Hamshahri corpus document

DOC ID : H-751128-15185S1

Date of Document: 1997-02-17

انتشار مكرر مطالب پزشكي، آري يا؟ نه بررسي قانون اينجل فينگر براساس اين قانون، اخبار و مطالب پزشكي كه قبلا در نشريه ديگري به چاپ رسيده اند، حق انتشار نخواهند داشت اشاره: در سلسله مقالات بررسي روابط روزنامه نگاران و اين دانشمندان، بار قانون اينجل فينگر كه بيشتر مورد مخالفت روزنامه نگاران و مورد تاييد پزشكان قرار گرفته است، بررسي مي شود سال 27 پيش دكترفرانس اينجل فينگر سردبير نشريه پزشكي نيوانگلند اعلام كرد از انتشار اخبار و مقالات پزشكي كه قبلا در نشريه ديگري به چاپ رسيده اند، سر باز خواهد زد. سپس، برخي ديگر از نشريات پزشكي نيز اين روش را دنبال كردند و به تدريج اين شيوه، قانون اينجل فينگر ناميده از شد آن موقع تاكنون، اعمال محدوديتهايي از اين قبيل در انتشار مطالب پزشكي در روزنامه نگاري علمي بحث برانگيز بوده است. به اعتقاد مخالفان، قانون اينجل فينگر، جريان آزاد اطلاعات را محدود مي سازد، در حالي كه موافقان اين قانون معتقدند، عدم رعايت آن و انتشار سريع يك مطلب پزشكي بدون اعمال بررسي هاي لازم، ممكن است انتشار مطالب غيرموثق را به دنبال داشته باشد. در سال 1967 دكتراينجل فينگر مشاهده كرد جزئيات مقالاتي كه قرار بود در شماره هاي بعدي نشريه نيوانگلند انتشار يابد، در نشريات رايگاني كه براي پزشكان ارسال مي شود، آمده است. به اعتقاد وي، ذكر جزئيات مقاله پيش از انتشار، از تازگي و ارزش خبري آن مي كاهد و در نهايت از ميزان سوددهي نشريه نيز خواهد كاست; در حالي كه انتشار اخبار بكر و دست اول، براي يك نشريه امتياز عمده اي است. سپس دكتر اينجل فينگر به اين فكر افتاد تا در نشريه خود، چاپ مطالب تكراري را ممنوع سازد. به دنبال آن، برخي ديگر از نشريات از اين قانون پيروي كردند. به عنوان نمونه، نشريه لنست با ايجاد تغييرات وسيعي در عملكردهاي اين قانون، آن را پذيرفت. در سال 1977 دكتراينجل فينگر تغييراتي در قانون خويش بوجود آورده و انتشار سريع و اضطراري مطالبي كه از اهميت ويژه اي برخوردار بودند و تاثير مستقيمي بر بهداشت و تندرستي عموم داشتند را بلامانع اعلام كرد. به تازگي نيز نشريه پزشكي نيوانگلند، با اعلام اين موضوع كه به زودي مطالب پزشكي خود را از طريق شبكه اينترنت به اطلاع مشتركين شبكه خواهد رساند، خاطرنشان كرد كه به دليل پيروي از قانون اينجل فينگر، مطالب پزشكي ارسالي از طريق اينترنت را در نشريه نيوانگلند منتشر نخواهد كرد; زيرا اين مطالب، خصيصه تازگي خود رااز دست داده اند. يكي از پيامدهاي نادرستي كه قانون اينجل فينگر داشته است، ايجاد محدوديت در اطلاع رساني مسائل پزشكي بوده است. براساس اين قانون، اگر نويسنده و يا پزشكي مايل باشد مقاله اش در نشريه پزشكي معتبري مانند نيوانگلند منتشر شود، ناگزير است تا هنگام انتشار مقاله، سكوت اختيار كرده و نظريات علمي خود را به طور كامل در جوامع پزشكي و يا در ساير نشريات عنوان نكند. در غير اين صورت، نشريه نيوانگلند مقاله را تكراري تشخيص داده و از انتشار آن سرباز خواهد زد. منتقدان، قانون اينجل فينگر را مخالف جريان آزاد اطلاعات مي دانند، زيرا اين قانون، نويسندگان و صاحبنظران علمي را در بيان مطالب و يافته هاي علمي خود محدود مي سازد. انتشار يافته هاي پزشكي، تاثير بسياري بر اتخاذ سياستهاي بهداشت عمومي خواهد داشت، تاكنون براي دستيابي به اهداف بهداشت عمومي، هزينه هاي بسياري صرف آموزش، تحقيق و درمان شده است. قانون اينجل فينگر نيز با اعمال محدوديت در انتشار يافته هاي پزشكي، تاثير مستقيمي بر چگونگي، زمان و مكان انتشار مطالب پزشكي مي گذارد. بسياري از دانشمندان و اعضاي هيئت علمي، مدافع قانون اينجل فينگر هستند و انتشار مطالبشان در نشريه اي مانندنيوانگلند كه پيرو اين قانون است را اعتبار و مزيتي براي نويسنده محسوب مي كنند. معمولا انتشار مقاله در چنين نشريه اي، يك مزيت براي اعضاي هيئت علمي دانشگاه محسوب مي شود; از اين رو بسياري از پزشكان در صددند تا مقالات خود را در نشريه اي مانند نشريه پزشكي نيوانگلند انتشار دهند. نشريات پزشكي به عنوان منبع اساسي اطلاع رساني راههاي تازه درماني و پيشرفتهاي دانش پزشكي محسوب مي شوند. مطالب منتشره در نشريات پزشكي در نهايت بر اتخاذ شيوه هاي مراقبت بهداشتي ميليونها بيمار در سراسر جهان تاثيرگذار خواهد بود. در نشست علمي كه در مورد واكسن سرطان برگزار شده بود، ادعاي يك پژوهشگر مبني بر كشف مولكولي جديد وتاثير آن در ساخت واكسن سرطان مطرح شد. اما اين پژوهشگر از بيان توضيحات بيشتر در مورد مولكول جديد خودداري كرد; زيرا به تصور وي، در صورت بيان جزئيات اين يافته، امكان انتشار مشروح مقاله علمي اش را در نشريه نيوانگلند از دست خواهد داد. دكتراينجل فينگر نشريه پزشكي نيوانگلندرا نشريه آموزشي براي پزشكان مي دانست; از اين رو در انتشار مطالب پزشكي، حداكثر دقت را اعمال مي كرد. اين شيوه مورد تاييد بسياري از پزشكان و جوامع علمي قرار گرفته است. اما روزنامه نگاران علمي، حساسيت و دقت بيش از اندازه اين قانون را سدي در برابر جريان آزاد اطلاعات دانسته اند. به اعتقاد روزنامه نگاران، ضرر و زيان تاخير و اعمال محدوديت درانتشار يافته ها و مطالب علمي بيش ازسودمندي آن بوده و تاثيرمستقيمي بر بهداشت عمومي خواهد گذارد. منبع: لنست ترجمه: مريم تاج فر