Hamshahri corpus document

DOC ID : H-751204-15558S1

Date of Document: 1997-02-23

همياري خانه و مدرسه براي آينده ء بهتر نگاهي به فعاليت هاي انجمن اولياء و مربيان جمعيت در اجتماعات مدرسه موج مي زد، همه والدين دانش آموزان گردهم آمده بودند تا پس از پايان يك دوره كار مستمر انجمن اولياء و مربيان، اعضاي جديدي را براي رتق و فتق امور مدرسه انتخاب كنند. طبق معمول از بين شركت كنندگان حاضر در سالن 80 درصد آنان را مادران دانش آموزان تشكيل مي دادند، در ابتداي جلسه، يكي از اعضاي قبلي انجمن با ارائه گزارش مفصلي، فعاليت هاي آموزشي، خدماتي و فرهنگي مدرسه را برشمرد، شواهد نشانگر آن بود كه با تلاش جدي اعضاي انجمن اولياء و مربيان، اعتبارات مردمي در جهت بهبود وضعيت مدرسه هزينه شده بود. پس از پايان گزارش، مدير دبستان در زمينه همكاري خانه و مدرسه و اهميت تداوم اين ارتباطات سخناني ايراد كرد. آنگاه پس از معرفي نامزدهاي انجمن اولياء ومربيان، راي گيري براي انتخاب هفت عضو جديد آغازشد. اين تازه آغاز راهي دشوار و پرتلاطم براي يك گروه همگن بود. بي ترديد صبغه هاي غلط فرهنگ موجود بين خانه و مدرسه هميشه به اين تفكر قالبي دامن مي زند كه دعوت والدين از سوي مدرسه تنها به مسائل مالي ختم خواهد شد، اما تجربه موفق اين دبستان كه در غرب تهران قرار دارد و مدارس مشابه آن در طول سالهاي اخير نشان داده كه هميشه راهها به پول ختم نمي شود! واقعا چرا اينگونه؟ است چگونه مي توان بين خانه ومدرسه يك تفاهم فرهنگي و فكري برقرار؟ كرد چه موانعي مانع همكاري پيوسته والدين و مسئولان؟ مدارس مي شود و سرانجام چگونه و با چه ابزارهايي مي توان به فاصله موجود بين خانه و مدرسه پايان؟ داد تربيت انحصاري بي ترديد بدون همكاري متقابل خانه و مدرسه نمي توان به يك رفتار فرهنگي معتدل بين دانش آموزان اميدواربود. خانواده بي اعتقاد به كاركرد آموزشي مدرسه مي تواند تمامي رشته هاي معلمان را پنبه كند و برعكس. خانواده ها دوست دارند فرزندان را مطابق ميل و خواسته خود تربيت كنند بنابر اين از وقتي كه دانش آموز پا به محيط مدرسه مي گذارد خانواده خواسته يا ناخواسته عليرغم ميل باطني مي پذيرد كه در تربيت هاي انحصاري مزاحمي خود، پديدار شده كه شايد در آينده خطرناك بنابراين باشد، كم كم تقابل فرهنگي خانه و مدرسه در قالبكشمكش هاي لفظي بين دانش آموز از يك طرف و خانواده از سوي ديگر آغاز مي شود. ر - احمدي مدير يكي از مدارس با اشاره به ناهمگوني ارتباط خانه و مدرسه مي گويد: اين گمان كه تربيت فرزندان بر عهده معلمان است، شايد تصور غلطي باشد چراكه بدون تبادل نظر با والدين نمي توان به رفتارهاي غيررسمي دانش آموز پي برد. به هر حال بچه از وقتي كه وارد مدرسه مي شود مي پذيرد كه بايد تابع يك سلسله قواعد و مقرراتي باشد بنابر اين تميز رفتارهاي دروني آنان نياز به يك بررسي همه جانبه از سوي والدين بنابراين دارد، ارتباط خانواده ها با مدرسه مي تواند اين خلاءفرهنگي را به گونه اي رفع كند، پدري كه از مقطع تحصيلي بچه اش مطلع نيست چگونه مي تواند او را تربيت متاسفانه كند، بايد پذيرفت كه بيشتر خانواده ها دچار اين معضل شده اند. وي مي افزايد: البته با كم رنگ شدن نقش پدران درپيگيري امور تحصيلي دانش آموزان، مادران نقش قابل ملاحظه اي پيدا كرده اند كه خود قابل ستايش است، اما با اين حال چنين مشكلي در مناطقي كه سطح سواد و درامد خانواده بيش از پيش محسوس است به گونه اي كه در اغلب اوقات مادران در رفت و آمد دانش آموزان و كنترل امور تحصيلي آنان نظارت پيگير دارند اما بااين حال نمي توان تنها به نمونه هاي اندك موجود بسنده كرد. رقابت مدرسه و خانه