Hamshahri corpus document

DOC ID : H-760312-20921S1

Date of Document: 1997-06-02

پزشكان (فيفا ) هشدار مي دهند پرتاب آب دهان سلامت بازيكنان را تهديدمي كند يك صحنه زشت اما فراموش نشدني از جام جهاني 1990 ايتاليا، مرحله يك چهارم نهايي ديدار دو تيم آلمان و هلند. فرانك ريكاردورودي فولر از ابتداي بازي با يكديگردرگير مي شوند تا اينكه در اواسط نيمه ريكارد اول، به دور از چشم داور آب دهانش را به سوي رودي فولر پرتاب مي كند تا جنجال بوجودآيد. فولر هم حركت زشت ريكارد را تكرارمي كند، داور بازي دست به جيب شده به هر دوبازيكن كارت قرمز نشان مي دهد. اين دو قبل از اين بازي، از جمله محبوبترين بازيكنان فوتبال جهان بودند اما عمل زشت تف كردن به عمر فوتبال آنها پاياني ناخوشايند بخشيد. واحد رسانه هاي خارجي: پرندگان، جوندگان، خزندگان، ماهي ها و بازيكنان فوتبال براي دفاع از خود، يافتن غذا و يا نشان دادن خشم، عصبانيت و اضطراب، آب دهانشان را به محيط اطراف پرتاب مي كنند. پرتاب آب دهان و ياتف كردن مشكلي است كه فوتبال جهان را اسير خود كرده. اخيرا دكتررودي گيتنز يكي از اعضاي كميته پزشكي (فيفا ) مقاله اي در مورد مضرات تف كردن در مجله بين المللي اين فدراسيون به چاپ رسانده كه ترجمه آنرا با هم مي خوانيم. تعريف تف كردن از جنبه علمي، تف كردن يعني انفجار و پرتاب ارادي و يا غيرارادي مايع داخل دهان و از جنبه غيرعلمي، تف كردن يعني عملي زشت و ناپسند. بازيكنان فوتبال در طول بازي بسيار تف مي كنند حال بايد سوال كرد كه ازچه زماني اين عمل زشت در ميان آنها رايج شده؟ است به چه دليل اين كار را؟ انجام مي دهند آيا پرتاب آب دهان عملي غيربهداشتي؟ است آيا مربيان نيز بايد مانند داوران بازيكناني را كه آب دهان خود را پرتاب مي كنند، جريمه؟ نمايند آيا دوربين هاي تلويزيوني بايد اين عمل زشت را به تصوير؟ بكشانند تجاوز به حقوق ديگران هنگامي كه يك نفر به خشم مي آيد، نفرت و انزجار خود را از فرد مقابلش با تف كردن نشان مي دهد. ميزان آب موجود در دهان يك بازيكن فوتبال نسبت مستقيم با خشم، نگراني، اضطراب و ياتشنگي او دارد. در برخي از كشورهاي جهان، پرتاب آبدهان در اماكن عمومي جريمه دارد. در برخي مواقع متخلفان محكوم به زندان و يا پرداختن جرايم سنگيني مي شوند. تف كردن يك عمل غيربهداشتي است و بهترين راه براي انتقال بيماري و ميكروب مي باشد. كاهش تنش هنگامي كه يك بازيكن آب دهانش را بر روي زمين چمن مي اندازد، ممكن است بازيكن ديگري كه بر روي بدنش زخم باز وجود داشته باشدبا آب دهان روي زمين تماس پيدا كرده و ازطريق همين تماس ميكروب وارد بدنش شود (از راه زخم باز ). برخي از مواد غذايي ميزان آب دهان راافزايش مي دهند. به عنوان مثال، جويدن آدامس نقش مهمي را در افزايش حجم آب دهان ايفا مي كند و با اينكه بازيكنان فوتبال از مضرات و خطرات استفاده از آدامس آگاه هستند اما كماكان از آن استفاده مي كنند. همچنين ترس، اضطراب، نگراني و خشم، حجم آب دهان را افزايش مي دهند و انسان با تف كردن باعث كاهش تنش ها شده و به يك آرامش نسبي موقت دست مي يابد كه همين آرامش باعث عادت كردن فرد به اين عمل زشت مي شود. در طول يك مسابقه ورزشي، هنگامي كه بازيكن سريع تنفس مي كند، دهانش خشك مي شود وبزاق دهان به اندازه كافي مايع لزج توليدنمي كنند. در اين زمان بازيكن تلاش مي كند كه آب دهانش را به بيرون پرتاب كند كه اين عملي بسيار نادرست و غيرعلمي بازيكن است در هنگام خشك شدن دهانش هرگز نبايد اقدام به تف كردن نمايد. دوربين هاي تلويزيوني اغلب تصوير پرتابآب دهان بازيكنان را به نمايش مي گذارندكه چنين صحنه هايي، اثر بسيار نامطلوبي روي بينندگان فوتبال داشته است. بسياري از پزشكان معتقدند كه