Hamshahri corpus document

DOC ID : H-751107-14056S1

Date of Document: 1997-01-27

ارزشها و بركات صيام ( ) 4 صوموا تصحوا اين واقعيت متعالي را كه مسلمانان روزه را يك فرمان الهي مي دانند و جهت امتثال امر خداوند انجام مي دهند، هيچگاه نبايد از ياد برد. هنگامي كه اين پشتوانه اصيل فكري و اعتقادي نزد مومنان پذيرفته شود، ديگر هيچگونه ترديدي نسبت به اصل و ارزش آن وجود نخواهد داشت و از همه جنبه ها و منظرها معتبر خواهد بود. با اينهمه ما بر اين باوريم كه هر يك از احكام اسلامي با توجه به سلسله اي از مصالح و مفاسد مقرر شده و هيچ حكمي بدون در نظر گرفتن همه جوانب مصلحتهاي فردي و اجتماعي انسان صادر و مقرر نگرديده است. يكي از اصحاب امام رضا (ع ) درنامه اي خطاب به آن حضرت درباب همين موضوع نكته اي راخدمت امام عرض نمود و تلويحا اشاره كرد كه مردم بر اين باورند كه حلال و حرام الهي اموري صرفا تعبدي بوده و فاقد هرگونه فلسفه و مصلحت اجتماعي مي باشند. حضرت در پاسخ وي نوشت: هر كس چنين خيال كند از راه راست منحرف شده، و در گمراهي آشكار و روشني فرو رفته است. (ص /ج 96 /بحارالانوار ) 255 از همين منظر است كه پيامبرگرامي اسلام در ترغيب مسلمين به روزه داري، بر جنبه ها و فوايدبهداشتي روزه تاكيد فرموده اند. سخن مشهور و موجز حضرت رسول چنين است: صوموا تصحوا - روزه بگيريد تا تندرست باشيد. توجه به اين مسئله، از اين زاويه ديد، همواره مورد توجه اطبا و حكيمان و دانشمندان - وحتي مردمان عادي و با تجربه -بوده است. و همچنانكه جايگاه روزه در دينهاي قديم، جايگاهي سترگ و بي مانند بوده است، در عرصه طب و تاريخ علم نيز اين امر داراي امتيازات بسيار بوده و همواره مورد توجه قرار مي گرفته است. در طب قديم، روزه با اهميت خاصي تلقي شده بود، فيثاغورث وبقراط، برخي از امراض را باروزه معالجه مي كردند. اين همان روشي است كه تاكنون استمرار داشته و پزشكان معاصربيش از قدما بدان توجه مي نمايند. و بدان عنوان رژيم غذايي داده اند. پس مي بينيم كه تا چه حد اين مسئله دامنه داراست و فقط مختص طب جديد ياطب يونانيان باستان نبوده است. حارث بن كلده طبيب معروف زمان بعثت رسول گرامي اسلام (ص ) روزه، را يگانه طريق معالجه بيماريها مي دانست. و بالاخره حكيم نامدار و بزرگوار ايران ابوعلي سينا نيز فصلي از كتابقانون را به مداوا از طريق روزه اختصاص داده است. با توجه به اين نكات و لازم مسائل، است كه مومنان و به مسلمانان، همه جنبه ها و ارزشهاي اين عبادت متعالي توجه داشته باشندو فرصت مغتنمي را كه جهت تزكيه روح، تهذيب روان، سبك كردن جان و پاكيزه ساختن جسم فراهم آمده از كف ندهند. بي گمان هر اندازه بصيرت يك فرد مسلمان نسبت به روزه افزايش يابد، اهتمام وي بدان بيشتر خواهد شد، زيرا روزه كه عبادتي كاملا فردي و ملموس است، انسان را با تمام ابعاد شناخته و ناشناخته وجود خود روبرو خواهد ساخت.