Hamshahri corpus document

DOC ID : H-760125-17811S1

Date of Document: 1997-04-14

خطكشي عابر پياده، پياده روها و حقوق پيادگان... رفت و آمد عابران پياده از مشكلات مهم شهر تهران است براي كساني كه پول زياد دارند و به تخلف عادت كرده اند، پرداختن جريمه هزار توماني كار آساني است، بايد براي جلوگيري از تجاوز به حريم عابر پياده ضوابط سخت تر و سنگين تري را به كار گرفت بنا به تصميم مسئولان اداره راهنمايي و رانندگي نيروي انتظامي از اين پس رانندگاني كه به محدوده خطكشي ويژه عبور پيادگان تجاوز كنند 10 هزار ريال جريمه مي شوند. اين تصميم در موقعيتي گرفته شده است كه خيلي هااميدوار بودند، حفظ حقوق عابران پياده به صورت بخشي از فرهنگ شهرنشيني نهادينه شود اما ظاهرا، عده اي از رانندگان وقتي پشت مركب آهني خود مي نشينند، خلق و خويي پيدا مي كنند كه با فرهنگ رانندگي و شهرنشيني هيچگونه همخواني ندارد. در عين حال، پياده ها و پياده روي در خيابان تهران و ديگر شهرهاي بزرگ كشور ما، به صورت يكي از مشكلات بغرنج شهري درآمده است. در بسياري از خيابان هاي تهران، محدوده اي به نام پياده رو وجود ندارد و ساختمان ها به مرور، آنقدر به پياده رو تجاوز كرده اند كه جز باريكه غيرقابل عبوري از آن باقي نمانده است. كمال اسماعيلي شهروند ساكن تهران مي گويد: با وجودآنكه از سوي مسئولان ضوابطي براي ساخت و ساز و رهاكردن مصالح و نخاله هاي ساختماني در نظر گرفته متاسفانه شده، اكنون شاهديم كه در بسياري از خيابان هاي فرعي كه گويا دور از چشم بازرسان قرار دارد، سازندگان بناهاي جديد با خيال راحت سطح خيابان را با مصالح ساختماني اشغال كرده اند و رفت و آمد را براي خودروها و عابران پياده مشكل ساخته اند. چرا، كنترل دقيق در اين مورد وجود ندارد. تجاوز به محدوده عابران پياده و پياده روها نيز به صورت يكي از زشت ترين صحنه هاي شهر همچنان خودنمايي مي كند و در اين مورد نيز، برپاكنندگان ساخت و سازهاي جديد گوي سبقت را از بعضي فروشندگان نمايشگاههاي اتومبيل ربوده اند. خانم منيژه سلاحي از ساكنان غرب تهران مي گويد: خطكشي ويژه رفت و آمد عابران پياده در بسياري از خيابان هاي تهران، فقط شكل ظاهري خود را حفظ كرده است و عده اي از رانندگان هيچگونه اعتنايي به اين مقررات ندارند. علاوه بر اين، بعضي از خطكشي هاي مخصوص عابران پياده در معابري قرار دارد كه عبور ومرور از روي آن بسيار خطرناك است. به عنوان نمونه مي توان از خطكشي واقع در خيابان كريمخان - سراشيبي بعد از پل حافظ - نرسيده به خيابان آبان نام برد. رانندگان خودروها با سرعت بسيار زياد از فراز پل به پايين هجوم مي آورند و هيچ عابر پياده اي جرات عبور از عرض خيابان كريمخان (در اين نقطه ) را ندارد. خطكشي عابر پياده واقع در انتهاي بزرگراه مدرس در مدخل ميدان هفتم تير نيز با همين مشكل روبروست. عليرضا شهرتي مي گويد: مشكل رفت و آمد از مكان خطكشي ويژه عابر پياده فقط متوجه عابران پياده نيست، به عنوان مثال در تقاطع هاي ميدان رسالت، ميدان ولي عصر - بلوار كشاورز ميدان انقلاب - خيابان انقلاب عابران پياده به خودروها مجال عبور نمي دهند و اگر ماموران راهنمايي و رانندگي مساعدت نكنند، راهبندان پيش مي آيد. اما در مجموع، حق بيشتري از عابران پياده، ضايع مي شود. به گفته كارشناسان مسايل اجتماعي، اغلبشهروندان زماني كه خود به صورت پياده در حال عبوراز خيابان هستند، توقع