Hamshahri corpus document

DOC ID : H-751108-14135S1

Date of Document: 1997-01-28

آينده جهان درگرو شهرها است مديريت تواناي شهري ومشاركت مردمي براي طبقه ممتازـ ونه براي همه ـ شهرها به معناي آزادي فرصت هاي گوناگون و هيجان هستند در بنگلادش، بيماري هايي كه از رهگذر آب منتقل مي شوند، هر دو دقيقه جان يك بچه را مي گيرند بارسلون گواه اين مدعاست كه مي توان شهري بزرگ را با مديريت توانمند، دورانديش و پايدار دگرگون كرد برخي پيش بيني هاي نگران كننده براي سال ميلادي جديد از اين قرارند: انفجار شهرها، بدتر شدن وضعيت رفت و آمد خودروها در خيابانها و جاده ها، آلودگي شديد هوا. اين درحالي است كه هر روز شماري فزاينده از مردم روستاها، راهي شهرهامي شوند. بدين گونه، شهرهاي گوناگون جهان به شكل هاي مختلف با سيل مهاجرت برخورد مي كنند. به گزارش تلويزيون بي بي سي، آينده جهان درگرو شهرهاست. براي طبقه ممتازـ و نه براي همه ـ شهرها به معناي آزادي، فرصت هاي گوناگون وهيجان هستند. شهر جايگاه خطر، بيماري و فساد نيز هست. تاپنج سال ديگر، نيمي از جمعيت جهان ساكن شهرها خواهند بود و يك و نيم ميليارد نفر از اين تعداد، با فقر دست وپنجه نرم خواهند كرد. اين تحولات براي بسياري از مردم همچون نوعي كابوس شهري است. در سراسر جهان فقر و جنگ مردم را به سوي شهر مي راند. آديس آبابا پايتخت اتيوپي يكي از اين شهرهاست كه اكنون پر از آلونك است. در اين شهر از هر پنج نفر چهار نفر ساكن همين آلونك ها هستند. آديس آبابا نمي تواند نيازهاي ساكنان خود را برآورده كند. فزوني جمعيت باعث فشار بر منابع شهري مي شود. رشد خدمات شهري همچون فاضلاب، شبكه آب شهري، خيابان ومسكن و در مجموع زيربناي شهري با روند رشد جمعيت شهر هماهنگي ندارد. در بنگلادش، بيماريهايي كه از رهگذرآب منتقل مي شوند، هر دو دقيقه جان يك بچه را مي گيرند. توسعه به اندازه محروميت عامل بحران شهري است. دربانكوك، رشد اقتصادي بي حساب باعث ايجاده راه بندانهاي دائمي در شهر شده است. آلودگي هوا در پايتخت تايلند موجب شده است از هر شش نفر يك نفر دچار حساسيت يا بيماري تنفسي مديريت شود نادرست وضع بسياري از شهرها را به نقطه بحران رسانده براي است نمونه، در سائوپائولو، آلونك نشينها با تشكيل تعاوني به ساخت خانه هاي ارزان قيمت براي اما خودمي پردازند، بيشتر مديران و سياستمداران با شركتهاي خانه سازي خصوصي تباني مي كنند و جلوي ساخت و ساز آنان رامي گيرند. از سالهاي 1950 مردم مي پنداشتند واميدوار بودند كه كارشناسان راه حل مشكلات شهري را بيابند. كارشناسان هم تصور مي كردند كليد حل مشكلات در دست آنان است. اكنون ضرورت نگرشي نوين به شهرها احساس در مي شود سال ميلادي گذشته، در جريان آخرين اجلاس سازمان ملل كه پيش از آغاز هزاره جديد ميلادي در زمينه شهرها برپا شد، اين سازمان دو طرح تازه و يك انديشه نوين را مطرح كرد. انديشه جديد چيزي نبود جز شركت دولت ها و سازمان هاي غيردولتي. دربارسلون، شهري در اسپانيا، مي توان شاهد كاربست دو طرح جديد سازمان ملل بود: يعني بالا بردن معيارهاي عملكرد شهرداري و تشويق مشاركت مردم در كارهاي شهري. مديريت كاري شهري برآورنده خواست هاونيازهاي مردم است. به اين منظور دربارسلون شهرداري با اختيارهاي فراوان و قدرتمند مدير شهر است كه با راي مردم انتخاب مي شود. پاسكال ماراگالي معمار شماري از چشمگيرترين طرحهاي شهري در سراسر اروپا به شمار مي رود. وي تا به حال پنج بار با راي مستقيم مردم شهردار بارسلون شده است. او از نوآوري ابايي ندارد. اين شهر تحت مديريت وي متحول شده است. تا اواسط دهه 1980 بارسلون به شهري كهنه مربوط به دوران مابعد صنعتي مي مانست كه ظرف 10 سال 42 درصد از ميزان اشتغال مردم آن كاسته شده بود. برگزاري بازيهاي المپيك نقطه سال 1992 عطفي در تاريخ شهر به شمارمي آيدكه چهره شهر را دگرگون كرده است. صاحبنظران