Hamshahri corpus document

DOC ID : H-761107-38550S1

Date of Document: 1998-01-27

ضرورت هاي ناشي از روزانه 19 ميليون جابه جايي... نگاهي به طرح كاربري زمين در پاريس (قسمت دوم ) اشاره: طرح هاي كاربري زمين در شهرهاي بزرگ و قديمي با مسائلي بسيار پيچيده روبه رو هستند. به ويژه اگرشهر بزرگ همچون پاريس محل استقرار عمده ترين مراكز سياسي، اقتصادي، فرهنگي و خدماتي كشوري مانند فرانسه باشد. در دومين بخش گزارش طرح كاربري زمين در پاريس نكته هايي ديگر از چالش هاي فراروي اين طرح را مرور مي كنيم. تغييرات مهاجرت همانند گذشته به ضرر خانواده هاي فرزنددار بوده و بنابر اين كاهش جمعيت پاريس مرتبط است با كاهش تنوع جمعيت نگاري و جامعه شناسي پايتخت. مي توان جمعيت پاريس در سال 1982 و تحول اخير آن را به صورت زير نشان داد. - تعداد افراد خانوار دوباره كاهش /1 يافت 94يعني نفر به طور متوسط در /2 02مقابل نفر در سال 1975 /2 21و نفر در سال. اين 1986 كاهش را مي توان به عنوان تغيير به كوچكترين تعداد خانوار نامگذاري كرد. اكثر پاريسي ها خانواده دو نفري هستند ( درصد ). وضعيت 45 ازدواج در ميان جمعيت بالاي 20 سال اكنون در پاريس غالب است. - روند كاهش تعداد فرزندان (كمتر از 15 سال ) آهسته شده است. تعداد افراد بالاتر سال 60از زياد شده است. در مجموع پاريس در فاصله سالهاي 1975 تا 1982 جوان شده است. اين نتايج تا حدودي به تبعات تلفات انساني پس از دو جنگ، و نيز به نقل و انتقالات مخصوص به پايتخت مربوط مي شود. - جمعيت خارجي تا سالهاي نخست دهه 80 زياد بود هزار ) 362خارجي در در 1982 مقابل 312 هزار در سال ) 1975 اما بعدا ثابت باقي ماند. اما اين ارقام كمتر از حد واقعي است و تحولات آن به خوبي شناخته نشده جمعيت است خارجي اكثرا جوان و فعال بوده و در برخي از بخشهاي مركز و شرق مجتمع هستند. - كارمندان و كارگران كماكان بيش از نيمي از ساكنان فعال پاريس را تشكيل داده و اكثرا در نواحي شرق پاريس بسر مي برند. عناصر گوناگون تحولات جمعيتي پاريس اكثرا به تغييرات تركيب ساختمانهاي مسكوني مربوط مي شوند، و ا ين تركيب ناشي از احداث يا تغييرات حاصله در ساختمانهاي قديمي است. - 2 بحران احداث مسكن در بخش فقيرنشين از سرگيري سازندگي در جامعه تداوم تغييرات در منطقه: تعداد مسكن در سرشماري 1982 تعداد مسكن بالغ بر يك ميليون و 280 هزار واحد بود و اين رقم تا آن زمان بي سابقه در بود همين زمان، تعداد مكانهاي اصلي يك ميليون و 100 هزار واحد بود واين رقم از سال 1975 بدون تغيير باقي ماند در حالي كه از آغاز دهه 60 كاهش يافته بود. تفاوت ميان اين دو رقم نشان دهنده مجموع مسكن خالي و مكانهاي درجه دو مي باشد. در طول دهه 70 تعداد پروژه هاي جديد مسكن زياد بود اما در دهه 80 آهنگ اين پروژه آهسته در شد دهه 70 سالانه تعداد 17500 مسكن و از آغاز دهه 80 سالانه 5000 مسكن ساخته شد. از جمله دلايل اين كاهش عبارتند از: تغيير فعاليت اقتصادي، كاهش سرمايه گذاري در مسكن، مشكلات مربوط به نقل و انتقال زمين، كاهش تراكم هاي مجاز، تحول در قيمت هاي زمين و انجام اقداماتي در زمينه سقف قانوني تراكم. البته از سال 1987 سخت گيري هاي قانوني و مقررات مربوط به مسكن كاهش يافت و بخش خصوصي در اين زمينه وارد فعاليت شد و حجم مسكن افزايش يافت. با اين وصف، تجهيزات مسكن در اين دوره به سهولت گذشته نبود; مثلا در سال 5/21 1982 تعداد درصد از واحدهاي مسكوني توالت داخلي /22 5 نداشتند درصدبدون حمام بودند و در پاريس گنجايش آپارتمانها متوسط يعني /2 45با بودند اطاقي. از سال 1975 تا 1982 سالانه متجاوز از 10 هزار مسكن به حمام با يك دوش مجهز شدند. اين تغيير به دليل مشاركت بخش خصوصي و نيز كمك آژانس ملي اصلاح مسكن بود. از سال 1980 تا 1985 كمك دولت به احداث مسكن درچارچوب عمليات برنامه ريزي شده اصلاح مسكن موجب شد كه واحد 1000سالانه مسكوني ساخته شود. بازار مسكن - نيازها پاريس از نظر نوع اشغال مسكن عمدتا به صورت اجاره آپارتمان (% ) 72 مي باشد. از سال 1978 تا 1984 حجم