAشوراي، اقتصادي و اجتماعي (ECOSOC) مجمع عمومي ملل متحد; توسط سازمانهاي همكاريهاي اقتصادي و توسعه، دومين كنفرانس سازمان ملل در مورد كشورهايي با كمترين ميزان توسعه و توسط سازمان جهاني توسعه كودكان ارائه شد. اصول بيانيه آمستردام همچنين در استراتژي توسعه بين المللي براي چهارمين دهه توسعه ملل متحد منعكس شده است. طرح خانواده كمكي واقعي در جهت حفظ سلامت كودك و مادر و كاهش دادن درصد مرگ و مير مادران و نوزادان مي باشد. و از سوي ديگر، در طرح خانواده بالا بردن ميزان سلامت مادر و فرزند و كمك به ايجاد شرايط براي برنامه طرح موثر خانواده مطرح مي باشد، و از آنجائيكه برنامه طرح خانواده بيشترين تاثير و تاكيد بر سلامت و بهداشت خانواده دارد پس در هر زمان خدمات بهداشتي و سلامت رادر اختيار مادر و فرزند قرار مي دهد. البته، ميليونها نفر و ميليونها زوج در سراسر هنوز دنيا، به طرح خانواده دسترسي ندارند، كه هم به علت كمبود اطلاعات و هم به دليل اينكه سلسله روشهاي مناسبو خدمات متعاقب در دسترس نيست. استفاده از فنون طرح مدرن خانواده در كشورهاي روبه توسعه از كمتر از درصد 10 زوجهاي متاهل در دهه 1960 به 45 درصد در سال 1983 و امروزه به 51 درصد افزايش يافته است. البته اگر زنها در اين كشورها بتوانند تنها تعداد فرزندي كه مايلند، داشته باشند، برآورد كنند، در افريقا سه چهارم و در آسيا و امريكاي لاتين يك چهارم زادوولد كاهش خواهد يافت. زناني كه فاقد برنامه طرح خانواده هستند يا در اين زمينه با ناكامي هايي روبرو پس مي شوند، احتمالا دو راه براي آنها وجود دارد: بارداري بدون برنامه ريزي يا تن دادن به روش نادرست يا سقط جنين. زيادتر شدن تعداد زناني كه متوسل به سقط جنين مي شوند، عدم همگامي طرح خانواده و تقاضادر مورد آن را نشان مي دهد. عوارض ناشي از سقط جنين بسيار است - تنها برآورد شده كه 200 هزار زن سالانه جان خود را از دست داده اند. بهترين راه براي جلوگيري از سقط جنين، قابل حصول ساختن طرح خانواده براي كليه زنان و مردان مي باشد. موفقيت برنامه هاي طرح خانواده وابسته به تصميماتي است كه توسط ميليون ها زن و مرد منفردا اتخاذ مي شود. كشورهايي كه سياست جمعيتي رااتخاذ كرده اند، داراي برنامه هاي اطلاعاتي براي آگاه نمودن كليه مردم از منفعت هاي طرح خانواده هستند و خدماتي راكه به آنها كمك مي كند تا كاهش قابل توجهي در ميزان زادوولد ايجاد نمايند، ارائه بخصوص مي دهند اين مورد در كشورهايي با شبكه هاي گسترده بهداشتي و افراد مسئول، بارز مي باشد. البته، طرح خانواده، فقط فراهم ساختن خدمات مربوط به جلوگيري از حاملگي و استفاده از وسايل آن نيست، بلكه منفعت و استفاده از طرح خانواده، همچنين به نقطه نظرفكري فرد در زندگي وابسته است و اين پيشرفت زماني حاصل مي گردد كه هر شخص در هر محيطي از فرصت ها و انتخابات درزمينه زندگي خود و همچنين از خدمات طرح خانواده استفاده كند. فرآيند بنا ساختن اين فرصت هابا تولد آغاز مي گردد، چگونگي طرز فكر والدين نسبت به تولدفرزند جديد به سوال هايي نظيراينكه آيا تولد يك دخترهمانند يك پسر مورد استقبال والدين قرارمي گيرد، آيا دخترها و پسرها از فرصت ها و شانس هاي يكسان براي سلامت، بهداشت و تعليم و تربيت برخوردار مي باشند و اگر والدين بخواهند فرزند ديگري داشته باشند، آيا برفرصتها، شانسها و افكار باطني كل خانواده تاثير مي گذارد، بستگي دارد. اين عوامل در چگونگي برداشت ها و درك نسل آينده در زمينه انتخاب فرصتها و شانس ها براي زندگي خانوادگي خودشان موثر خواهدبود، زيرا كه بچه ها بزرگ مي شوند و والدين آنها، پدربزرگ و مادر بزرگ مي گردند، و ارزشها و نظامهاي كل جامعه را تغيير مي دهند.