Hamshahri corpus document

DOC ID : H-761024-37520S1

Date of Document: 1998-01-14

بازيافت پلاستيك بايد با فن آوري پيشرفته صورت گيرد واحدرسانه هاي خارجي: در نظر اول صنعت خانوادگي يا صنعت كلبه اي ( Industry Cottage) كه سبب شود مردم پولي به دست آورند، در حالي كه مواد پلاستيكي رابازيافت مي كنند، فكري خوب است. اما همان طور كه در اين نوشتارخواهيم ديد، در برخي موارد، اين مساله زيانش بيش از سود آن است. به گزارش تلويزيون سي. ان. ان، معروف است كه مي گويند بازيافت براي محيطزيست خوب است. اما اين موضوع هميشه درست براي نيست مثال، شما را به كارخانه اي مي بريم كه از فن آوري ابتدايي استفاده كرده و به طور غيرقانوني موادي را بازيافت مي كند. هند دومين بازيافت كننده بزرگ پلاستيك در مساله جهان است اين است كه پلاستيك در كارخانه هايي بازيافت مي شود كه از نظرفن آوري از رده خارج اين است كارخانه ها پلاستيكي با كيفيت بد مي سازند كه هم به محيط زيست صدمه مي زند، و هم براي انسانها زيانبار است. وقتي كه پلاستيك ذوب مي شود، دودهايي سمي از آن برمي خيزد، كه بوي غيرقابل تحملي دارد. بسياري از كارخانه هاي بازيافت پلاستيك در كلبه هايي كثيف واقع شده و به عنوان كار وكسب خانوادگي اداره مي شوند. اين كارخانه ها، كارگران و اعضاي خانواده را در معرض حساسيت هاي پوستي، اختلالات ريوي، و عفونتهاي چشمي قرار مي دهند. تنها در دهلي، پايتخت هند بيش از 50 هزار واحدكارخانه هاي غيرقانوني بازيافت وجود دارد. هند سالانه بيش از دو ميليون تن پلاستيك مصرف مي كند. برخي پلاستيك هاي بازيافتي، به مصرف ساخت محصولات برتر مانند چمدان مي رسد. اما بيشتر آن براي ساخت محصولات پلاستيكي ارزان قيمتي كه چون سيل وارد بازار هند شده است، مصرف مي شود. اين محصولات به محيط زيست صدمه مي زنند چون از لحاظ تحليل زيستي، رونده يابازگشت پذير به محيط (Biodegradable) نيستند. بدترين متخلفان، كيسه هاي دورانداختني خريد از نوع پست آن يا مشماها هستند. ميوه جات و سبزيها را در اين كيسه ها اينها مي فروشند راههاي فاضلاب را مي بندند. هنگامي كه راههاي فاضلاب بسته شوند، زمينه پرورش مگس و پشه و كشت انواع ميكروبها آماده مي شود. اين كيسه ها بازيافت نمي شوند، زيرا بازگرداندن آنها صرفه ندارد. يك كارشناس مي گويد: چون سياستي وجود نداشته است كه چطور ضايعات پلاستيكي را اداره كنند، اين است كه مديريت آن از كنترل خارج شده است. افرادي هستند كه پلاستيك هاي دورانداخته شده را جمع آوري مي كنند و به كارخانه هاي بازيافت آن مي فروشند. يكي از اين افراد مي گويد: شنيده ام كه اين پلاستيك ارزان قيمت براي سلامتي بد است. اما من چكار مي توانم؟ بكنم من مردي فقير هستم. بايد به طريقي امرار معاش كنم. در روستاي من، كاري پيدا نمي شود، اين است كه در اينجا به اين كار مشغولم. اين افراد گردآورنده ضايعات، كمتر از ماهي 40 دلار درامددارند. اما بازيافت پلاستيك به يك صنعت 800 ميليون دلاري در سال، تبديل شده است. احتمال نمي رود تغييرات چنداني در اين صنعت داده شود، مگر آنكه مقامهاي محلي راهي براي اداره آن بيابند.