مسكن استيجاري و آهنگ اجاره كاهش پيدا به دليل نكرد اصلاح مقررات اجاره، كاهش ساختمانهاي جديد و كاهش بازسازي مسكن هاي قديمي، تقاضاي مسكن استيجاري بيشتر از عرضه آن بود. اين اختلاف مشخص كننده وضعيت كنوني مسكن در پاريس است و بعيد به نظر مي رسد كه بتوان اين مشكل رافقط در چارچوب اداري اين شهر، كه مسائل شهري آن نيز گسترده شده است، حل نمود. اما به نظر مي رسد كه تنها راه ممكن براي اصلاح وضع مسكن در پاريس همان ادامه فعاليت احداث مسكن و جمعيت زدايي باشد. در واقع، تنها بخشهايي كه عمليات احداث مسكن جديد در آنها صورت مي گيرد شاهد تحولي نسبي در اين وضعيت به هستند عكس، در بخشهاي قديمي، از تعداد آپارتمانها و مردم آن كاسته در مي شود حقيقت، با افزايش نيازهاي مربوط به فضاي زندگي، گنجايش متوسط مسكن كاهش يعني مي يابد احداث مسكن مستلزم آن است كه در طرح كيفي مسكن اصلاحاتي واقعي از نظر تجهيزات و امكانات رفاهي مسكن ايجاد شود. احداث مسكن جديد بايد، همانند تقاضا براي مسكن، متنوع بوده و به نيازهاي گوناگون درزمينه مسكن پاسخ گويد. آهنگ كاهش مشاغل كند مي شود پاريس، به عنوان پايتخت اقتصادي فرانسه، كانون اصلي فعاليت هاي اين گوناگون است پايتخت /1 8با ميليون شغل انواع فعاليت ها را در خود جمع كرده است. از 1975 تا 1982 تعداد مشاغل به تدريج و به موازات تعداد جمعيت كاهش يافت اما از سال 1984 اين كاهش كند شد و طي دو دهه اخير بر تعداد مشاغل افزوده شد. با اين وصف، تعداد مشاغل پاريس، در مقايسه با تعداد مشاغل درمنطقه، بسيار اندك است. فعاليت هاي ثانوي كاهش مشاغل صنعتي مربوط به حركتي همه جانبه در كاهش تدريجي مشاغل ثانوي درمنطقه پاريس، در فرانسه و در شهرهاي بزرگ كشورهاي توسعه يافته مي باشد. در مورد پاريس، اين كاهش مشاغل رابطه نزديكي با محو مكانهايي براي استفاده بخش صنعتي دارد. در واقع از سال 1982 تا همه 1985 ساله متجاوز از 100 هزار متر مربع مكان فعاليت تخريب (يا تغيير شكل ) يافته است. اين سطح تخريب در اواخر دهه 60 و دهه 70 حتي بيشتر بوده است. از جمله دلايل اين حركت عبارتند از: كاهش تعداد ساختمانهاي منحصر به فعاليت هاي گوناگون، مشكلات مربوط به مدرن سازي و گسترش شركتها، مسائل ناشي از فعاليت هاي صنعتي و كارگاهي در محيطهاي مسكوني متراكم (از قبيل مشكلات تردد و پارك اتومبيل و ايجاد مزاحمت براي اماكن مسكوني ) و افزايش نرخ اجاره يا تملك ساختمان در پاريس براي بنگاههاي صنعتي. شهر پاريس، بنا به دلايل اقتصادي، اجتماعي و نيز شهرسازي، دست به اقداماتي زد تا توان صنعتي و كارگاهي در پايتخت را حفظ كند. برنامه ضرايب كاربري زمين مصوب سال 1977 موجب شد كه فعاليت هايي به ويژه در منطقه بزرگ اكثر UM بخشهاي، بيروني پاريس را تحت پوشش درآورد. با اين وصف، تجربه نشان داد اين اقدامات كه از نظر تئوري مناسب بودند، به ندرت موجب اجراي پروژه هاي جديد شدند و نتوانستند از دگرگوني بافت صنعتي موجود جلوگيري كنند. شهر پاريس به انگيزه هاي مالي متوسل شد (بخشودگي ماليات مشاغل به مدت دو سال براي ايجاد انگيزه در تاسيس شركتها ) و نيز از نظر هماهنگي و اطلاعاتي كمكهايي نمود و حتي تلاش مهمي صورت گرفت تا مناطق جديدي ايجاد شده و ساختمانهايي مناسب فعاليت هاي توليدي احداث شود. قوانين مصوب توسط سازمانهاي گوناگون دولتي و خصوصي موجب شد كه از سال 1981 تا سال 1989 دهها عمليات مهم ( بلوارداوو بوارني خيابان وايتنگ و غيره ) اجرا شود و در مجموع 195 هزار متر مكعب به اماكن تجاري و بازرگاني تبديل شود. اين اماكن به ابتكار شهر پاريس به اجاره داده مي شد و تمام يا بخشي از اجاره توسط دولت پرداخت مي شد; و اين امر در تجاري كردن مناطق توليدي شهر پاريس در سالهاي اخير بي سابقه بوده است. اين فعاليت پر انرژي به ويژه در مناطق شهري (C.A. Z)تولبياك، ماستا، C. A. Z،، دوريان و جي - بي - برليه پيگيري شد. با اين وصف، با توجه به هزينه زياد اين فعاليت ها در پاريس و كميابي زمين قابل استفاده، اين امر نيز از محدوديتهاي بسيار برخوردار است. ادامه دارد