Hamshahri corpus document

DOC ID : H-760126-17913S1

Date of Document: 1997-04-15

هند: كار كودكان خانم رادهاسينگ مي گويد پسر 10 ساله پرانرژيش يك كودك پر دردسر است. او مي گويد، پسرش مي خواهد به جاي كار كردن، به مدرسه برود. فرزند اورام لاخان يك پسربچه لاغراندام با چشماني مشكي است كه به عنوان كارآموز مكانيكي در يكي از مغازه هاي حومه شهر دهلي كار مي كند. او يكي از دهها ميليون كودك هندي است كه براي تامين مخارج خانواده اش به جاي رفتن به مدرسه، كار مي كند. وزارت كار هند مي گويد اين كشور در حدود 20 ميليون كودك كارگر دارد. اما طرفداران حقوق كودكان مي گويند بيش از 60 ميليون كودك كارهاي سخت و صنعتي مثل كار در معدن، دباغي و ساخت كبريت و آجرپزي و قالي بافي انجام مي دهند. دولت هند در سال 1948 استخدام كودكان زير 14 سال را رسما ممنوع كرد و همچنين از سال 1986 از استخدام بچه ها در 17 شغل صنعتي و پر خطر جلوگيري كرده است. ائتلاف عليه كار بچه ها سازماني كه 700 گروه فعال اجتماعي درهند را تحت پوشش دارد مي گويد 85 درصد شغلهايي كه بچه ها به آن اشتغال دارند به طور رسمي غير قانوني نيست و اين سازمان در تلاش است كه تمامي اين شغلها را غير قانوني كند. بيشتر بچه هاي هند در مزرعه ها كشاورزي مي كنند و يا كنار خيابانها دستفروشي مي كنند تا بدهي هاي خانواده هايشان را به نزولخواران روستاها باز پس سازمان دهند ضد كار كودكان مي گويد تعداد زيادي از اين بچه ها متعهد هستند در عوض بدهي خانواده هايشان براي صاحبان كارخانه ها يا نمايندگان آنها كار كنند. يكي از اعضاي اين سازمان مي گويد: بچه ها را به اين دليل استخدام مي كنند كه آنها با حقوق كمي كار مي كنند. كارفرمايان به راحتي مي توانند بچه ها را استثمار كنند زيرا آنها مانند بزرگسالان نمي توانند عليه استثمار، خودشان را سازمان دهي كنند. كار كردن بچه ها همچنين سطح دستمزدها را پايين مي آورد و باعث بيكاري بزرگسالان مي شود. با بزرگ شدن بچه ها و ادامه كار آنها، بزرگسالان بيكار و بدون مهارت باقي مي مانند و كودكان آنها بايد براي نگهداري پدرومادرانشان كار كنند. سازمان ذكر شده همچنين مي گويد، كودكان به عنوان كارگران غيرحرفه اي، به طور متوسط براي 12 ساعت كار در روز در حدود 90 روپي ( دلار 2 و 50 سانت ) در ماه حقوق مي گيرند. يكي ديگر از اعضاي اين سازمان مي گويد: كار كودكان باعث بيسوادي و جهل و همچنين باعث پايين آمدن استانداردهاي زندگي مي شود. رفتن به مدرسه در هند اختياري است. دولت اين كشور مي گويد كه تصميم دارد قانون اجباري كردن تعليم و تربيت ابتدايي را تصويبكند. اين كار بچه ها را از كارخانه ها به مدارس مي كشاند. يك مقام رسمي وزارت كار مي گويد: نكته مهم آن است كه اگر ما، پدرها و مادرها را براي نفرستادن بچه هايشان به مدرسه تحت پيگرد قانوني قرار دهيم، تعداد پدرها و مادرهايي كه در زندان خواهيم داشت بيشتر از بچه هايي است كه در مدرسه خواهند بود. رام لاخان مي گويد او 11 ساعت در روز كار مي كند و در عوض 100 روپي در ماه دريافت مي كند. پدر و مادرش كه بيكار هستند 7 بچه دارند كه 6 تن آنها كار مي كنند. او وقتي 7 ساله بود به مدرسه رفت ولي بعد از اينكه مشغول به كار شد ديگر به مدرسه نرفت. او مي گويد: وقتي به صاحبكارم گفتم كه مي خواهم درس او بخوانم مرا سرزنش كرد. من كار مي كنم كه خرج خورد و خوراكم را تامين كنم.