پذيرش اين نكته كه هميشه يك رقابت پنهاني بين خانه و مدرسه در القاي رفتارهاي تربيتي به دانش آموز وجود دارد كمي دشوار است، اما واقعيتي است كه نمي توان آن را كتمان كرد. امروزه بخش اعظم فعاليت مربيان ومديران مدارس صرف اين مسئله مي شود كه به گونه اي آثاررفتارهاي متناقض خانواده را از ذهن و شخصيت دانش آموزان پاك كنند، بنابر اين بدون همراهي والدين ارايه يك شخصيت منسجم و همگن از دانش آموزان درجامعه مشكل آفرين خواهد بود. مجيد نيازي كارشناس تربيتي با اشاره به دوگانگي رفتاري بين خانه و مدرسه در زمينه دانش آموزان مي گويد: هنوز برخي از والدين در زمينه نوع همكاري بين خانه ومدرسه توجيه نشده اند و تنها بر اساس ذهنيت هاي قبلي پيش داوري بنابراين مي كنند باز بر اساس همان نگاه قالبي پس از دريافت نامه دعوت به جلسه، ضمن عذرخواهي از مربيان، پولي را داخل پاكت گذارده و ازحضور در جلسه امتناع مي كنند. علاوه بر آن والدين تصور مي كنند با شركت در جلسات انجمن اولياء و مربيان از كار و زندگي باز مي مانندو يا اينكه بر همان سياق فكري حضور در جلسات را يك نوع وقت كشي مي پندارند. وي مي افزايد: بينش هاي غلط قبلي در مورد ارتباطات خانه و مدرسه موجب از هم گسستگي روابط خانه و مدرسه شده به گونه اي كه والدين به طور مرتب در جلسات حضور پيدا نمي كنند و در نتيجه از توان فكري خود در جهت بهبود مسائل آموزشي و تربيتي مدرسه بهره نمي گيرند. در حالي كه همگامي خانه و مدرسه مي تواند در نقش پذيري دانش آموزان موثر باشد، بويژه زماني كه والدين ازالقاي برخي مسائل تربيتي به دانش آموزان عاجز مربيان مي شوند، و معلمان مي توانند با شناخت از دانش آموز و درقالب پيام غيرمستقيم مسئله را به راحتي به آنان منتقل كنند. براي والدين پذيرش اين نكته كه آموزش و پرورش توان اداره كردن 19 ميليون دانش آموز را در آينده نخواهد داشت كمي دشوار خواهد بود. اما آمارها نشان دهنده آن است كه هم اينك هر يك از دانش آموزان هزينه اي معادل 400 هزار ريال را در طول سال تحصيلي بر درآمدهاي عمومي تحميل مي كنند ارزيابي شتابزده نشانگر آن است كه در طول سال قريب 20 درصد بودجه عمومي كشور صرف هزينه هاي آموزشي بي ترديد مي شود اگر اين روند رو به رشد جامعه دانش آموزي به تناسب متعادلي نرسد در آينده تامين هزينه هاي آموزشي در توان بودجه هاي دولتي نخواهد بود، از سوي ديگر تنگناهاي اقتصادي، چندپيشگي كادرهاي آموزشي، بي توجهي والدين به مسائل تربيتي دانش آموزان و ناهمگوني ارتباط خانه و مدرسه خود به خود بر دوگانگي رفتاري دانش آموزان دامن مي زند. پيوند خانه و مدرسه، در گرو حذف تشريفات يك كارشناس تربيتي با اشاره به بوروكراسي حاكم در نهادهاي آموزشي مي گويد: بايد مسئولان آموزشي، خانواده ها را در روند تربيت پذيري دانش آموزان سهيم سازند و از مبادله نامه هاي اداري و تهيه گزارش هاي صوري پرهيز كنند، به هرحال ارائه واقعيت هاي پنهان وآشكار در حيطه آموزشي مي تواند خانواده ها را نسبت به آتيه فرزندانشان ترغيب كند، ضرورت همكاري بين خانه ومدرسه بيش از زمان ديگر احساس مي شود. نسل جديد باالگوهاي تربيتي رسمي و غيررسمي تا حدودي بيگانه است وبي توجهي اين دو نهاد آموزشي مي تواند لطمات جبران ناپذيري را بر دانش آموزان وارد كند. وي مي افزايد: نقش دادن به والدين در مدرسه به صورت عملي مي تواند آنان را از حالت يك ناظر بيطرف به مداخله گر موثر تبديل كند، در واقع وقتي در عمل به آنان نشان داده شود كه عواقب همكاري با مدرسه چه كاستي هايي را در زمينه رشد فرزندان مي تواند به وجود بي ترديد آورد، تمايل آنان را براي همكاري صميمانه و نزديك بيش از پيش خواهد نمود. ادامه دارد