دارند كه خودروها، حقوق آنها را مراعات كنند، اما زماني كه خود پشت فرمان اتومبيل قرار مي گيرند، بدون كمترين ملاحظه اي، يا راه را بر عابران پياده مي بندند و يا موجب رعب و هراس آنها مي شوند. بارها ديده شده كه، زنان يا مردان كهنسال عصا بدست و هراسان در وسط يك خيابان -حتي روي خط كشي عابر پياده - حيران و سرگردان مانده اند و خودروها بي اعتنا به حقوق اين قبيل افراد با حداكثر سرعت از خيابان مي گذرند. يكي از كارشناسان قديمي راهنمايي و رانندگي كه اكنون دوران بازنشستگي را مي گذراند، مي گويد: سالهاست كه، مسئله خطكشي عابر پياده و حقوق عابران پياده مورد بحث و گفت و شنود قرار مي گيرد وتصميماتي پيرامون آن اتخاذ مي شود، اما به مرورزمان، اين تصميم ها رنگ مي بازند و رانندگان با تكرارخلاف، حقوق عابران پياده را زيرپا مي گذارند. به نظر مي رسد كه بايد، حداكثر شدت عمل براي رانندگاني كه به صورت عمد خطكشي عابر پياده رااشغال مي كنند به خرج داده شود. امروزه در خيابان هاي شهر تهران بيشترين خلاف ها از جمله سرعت غيرمجاز، سبقت غيرمجاز، حركت هاي مارپيچي خطرناك را رانندگان و عده اي از دارندگان خودروهاي جديد و مجهز مرتكب مي شوند كه خرج كردن براي آنها هيچ مشكلي محسوب نمي شود. آنان جريمه هزار توماني را به راحتي مي پردازند و مقررات را ناديده مي گيرند. پس بايد، ضوابط سخت تري را به كار گرفت و رانندگان متخلف را با توقيف خودرو براي يك مدت معين، ضبط گواهينامه و محروميت از رانندگي به اجراي مقررات وادار كرد. خانم مرضيه - س دبير ساكن تهران مي گويد: ماايرانيان به ميهمان نوازي و مراعات حقوق انساني در جهان شهرت داريم و حتي هنگام ورود به يك مكان، بسيار تواضع به خرج مي دهيم و به يكديگر تعارف مي كنيم، اما وقتي پشت فرمان اتومبيل مي نشينيم، گويي به موجود ديگري تبديل مي شويم و همه اين ويژگي هاي خوب و غرورآفرين را از دست جاي مي دهيم تاسف بسيار است كه اداره راهنمايي و رانندگي ناچار شده است با توسل به جريمه، رانندگان خودروها را به اجراي مقررات آشنا سازد. چرا بايد بر اثر كم توجهي ما، كار به اينجا؟ بكشد محمدعلي رسولي مي گويد: پس از پيروزي انقلاب اسلامي مردم در سايه وحدت و همبستگي و همدلي، از هرگونه تخلف ابا داشتند و حتي فردي كه در خيابان ها مرتكب خلاف مي شد، در معرض سرزنش علني و نگاههاي خشم آلود مردم قرار مي گرفت، اما متاسفانه اين مراقبت عمومي به مرور رنگ باخته است، شايد يكي از علت هاي آن مربوط به عدالت اجتماعي باشد. وقتي مردم اسراف علني، ريخت و پاش و ولخرجي هاي دارندگان ثروت هاي بادآورده را مي بينند، شوق و رغبت خود را براي مراقبت از ضوابط و مقررات از دست مي دهند. به نظر من، هرقدر جامعه به سوي عدالت اجتماعي گام بردارد، علاقه مندي بيشتر براي حفظمقررات و نگاهباني از اموال عمومي ايجاد مي شود. در كنار اقدامات مقطعي بايد به اين مشكل اصلي نيزعنايت داشت. مرتضي سجادي پيشنهاد مي كند كه به همراه به كار گرفتن مقررات و ضوابط جديد براي حفظ حقوق عابران پياده بايد در اين زمينه كار فرهنگي موثر نيز انجام شود. وسايل ارتباط جمعي به خصوص صدا و سيما، ائمه جمعه و جماعات، مديران و آموزگاران مدارس و خانواده ها مي توانند جامعه را با مقررات راهنمايي و رانندگي آشنا كنند، بايد اين مطلب در فرهنگ ما جا بيفتد كه تخلف و زيرپا گذاشتن حقوق مردم يك گناه بزرگ است و عقوبت الهي را در پي دارد.