Hamshahri corpus document

DOC ID : H-751125-15087S1

Date of Document: 1997-02-14

معاون دبيركل كنفرانس زيستگاه: شهرهاي آينده; آرامش پس از توفان رابطه شهر و روستا را بايد به شيوه جديد نگريست اگر سرمايه گذاري در كشاورزي را به حد نوسازي آن هامحدود كنيم نياز ما به وجود مردم در بخش روستايي كم تر مي شود بيش از نيمي از مردم كشورهاي جنوب و فراتر از 90 درصد جمعيت روستايي در 1990 از آب لوله كشي محروم بوده اند جورج ويلهلم، معاون دبيركل كنفرانس planetزيستگاه the of Peple، (معمار و شهرساز برجسته برزيلي )در گفت و شنودي فرايافت ها و انگيزه هاي ناكامي كنفرانس ونكوور را بررسي كرده است. وي كه ناكامي هاي جهان معاصر را زاييده عصر گذار به جامعه اي بركنار از تنش هاي طبقاتي و تركتازي هاي نظام كپيتاليستي مي داند، به آينده بشريت و رهيافت هاي انساني آن سخت خوشبين است. ويلهلم در اين گفت و شنود تنها به ناهنجاري هاي سياسي برتافته از فروپاشي نظام شورايي در اتحاد شوروي بسنده نكرده و به مسائل شهري و شهرسازي نيز به تناسب پرسش هايي كه از وي شده پاسخ گفته است. نخستين بخش اين گفت و شنود را خوانده ايم و اينك واپسين بخش آن را نيز از نگاه مي گذرانيم. در مورد ايده سرمايه گذاري در روستاها به قصد كاستن از مهاجرت به شهر چه فكر؟ مي كنيد اين دقيقا همان چيزي است كه در گذشته صورت گرفت; اما اين كار مانع از مهاجرت به شهرها نشد. برعكس اگرسرمايه گذاري در كشاورزي رابه حد نوسازي آنها محدود كنيم نياز ما به وجود مردم در بخش روستايي كمتر مي شود حال آنكه بهره وري نيز افزايش خواهد يافت. رابطه شهر و روستا را بايد به شيوه جديد نگريست. بايد فعاليت هاي غيرروستايي روستاها را غيرمتمركز فعاليت هاي كرد، غيرشهري را تنوع بخشيد و فرصت هاي فرهنگي را ترغيب كرد. اين كار مانع از آن نمي شود كه قرن آينده قرن شهرنشيني باشد. اما فاجعه شهرنشيني تبآلود، كشورهايي همچون چين و هند را آرام تر خواهد كرد. در مباحثات كنفرانس اسكان در 1990 صحبت هاي بسياري در مورد آب سالم و پاك وجود داشت. در اين زمينه چه پيشرفت هايي صورت گرفته؟ است برخي پيشرفت هاي عمدتا موضعي، در امريكاي صورت لاتين، گرفته است. اما بيش از نيمي از مردم كشورهاي جنوب و بيش از 90 درصدجمعيت روستايي در 1990 ازآب لوله كشي در منازل خويش محروم بوده اند. همراه باگسترش شهرنشيني مشكل فاضلابنيز در حال اوج گرفتن است به طوري كه از نظر حفظبهداشت عمومي به يك حدبحراني رسيده است. به نظرمن بايد در اين زمينه فوري به فكر يافتن و به كار بستن يك تكنولوژي جديد نامتمركز بود تا از جمع آوري پرهزينه فاضلاب در يك محل اجتناب شود. با نزديك شدن كنفرانس زيستگاه جمع بندي شما درمورد رويكرد اين ؟ كنفرانس چيست آيا انتظار داريد از كنفرانس اول پربارتر؟ باشد اولين تغيير در رويكرد ما رامي توان از اين واقعيت فهميدكه ما در صدد برگزاري نخستين كنفرانس سازمان ملل، باشركت همه طرف هاي درگير هستيم. تا به امروز همه كنفرانس هاي سازمان ملل تنهادولتي بوده اند; گرچه در كنارآن گاه گردهمايي سازمان هاي غيردولتي (NGO) نيز تحمل مي شد و گاه حتي نسبت به آنها همدردي نيز احساس مي شد. اما اين ها همواره خارج از كنفرانس و بي ارتباط باآن بودند. اما در كنفرانس استانبول همه طرف هاي ذي ربط در مساله اسكان بشر اعم از مقامات محلي، بخش خصوصي، پژوهشگران، سازمان هاي غيردولتي، اتحاديه هاي كارگري، نمايندگان قانونگذاري نيز به دولت هاي مركزي مي پيوندند. اين كار از راه ارسال نمايندگان به يك كميته بررسي يا كميته شركت كنندگان صورت مي گيرد. در اين كميته همه طرف ها نقطه نظرها و تعهدات خود را جمع بندي مي كنند و نتايج آنرا به عنوان فرايند مقدماتي كنفرانس زيستگاه ارائه مي دهند. تغييري ديگر كه تدارك ديده شد در مورد سند كنفرانس يعني دستور كار زيستگاه است كه شامل برنامه اقدام جهاني قرار مي شود است اين يك سند تفاهي و موكد باشد. براي آنكه بسياري از نقطه نظرهاي خوب به علت عدم توافق كامل آرا كنار گذاشته نشود به شركت كنندگان استانبول ( كشورها، شهرها و سازمان هاي غيردولتي ) يك جدول تعهدات پيشنهاد خواهد شد و اين مجموعه پيش روي خبرنگاران رسانه ها و همگان به صورت بيانيه ها و تعهدات مشخص به امضا خواهد رسيد. تغيير سوم به نتايج واقدامات مورد نظر مربوط است: علاوه بر بيانيه هاي مربوط به اصول و سياست هاي همكاري بين المللي اين اقدام هانيز مدنظر است: ايجاد يك فهرست الكترونيكي مربوط به بهترين روش ها همراه با يك جايزه دوسالانه; يك نمايشگاه جهاني شهري برپايه شاخص ها وديگر روش هاي تجزيه و تحليل; دگرگوني و معيارهاي تامين اعتبارات خانه سازي و توسعه شهري; و ايجاد يك سيستم كمك هاي فني برپايه خودياري و تمركززدايي. از نتايج كارهاي خود شما دربرزيل چه درس هايي مي توان گرفت و چگونه مي توان آن ها را در آينده به؟ كاربست من به عنوان يك برنامه ريزحرفه اي، بيشتر آنچه را كه مي دانم با مشاهده كار آنان كه مي سازند و آن ها كه شهرهارا اداره مي كنند به دست آورده ام. موفقيت من در برخي از طرح ها از جمله در مورد كوري تيبا كه در دهه 1960 مسئول آن بوده ام مرهون مشاهده دقيق واقعيت هاي اجتماعي و انساني و محدوديت هاي فيزيكي بوده و همچنين مرهون درك اين نكته كه در يك فرايند پايدار هيچ چيز به دست نمي آيد مگر آنكه بتوان غرور شهروندان را در مورد شهري كه در آن زندگي مي كنند به تحرك درآورد. آنچه باقي مي ماند عبارتست از ايده هاي خوب و مشاركت. ديدگاه شما از وضعيت درازمدت شهرها در قرن بيست ويكم؟ چيست بشريت در گيرودار يك گذرتاريخي است. نداشتن اطمينان به آينده موجب مي شود سازمان ها افراد، و موسسه ها حالت تدافعي و ناسازگاري به خودبگيرند. در نتيجه سال هاي آينده سال هاي انزوا، تساهل خشونت، زدايي و تضعيف همگوني هاي اجتماعي خواهدبود. شهرها به صحنه بروز چيزهاي زشت بدل خواهند شد. اما فرايند تغيير ادامه مي يابد و از هم اكنون بذرهاي آن را در همه جا مي توان ديد: همكاري هاي فرامليتي در طرح هاي اجتماعي به تشكيل سازمان هايي از نوع جديد خصوصي - همگاني; سيستم هاي جديد نامتمركز در زمينه توليدات صنعتي وخدمات كه در ارتباط با دانش و آگاهي شكل مي گيرد و شركت مقام هاي محلي در شبكه هاي فرامرزي. از اين رو در مرحله بعد، شهرها رفته رفته به صورت صحنه فرهنگ جديد درخواهند آمد: يك نوزايي جديدشهرهايي كه براي زندگي چندان بد نخواهند بود.