پرتاب آبدهان از ديرباز در ميان بازيكنان فوتبال رايج بوده است اما چون در چند سال اخير، دوربين هاي تلويزيوني اين عمل زشت را پخش مي كنند، اين تصور در ذهن مردم به وجود آمده كه تف كردن پديده اي جديد و نوپاست. اغلب بازيكنان بزرگ فوتبال جهان در طول بازي آب دهان خود را به بيرون پرتابمي كنند كه بازيكنان جوان با الگوبرداري ازاين بزرگان، تف كردن را يك عمل شايسته وقابل قبول مي پندارند. آموزش هم اكنون زمان آن فرا رسيده تا به بازيكنان جوان، مضرات پرتاب آب دهان آموزش داده شود. طبق قانون دوازدهم داوري، داوران موظف هستند تا بازيكناني را كه آب دهان خود رابه بيرون پرتاب مي كنند، جريمه نمايند. اين عمل نه تنها يك عمل زشت و ناپسند مي باشد بلكه سلامت ساير بازيكنان را به خطر مي اندازد. يكي از روش هايي كه مي تواند از رواج اين عمل زشت جلوگيري كند، آموزش به بازيكنان جوان و نوجوان است. بايد به نوجوانان آموزش داد كه در زمان و مكان مناسب اقدام به پرتاب آب دهانشان نمايند. در صورت آموزش صحيح، بازيكنان جوان به تدريج پي مي برند كه پرتاب آب دهان، لطمه بزرگي به شخصيت و منش آنها وارد خواهدساخت. تئوري جديددر زماني كه پرتاب آب دهان در خيابانهاي كشور سنگاپور، جريمه سنگيني را در بردارد، اين عمل زشت در برخي از كشورهاي اروپايي به منزله ايجاد بخت و اقبال مناسب تلقي مي شود. حتي در كتاب مقدس مسيحيان آمده كه حضرت عيسي (ع ) با آب دهانش، چشم هاي يك فرد نابينا را بار ديگر بينا كرد. با اين حال، تف كردن در اماكن عمومي يك عمل بسيار زشت به شمار مي آيد و در تمام كتب اخلاقي اديان مختلف اين حركت ناپسندمورد نكوهش قرار گرفته است. پرتاب آب دهان كه در گذشته اي نه چندان دور در سراسر جهان عملي رايج بود هم اكنون به نقطه صفر رسيده است اما هنوز در ميادين فوتبال از رونق خاصي برخوردار مي باشد. درجريان دهمين دوره رقابتهاي جام ملتهاي اروپا بازيكنان اغلب تيمها به طور متناوببيني خود را در داخل زمين پاك و تخليه كرده و آب دهانشان را به روي زمين چمن پرتاب مي كردند. اخيرا دكترهانز ژرژ راپ با ارائه يك تئوري جديد، علت پرتاب آب دهان رااينچنين بيان كرد: در گذشته، هنگامي كه يك مهاجم فرصت طلايي براي گل زدن را از دست مي داد. پايش را به زمين و يا تير دروازه مي كوبيد اما امروزه بازيكنان پس از ناكامي در داخل زمين تف كه مي كنند اين عمل نشان مي دهد كه از دست دادن موقعيت طلايي تاثيري در روحيه آنان نداشته و با تلاش بيشتري قصد جبران آن ناكامي را دارند. حال اگر اين تئوري صحت داشته باشد، آنگاه يورگن كلينزمن هرچه بيشتر تف كند، گلهاي بيشتري به ثمر خواهد رساند كه اين موضوع به هيچ عنوان منطقي نيست. اعلام وجودبه چه دليل، هنگامي كه بازيكن ذخيره قصدورود به زمين را دارد، آب دهانش را روي چمن؟ مي اندازد شايد بازيكنان ذخيره مي خواهند با اين كاراعلام وجود كنند اما اين موضوع را بايد درنظر داشت كه تنها سگ ها براي تعيين و مشخص كردن مكان حكمراني خود بر روي زمين تف مي كنند پس يك بازيكن فوتبال نبايد شان ومنزلت خود را تا اين حد پايين يكي بياورد از پزشكان متخصص مي گويد: برخي از بازيكنان در هنگام ورود به زمين، آب دهانشان را روي چمن مي اندازند چون معتقدند كه اين كار بخت و اقبال مناسب برايشان به همراه خواهد آورد اما پس از اولين اشتباه فاحش متوجه مي شوند كه تصور نادرستي در ذهن آنها وجود داشته است. برخي ديگر از بازيكنان هنگام اخراج از زمين، تف مي كنند چون معتقدند كه با اين كار، نشانه اي از آنهادر داخل زمين باقي خواهد ماند تا داور همواره در عذاب وجدان باشد. خوشبختانه تخليه بيني و يا تف كردن دررقابتهاي داخل سالن ممنوع است كه شايدبتوان اين قانون را در فوتبال چمن هم گسترش داد.