امور شهري از استفاده مناسب شهرداري بارسلون از اين رويداد ورزشي بزرگ براي به اجرا در آوردن طرح اصلي جديد تمجيد كرده اند. در اين طرح، برنامه ريزان دولتي و مجريان خصوصي دوشادوش هم كار كرده اند. در اين ميان، شهرداري نقش هماهنگ كننده دو نيرو را برعهده داشت. ماراگالي معتقد بود مي توان اوضاع را تغيير داد. وي مي گويد: رويارويي با مشكلات شهرهاي بزرگ بدون وجود يك رهبر قدرتمند غيرممكن است. توانايي چنين مديريت شهري با استفاده از نيروي مردم براي دستيابي به هدف هاي مورد نظر سنجيده مي شود. علاوه بر طرحهاي اساسي براي جذب جهانگرد و سرمايه گذاران، طرح هايي در مقياس كوچكتر براي تشويق مشاركت مردمي در بارسلون در دست اجراست. ظرف 10 سال بيش از 250 ميدان و پارك در اين شهرساخته شده است. بارسلون گواه اين مدعاست كه مي توان شهري بزرگ را بامديريت توانمند، دورانديش و پايداردگرگون كرد، هر چند كه نمي توان منكر شدبخشي از دگرگوني بارسلون از رهگذرميلياردها دلاري است كه صرف آمادگي برگزاري بازيهاي المپيك شد. در نمي توان واقع، در متحول ساختن شهر، از كنارمساله بودجه و منابع مالي بي اعتناگذشت. پس تكليف شهرهاي كم پول چه شايد؟ مي شود بتوان پاسخ اين پرسش را در امريكاي لاتين يافت. كوري تيبا شهري كوچك در 300 كيلومتري سائو پائولو در برزيل است كه مردم آن به طور عمده كم درامد هستند. درامد يك سوم مردم آن در سال كمتر از 200 دلار با است اين حال يك شبكه حمل و نقل شهري در آن فعال است كه بسياري از شهرهاي كوچك و بزرگ جهان به آن غبطه مي خورند. تا پيش از ايجاد اين شبكه كارا، وضع رفت و آمد مردم وخودروها آشفته بود. در آلونكهاي كوري تيبا، مردم زباله جمع مي كنند و آن را با خواربار معاوضه مي كنند. به ظاهر اين كار بسيار ساده است، اما درعين سادگي، سطح زندگي آنان را به گونه اي چشمگير بالا برده است. شبكه حمل و نقل شهري و طرح جمع آوري زباله در زاغه ها هر دو طرح هايي كم هزينه هستند كه از رهگذر مديريت شهري نوآور كوري تيبا و همكاري آن باگروه هاي مردمي تحقق يافته است. شهردار پيشين شهر مي گويد: مديريت شهري بيش از اراده سياسي نيازمند مشاركت مردم است. كوري تيبا اكنون الگويي براي شهرهاي ثروتمند دركشورهاي شمال شده است. در حدود يك دهه پيش بود كه گروهي از كارشناسان شهري كوچك در امريكا ازكوري تيبا ديدار كردند، شهري كه در آن زمان بيشتر به خاطر آلودگي هوا و ديگر مشكلات شهري مشهور بود. دولت اما در سال 1969 شهرچاتانوگا را در ايالت تنسي آلوده ترين شهر كشور اعلام كرد. آلودگي ناشي از كارخانه ها در اين شهر به حدي بود كه رانندگان بايد در ميانه روز با چراغ روشن حركت مي كردند. اما اينك معيارهاي زيست محيطي در اين شهر در سطح مناسب قرار داد. چنين تحولي نه فقط از رهگذر تصويب قانوني براي ملزم كردن صنايع به كاستن از دود كه از راه مشاركت مردم عادي تحقق سازمان يافت ملل چاتانوگا را نمونه روشن كارايي قدرت مردم مي داند. اما با فرا رسيدن هزاره ميلادي نظر جديد، سازمان ملل در مورد شهر و شهروندآرماني با تنش هايي روبه رو شده است. اكنون بين دو ديدگاه در مورد آينده شهرها تضاد بوجود آمده است. براساس طرفداران اولين ديدگاه، شهر محل پول درآوردن و تحرك است، يعني يك حلقه ارتباطي بزرگ در اقتصاد جهان، آنان خاطر نشان مي سازند كه شهرها بايد براي جذب سرمايه با هم رقابت كنند. اماتاكيد اين ديدگاه كه بر دگرگوني سرعت، و انعطاف بود، سبب پيدايش نوع بيگانگي در فرايند توسعه مي شود. به نظر مي رسد اين ديدگاه با نظر دوم كه سازمان ملل طرفدار آن است، تضاد پيدامي كند. طرفداران آن مي خواهند شهرهامجموعه اي از محله هاي ريشه دار باشند كه در آن نيازهاي فقير و غني به تساوي برطرف شود. همزمان با رشد پي گيرانه شهرهاي سياره ما، نزديك كردن اين ديدگاه اما يكي از تنش هاي مبرم انسان است. برگردان: واحد رسانه هاي خارجي