Hamshahri corpus document

DOC ID : H-751017-12888S1

Date of Document: 1997-01-07

يادداشت روزدر حاشيه نشست 8 كشور بزرگ اسلامي پيوند استراتژيك، ضرورت توفيق دي - 8 دومين نشست وزيران خارجه هشت كشور بزرگ اسلامي در استانبول شامل جمهوري اسلامي ايران، پاكستان، تركيه، مصر، نيجريه، اندونزي مالزي، و بنگلادش موسوم به دي - را 8 بايد به فال نيك گرفت. اين نشست و نيز اجلاسهايي از اين دست، پيش از هر چيز مي تواند به گسترش و نهادينه شدن فرهنگ گفت وگو و درك متقابل ميان كشورهاي رشد يابنده بينجامد كه طبعا نزديكي هر چه بيشترديدگاهها و كاهش تشنجات منطقه اي و سوتفاهمات دو يا چندجانبه در روابط ديپلماتيك را دربر دارد. هم چنين، كشورهاي در حال توسعه اسلامي در خلال اين نشستهامي توانند ظرفيتهاي اقتصادي يك ديگر را بهتر بشناسند و راه را براي همكاريهاي اقتصادي و سپس حفظ هويت فرهنگي خويش هموارتر سازند. بدين سان و در مجموع، در درازمدت مي توان انتظار داشت كه نشست وزيران خارجه و سپس سران هشت كشور بزرگ اسلامي، پيوندهاي استراتژيك ميان اعضا را تا حدي تقويت كند. با اين همه، تجربه همكاريهاي منطقه اي بويژه در كشورهاي درحال توسعه نشان داده است كه ازاتحاديه ها و نشستهايي از اين دست، نمي توان تحول شگرفي راانتظار كشيد، بويژه در موردگروه موسوم به دي - به 8 نظر مي رسد كه اولا شمار اين كشورها در ابتداي كار بسيار و بيشتر از حد لازم است. ثانيا اين كشورها به تبع شرايط جغرافيايي، اقليمي، سياسي، اقتصادي و امنيتي كاملا متفاوت خود، منافع مشترك چنداني مطابق اعلام هاي اوليه، اهداف نسبتا دور و دراز و سنگين براي اين گروه تصوير و تصور شده است كه با واقعيتهاي جاري در روابط دو يا چند جانبه كشورهاي عضو و هم چنين اوضاع داخلي بسياري از آنها هم خواني چنداني ندارد. از همين رو نزديك كردن ديدگاههاي همه اعضاي گروه دي - به 8 گونه اي كه زمينه هاي سياسي - اقتصادي و خلاصه استراتژيك را در بر بگيرد، حتي در درازمدت نيز نامحتمل مي نمايد. اغلب كشورهاي عضو هزاران كيلومتر از يك ديگر فاصله دارند و جز مشتركات ديني - البته با برداشتهايي متفاوت و بعضا متضاد، عامل ديگري براي پيوند ميانشان موجود نيست. از سوي ديگر، برخي كشورهاي عضومانند جمهوري اسلامي ايران ومصر، به لحاظ سياسي اختلاف نظرهاي ژرفي با يك ديگر دارندو به نظر نمي رسد كه حتي در ميان مدت نيز بدون دگرگوني جدي در سازوكار ژئوپوليتيك منطقه اي، اين اختلافات قابل حل باشد. برخي ديگر نيز مانند بنگلادش، پاكستان و حتي نيجريه از نظر سطح درآمد سرانه و وضعيت اقتصادي فاصله بسياري با كشورهايي نظير مالزي، ايران، تركيه و اندونزي دارند. تجربه سازمان همكاريهاي اقتصادي - اكو - به روشني نشان مي دهد كه صرف افزودن بر شمار اعضاي يك سازمان اقتصادي يا سياسي نمي تواندنمايانگر دريافت يا حل كننده مشكلات مشخصي مثلا باشد قدرت واثرگذاري سياسي و اقتصادي نهادي مانند اتحاديه اروپا با 15 كشورعضو - در ابتداي تاسيس 6 عضو ودر محدوده اي بسيار كوچك -اساسا با نهادي مانند جنبش كشورهاي غير متعهد با عضو 110حدود قابل قياس نيست. چنين مي نمايد كه اگر كشورهاي اسلامي در حال توسعه به راستي درصدد ايجاد اتحاديه هاي اقتصادي - سياسي نيرومند و موثر هستند، بايد از اعضاي محدود و حوزه هاي عمل كوچك آغاز كنند; وگرنه از نهاد ايدئولوژيكي چون سازمان كنفرانس اسلامي با بيش از 50 كشور عضو و سازمان سياسي اي چون جنبش عدم تعهد با بيش از 100 عضو تاكنون چه حركت موثري در معادلات بين المللي و منطقه اي ديده شده؟ است هم چنين، تشكيل اتحاديه هايي ازاين دست، بيش از هر چيز به حل و فصل بنيادين اختلافات في مابين و رشته پيوندهاي استراتژيك منوط است كه براساس آن كشورهاي عضو علائق و منافع خود را در گسترش همكاريها ببينند. در غير اين صورت، جز تريبوني براي ايراد نوبتي خطابه هاي سياسي بعضا كسالت بار نتيجه ديگري از اين اتحاديه ها نمي توان انتظار كشيد.