Hamshahri corpus document

DOC ID : H-760127-17960S1

Date of Document: 1997-04-16

اينترنت اعتيادآور نيست! اشاره: در پاسخ به هشدار برخي از جامعه شناسان و همچنين انتشار مقالات متعددي در مورد اعتياد به اينترنت و عوارض ناشي از آن در جامعه، استيولوي با انتشار مقاله اي در نيوزويك، مسئله اعتياد به اينترنت را رد كرده است. در 18 تيرماه 75 نيز در صفحه علمي فرهنگي همشهري، ترجمه مقاله اي در مورد اعتياد به اينترنت به چاپ رسيده بود. اينك، پاسخ لوي در دفاع از اينترنت و رد مسئله اعتياد به اينترنت در پي مي آيد: چندي پيش در نشريه نيويورك تايمز تصوير پسر 17 ساله اي كه با ظاهري آشفته، اثاثيه اتاقي را برهم مي ريخت، چاپ شده بود. نويسنده مقاله نيز با طرح پرسشهايي از اين قبيل، ذهن كنجكاو خوانندگان را متوجه خود كرده بود: آيا اين پسر به هروئين معتاد؟ است به حشيش؟ چطور شايد هم به؟ كوكائين! سرانجام نويسنده مقاله چنين نتيجه گيري كرده بود: هيچ كدام! بلكه به اينترنت معتاد است! در نشريات ديگر نيز، انتشار مقالاتي از اين قبيل فراوان به چشم مي خورد; مقالاتي با عناويني از اين قبيل: نگون بخت ديگري به دام اعتيادبه اينترنت گرفتار شد، مراقب باشيد به دام اعتياداينترنت نوزادگرسنه نيافتيد، است و ما در سرگرم استفاده از اينترنت! ساعت صبح 4 فرا رسيده و دانش آموزدبيرستاني همچنان سرگرم استفاده از اينترنت خانواده هاي است، از هم زندگي هاي پاشيده، آشفته و... همه و همه ناشي از اعتياد به استفاده ازمودم... اعتياد، به اينترنت! در مطبوعات سال 1996 مقالات فراواني در مورد مسئله اعتياد به اينترنت به چشم اما مي خورد، در اصل، چنين مسئله اي صحت ندارد. اعتيادي به نام اينترنت وجود ندارد. اين هياهويي كه در بسياري از نشريات در مورد اينترنت به راه افتاده است تا واقعيت فاصله بسياري دارد. هنوز مطبوعات نتوانسته اند با تحولاتي كه اينترنت در زندگي و جامعه پديد آورده است، برخورد مناسبي داشته باشند و يكي پس از ديگري دنبال اين هياهو را گرفته اند. سال 1995 از سوي مطبوعات به عنوان سال اينترنت شناخته شد. در سال 1996 نيز فرض بر اين بود كه اطلاعات و آگاهي هاي بيشتري در مورد اين شبكه به خوانندگان انتقال براي يابد اولين بار، عبارت اعتياد به اينترنت از سوي ايوان گلدبرگ روانپزشك شهرنيويورك، به طنز مطرح شد. گلدبرگ با ابراز شگفتي بسيار از اين كه شوخي وي درمورد ابعاد گسترده استفاده از شبكه اينترنت تا اين حد جدي تلقي شده است، تاكيد مي كندكه اعتياد به اينترنت اصلاوجود ندارد. اين مسئله صحت دارد كه درصد كمي از افراد، تمام ساعات روز خود را به استفاده از اينترنت مي گذرانند; اما طرح بروز پديده اي به نام اعتياد به اينترنت در جامعه، كار نادرستي است. استفاده زياد از اينترنت، به هيچ وجه قابل قياس با مسئله اعتياد به الكل، مواد مخدر و سيگار نيست. حتي جاذبه استفاده از اينترنت را نمي توان با عاداتي از قبيل قمار و يا پرخوري نيز مقايسه كرد. اعتياد به مواد مخدر، الكل، سيگار، قمار و عادت به پرخوري، فعاليتهاي زيان آور محسوب مي شوند و استفاده زياد از اينترنت در هيچ يك از اين مقوله ها نمي گنجد. دكتركينگ، روانشناس، درمورد استفاده از اينترنت مي گويد: استفاده زياد ازاينترنت به هيچ وجه اعتيادمحسوب نمي شود، بلكه مانندساير فعاليتهاي لذت بخش و يا احيانا مفيد و ارزشمند، فردي علاقه مند بيش از اندازه معمول، وقت خود را صرف آن مي كند. اگر افراطهايي در مورد استفاده از اينترنت صورت مي گيرد، بايستي از اين ديدگاه نگريسته شود كه اعمال افراط در هر فعاليتي ممكن است و نبايد اصل فعاليت زير سوال رود. افرادي كه با كاركردهاي اينترنت آشنا هستند، مي دانند كه اينترنت در تمام زمينه هاي اطلاع رساني، خانوادگي، آموزشي، فرهنگي، علمي، تفريحي و از اين قبيل كاربرد دارد و به عنوان پاره اي جدانشدني از زندگي امروزي درآمده است. منبع: نيوزويك - 1997 مترجم: مريم تاج فر