Hamshahri corpus document

DOC ID : H-751212-16024S1

Date of Document: 1997-03-03

كوشش: رمز موفقيت ژاپني ها در تحصيل آموزش و پرورش تطبيقي شعارهايي كه كودكان ژاپني را به پشتكار فرامي خواند، ديوارهاي كلاسهاي درس را پر كرده است خانواده هاي ژاپني و امريكايي معيارهاي زندگي واقتصادي مشابهي دارند و در سبك زندگي فرزندانشان، شباهت هاي بسياري وجود دارد. مثلا كودكان ژاپني به همان گروههاي موسيقي گوش مي دهند و همان برنامه هاي تلويزيوني را مي بينند كه كودكان امريكايي. پس چرا كودكان ژاپني از نظر تحصيلي اين همه بهتر از كودكان امريكايي عمل؟ مي كنند لوئيرپيك مي گويد: جواب در اين نهفته است كه به نظر ژاپني ها، هر كودكي اگر به اندازه كافي سخت كوش باشد، مي تواند بر برنامه هاي تحصيلي مسلط شود. پيك مي گويد: كوشش چنان پيوسته براي كودكان ژاپني به عنوان رمز موفقيت توصيف شده، كه به ندرت از توانايي ياد گرديده است. شعارهايي كه كودكان را به پشتكار فرا مي خواند، ديوارهاي كلاس هاي درس را پر كرده است. مراسم قدرشناسي و بازشناسي عمومي، كوشش فوق العاده را پاداش مي دهد، نه دستاوردهاي تحصيلي را. در مدارس ژاپن، از گروه بندي براساس توانايي چيزي شنيده نمي شود. مدارس ژاپن، نه تنها ارزش كوشش را بلكه مي آموزند، به كودكان ياد مي دهند كه چگونه كوشش معلمان كنند از تمرينات معمول روزانه استفاده مي كنندتا پشتكار، خويشتن داري و تمركز را به تدريج القاء كنند. در ابتدايي ترين كلاسها، اين عادت آموزي بر پشتكار جسمي تاكيد كودكان دارد تشويق مي شوند كه خودشان را فراتر از آنچه انتظار دارند بتوانند انجام دهند، پيش ببرند. پيك مي گويد: آنها سرانجام تشخيص مي دهند كه باكوشش منظم، حقيقتا قادرند بيش از آنچه فكر مي كردند انجام دهند. پشتكار به موضوعات درسي كشيده مي شود و تكليف روزانه مدرسه در اين عادت آموزي، نقش مهمي ايفامي كند. بررسي ها نشان مي دهد كه كودكان ژاپني حتي در مدارس ابتدايي، تقريبا حداقل دو برابر بيش از كودكان امريكايي روي تكاليف درسي وقت مي گذرانند. تكليف، نه تنها قدرت اعتقاد معلمان را به اينكه تمرين اضافي موجب ايجاد تفاوت مطلوب مي شود و تمايل دانش آموزان به اعمال كوشش بيشتر به سود مطالعاتشان را منعكس مي سازد، بلكه تاكيد ژاپني ها را روي آموزش عادات خوب مطالعه و كوشش منظم در جهت هدف درازمدت نيز باز مي نمايد. برخلاف جامعه امريكايي كه اجازه مي دهدفعاليت هاي غيرتحصيلي چون ورزشها، دوستان وسرگرميها، مخل كار مدرسه شوند، ژاپنيها دقت مي كنند كه مدرسه و فاميل را به عنوان مركز زندگي دانش آموزان نگهدارند. مدارس، رفت و آمد به مجتمع هاي تجاري براي خريد كردن، قهوه خانه ها و ديگر محل هايي كه ممكن است دانش آموزان در آنها گردهم آيند را منع مي كنند. در بسياري از مجامع، پدر و مادران با گردش در محله كمك مي كنند كه رفتار كودكان را زير نظر داشته باشند. بچه ها، پيش از اينكه بتوانند گواهي رانندگي بدست آورند، بايد هجده ساله باشند. و اگر چه قوانين ژاپني ها در مورد كار كردن بچه ها، آزادتراز قوانين امريكائيهاست، ولي استخدام دانش آموزان منع در مي شود مقايسه با 62 درصد ازدانش آموزان امريكايي تنها 21 درصد ازدانش آموزان دبيرستاني ژاپني، گزارش داده اند كه كار نيمه وقتي كار دارند نيمه وقت در ژاپن به جاي اينكه به عنوان وسيله اي با ارزش در رشد حس مسئوليت شناخته شود (چنانكه در امريكا شناخته مي شود ) به، عنوان وسيله پرت شدن و انحراف از كار اصلي آموزش و پرورش ديده آزمايش مي شود كردن لذتها و گناهان زندگي بزرگسالي براي نوجوانان ممنوع است. دانش آموزان در دبيرستان حفاظت و حمايت مي شوند و جامعه تدبير لازم را مي كند تا ذهن آنها را بر مطالعاتشان متمركز نگه دارد. ترديد كمي وجود دارد كه ارزشهاي فرهنگي ژاپن طوري است كه كوشش و موفقيت تحصيلي را تشويق مي كند و كاملا برخلاف آن، فرهنگ امريكايي است كه يادگيري تحصيلي را صرفا به عنوان يكي از نتايج مطلوب آموزش و پرورش به حساب مي آورد. پيك مي گويد: سئوال اين است كه آيا امريكائيها تا آن اندازه به بهبود كوشش تحصيلي دانش آموزان اهميت مي دهند كه به قدر كافي و طولاني تلاش كنند تا اولويت هاي فرهنگي را تغيير دهند. آيا، مايل هستيم كه اين كار را به قيمت كمتر تاكيد كردن بر ديگر ارزشهاي فرهنگي خود انجام؟ دهيم اين نوشته، خلاصه اي از مقاله لوئيزپيك محقق مركز ملي آمار آموزش و پرورش امريكا است كه مطالعات تطبيقي بين المللي انجام مي دهد. منبع: High and Work Hard Education in Issues, Education of Department S.U Motivating: Expectations-.p. Learn To Students ترجمه: دكتر داريوش دهقان