Hamshahri corpus document

DOC ID : H-760318-21103S1

Date of Document: 1997-06-08

تصاوير مبهم نگاهي به پنجمين جشنواره عكس كودك و نوجوان سوره نمايشگاه عكس بايد برپا شود تا نقاط ضعف وقوت آن روشن شود. با نبود آن چيزي اصلاح نخواهد شد پنجمين جشنواره عكس كودك و نوجوان سوره از اول ارديبهشت تا 15 خرداد در خانه عكاسان ايران وهمزمان در چند شهرستان برگزار شد. اين جشنواره شامل سه بخش عكاسان زير 12 سال باموضوع آزاد 12 تا سال 17 با موضوع شادي و بالاي 17 سال با موضوعات كودكان و نوجوانان و شاديهاي كودكان بود. به نظر مي رسد آثار ارائه شده در اين نمايشگاه نسبت به سال گذشته از افت كيفي قابل ملاحظه اي برخوردار است. همچنين عدم حضور عكاسان جوان و حتي عكاسان حرفه اي در نمايشگاه از ديگر مواردي هستند كه در اين دوره به چشم مي خورند. پيمان هوشمندزاده نفر اول بخش كودك و نوجوان نمايشگاه، درباره اين نمايشگاه مي گويد: نمايشگاه امسال نسبت به سال قبل ضعيف تر شده و نمونه بارزآن، انتخاب عكس من به عنوان عكس برگزيده است.! وي مي افزايد: شايد بهتر بود اين جشنواره توسطجايي مثل كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان برگزار مي شد و خانه عكاسان به مقوله ديگري مانندعكاسي خلاق مي پرداخت. چرا كه در اين زمينه عكاسان خوبي داريم كه بخوبي هم كار مي كنند. البته حالا ديگر اين كار ادامه پيدا كرده و اميدواريم بهتر شود. نادر داودي عضو هيات داوران بخش زير 17 سال اين جشنواره نيز مي گويد: من منكر زحمات برگزاركنندگان نمي شوم. كساني كه آنجا كار مي كنند، كارشان را بخوبي و منظم انجام مي دهند. اگر بخواهم به عنوان يك بيننده و از بيرون با نمايشگاه ارتباط برقرار كنم، نظرم اين است كه چنانچه واقعا مي خواهند كيفيت عكسها ارتقاء يابد، نبايد عكس ها از طرف كساني ارائه شود كه حرفه اصلي شان عكاسي نيست. وي همچنين مي گويد: گاهي از چين يا كشورهاي كاتالوگهاي ديگر، شركت در مسابقه به دستمان مي رسد كه بلافاصله آنها را به سطل آشغال مي اندازيم. پس بايداحساس كنيم كه همين اتفاق درباره ما نيز ممكن است. مثلا كاتالوگ ما را كه مي بينند احساس كنند چقدر اين كاتالوگ بچگانه است و شايد دليلش اين باشد كه گروه برگزاري، تمام انرژي كار را خودش مصرف مي كند و اگر كارهايي مانند طراحي بروشور، كتاب، پوستر و غيره را تقسيم كرده و به انجام برساند، اتفاق بهتري بيفتد و به اين ترتيب قدرت برپايي نمايشگاه را بالا ببرند. محمد مهدي رحيميان نيز كه در بخش بزرگسال نمايشگاه، به داوري پرداخته، معتقد است كه اگر به قول برخي، در مجموع كيفيت عكسها افت پيدا كرده، اين مشكل داوري نيست. مشكل، عكسهاي ارسالي هستند. وي در ادامه مي گويد: مي توانم به جرات عكسهاي بگويم، ارسال شده، بسيار بد و فاقد هرگونه نوآوري بودند. البته نوآوري هم در ارائه است، هم نگريستن و هم مواجه شدن با موضوع و بكارگيري تكنيك. وي مي افزايد: امروزه وضعيت ما مانند 15 سال پيش نيست كه برپايي نمايشگاه عكس كار بسيار مشكلي بود. بلكه امكان برگزاري نمايشگاه در تهران وشهرستانها بدون اغراق وجود دارد. نمايشگاه بايدبرپا شود تا نقاط ضعف و قوت آن روشن شود. با نبود آن چيزي اصلاح نخواهد شد. رعنا جوادي نيز به عنوان يكي از داوران بخش كودك و نوجوان زير 17 سال در اين باره مي گويد: من به عنوان عكاس و داور جشنواره معتقدم كاري كه انجام مي شود، بسيار با ارزش است و وظيفه ما كمك به اينگونه تلاشهاست. برپايي جشنواره عكس براي كودكان و نوجوانان همانقدر كه مي تواند سازنده باشد، مي تواند آسيبزا هم باشد. به دليل حساسيت و يكي بودن ذهن و دنياي كودكان، كار با آنها نكات دقيق و ظريفي را مي طلبد. دنياي كودكان، دنياي ساده و پاكي است كه ما حق ورود غيرمجاز به آن را نداريم. وي همچنين مي گويد: داوري عكسهاي كودكان 7 سال 12تا بطور يكجا منصفانه به نظر نمي رسد. زيرا هم دنيا و هم اطلاعات و توانايي جسمي كودك 7 ساله با نوجوان 12 ساله كاملا متفاوت است. در مورد سنين پايين بايد بيشتر جنبه تشويق و راهنمايي بچه ها را در نظر داشت تا داوري و قضاوت.