Hamshahri corpus document

DOC ID : H-760311-20813S1

Date of Document: 1997-06-01

معيار محروم بودن يك منطقه در؟ چيست سال گذشته جهت تاسيس آزمايشگاه تشخيص طبي خصوصي در شهرستان هاديشهر (علمدار گرگر سابق )اقدام كردم و با كسب موافقت اصولي ازوزارت بهداشت و درمان، براي تجهيز آزمايشگاه (بدليل نداشتن سرمايه كافي ) به بانك هاي منطقه جهت اخذ وام مراجعه كردم و با قوانين عجيب و غريب بانك ها مواجه شدم، عجيبترين قانون بانك ها جهت پرداخت وام اين بود كه اينجانب مي بايست نخست آزمايشگاه را بدون استفاده از منابع مالي بانك ها تجهيز مي كردم (البته از كجانمي دانم! ) آنگاه، بانك حاضر به پرداخت وام درخواستي مي شد!! در نهايت ياس و نوميدي به فرمانداري محترم شهرستان جلفا مراجعه كردم وبا راهنمايي و مساعدت آقاي بخشدار مركز طي نامه اي به سازمان برنامه و بودجه جهت استفاده از مزاياي وام تبصره 3 قانون بودجه سال 75 معرفي شدم. بخشدار محترم مركز عمده ترين ويژگي اين وام را پايين بودن نرخ بهره بدليل محروم بودن منطقه و مدت زمان طولاني بازپرداخت آن ذكر نمودند. پس از طي مراحل مختلف، سازمان برنامه و بودجه طرح تاسيس آزمايشگاه را تصويب كرده و طرح را به بانك سپه جهت پرداخت وام معرفي نمود وطي نامه معرفي، شهرستان جلفا را نيز منطقه محروم اعلام كرد. اما در مكاتبات بعدي بانك سپه با سازمان برنامه و بودجه مشخص شد كه جلفا منطقه غيرمحروم مي باشد! ونرخ بهره متعلقه /6 6%از %به 22 افزايش يافت!! اينجاست كه چند سوال مطرح مي شود كه اميد است مسئولين محترم پاسخي قانع كننده به آنها اعلام فرمايند. نخست آنكه به راستي معيارهاي محروميت يك منطقه؟ چيست كاش شما سري به هاديشهر مي زديدآيا معيار محروم نبودن فقط داشتن آب و برق ومخابرات و مدارس راهنمايي و دبيرستان آيا؟ است معيار محروم نبودن صرفا تبديل شدن يكساله يك بخش به شهر؟ مي باشد آيا نداشتن يك بيمارستان با حداقل امكانات معيارمحروميت (حداقل از نظر بهداشتي )؟ نيست آيانداشتن پزشك متخصص دليل بر محروميت نيست و از طرفي فقدان يك آزمايشگاه به معناي واقعي كلمه محروميت؟ نيست يا 60 كيلومترفاصله با نخستين شهر تقريبا مجهز به خدمات اوليه (مرند ) دال بر محروميت؟ نمي باشد اي كاش عزيزي از مسئولين محترم معيارهاي محروميت را برشمارد شايد توجيه گر من وامثال بنده باشد. من به عنوان يك زن كه كمتر آرامش را در زندگي ام تجربه كرده ام وجهت انجام طرح نيروي انساني، سال هاي زيادي از عمرم را پيوسته در جاده هاي آذربايجانشرقي مابين شهرهاي مختلف طي مسير كرده ام اينك نيز به گناه تاسيس آزمايشگاه مي بايست 5 سال ديگر از عمرم را دور از ديار و كاشانه ام باشم و از طرفي چون محل كار دولتي من شهرستان مرند خواهد بود، مي بايست هر روز اين فاصله را طي كنم و اين كاري است كه شايد از عهده يك مرد خارج باشد تا چه رسد به يك زن! آقاي سردبير براستي تحصيل در رشته هاي پزشكي جرم محسوب؟ مي شود توجيه مسئولين محترم نظام آنست كه مردم مناطق مختلف كشورمان به وجودما و امثال ما نياز دارند. در مقابل اين توجيه پرسش ما اين است پس چه كسي نيازهاي ما را، معضلات ما را و احوال ما رادر خواهد يافت و كمك مان خواهد؟ كرد آيااين چه مفهومي خواهد داشت كه به جرم ايجاديك آزمايشگاه استاندارد /15 000براي نفرهم در قبال /000/60 000دريافت ريال بايدچيزي /000/90 000حدود ريال بازپرداخت؟ نمود هرچند بي گمان دولتمردان ما براين مهم واقفند، اما از باب يادآوري عرض مي كنم كه امروزه بهداشت يك سرمايه عظيم ملي تلقي مي شود و ازمعيارهاي پيشرفت يك جامعه نيز شاخص هاي بهداشتي آن جامعه مي باشد، پس چرا مسئولان محترم سرمايه گذاري لازم را در اين نقطه حساس به عمل نمي آورند. دكتر سينوس نظيري دكتراي علوم آزمايشگاهي