Hamshahri corpus document

DOC ID : H-750815-8859S1

Date of Document: 1996-11-05

درمان زخمهاي ديابتي با فيزيوتراپي ديابت يا مرض قند از جمله بيماريهاي متابوليكي است كه شيوع آن در جمعيت نسبتا بالا و در حدود 1 تا 2 درصد است. بيماران ديابتي مستعد يكسري عوارض ناشي از بيماري مي باشند، كه مهمترين اين عوارض عبارتند از: ناهنجاريهاي متابوليكي، اعصاب، چشمي، كليه ها و عروق. يكي از خطرناكترين اين عارضه هاايجاد زخمهاي ناشي از ديابت در پاها و انتهاي اندامها است. ظاهرا علت ايجاد اين زخمها در پا تقسيم نامتناسب فشار است، كه عمده ترين دليل آن اختلال حس ناشي از ديابت است. از طرفي در اثر استفاده از كفش هاي نامناسب كه منجر به پيدايش تاول مي گردد و يا پارگيها و سوراخ شدگيهاي ناشي از اجسام خارجي، كه همگي ناشي از اختلال در سيستم عصبي مي باشند، نيز اين زخمها بوجود مي آيند. همچنين اين مشكلات در هنگام مختل شدن وضعيت استخوانها در پاتشديد مي شوند، كه علت آن ازبين رفتن قوس كف پا در اين بيماران است. در افراد مبتلا به ديابت، بيماري عروقي نيز وجود دارد، كه با كاهش جريان خون و عدم تغذيه مناسب به پيدايش اين ضايعات كمك مي كند. عفونت در اين زخمها بسيار شايع بوده و در بسياري از موارد تنها راه جلوگيري از گسترش عفونت و نجات جان بيمار قطع عضو است. استفاده از VCTدستگاه وازوترين يا (درمان از طريق ايجادفشار و خلاء ) در فيزيوتراپي روش نسبتا جديدي در درمان اين گونه زخمهاست. اين روش يك درمان صرفا فيزيكي و براساس ايجادفشارهاي مثبت و منفي هوا بر روي عضو مبتلا است. پاي مبتلاي بيمار در داخل محفظه مخصوص استوانه اي شكل قرار گرفته، در مرحله فشار مثبت در اطراف اندام مبتلا كه در داخل محفظه استوانه اي قرار دارد، فشار بالا مي رود. در طي اين مدت عروق خوني عضو تا اندازه اي تخليه مي شود، كه اين موضوع از روي رنگ پوست پاي بيمار قابل مشاهده است. اين فاز به منظور كم كردن فشار و انبساط بيش ازحد عروق، وريدها و مجاري لنفاوي انجام مي گيرد. بعد از اتمام اين مرحله فاز منفي شروع مي شود و فشار منفي به تدريج زياد مي شود. در اين مرحله يك پرخوني پاسيو ( غيرفعال ) در عضو ايجادمي گردد، كه از قسمت فوقاني اندام به سمت قسمتهاي تحتاني است و پرخوني عضو به وضوح قابل رويت است. اين سيكل در دستگاه تكرار و مقادير فشار، مدت اعمال و ديگر فاكتورها قابل تنظيم است. مدت درمان حدود يك ساعت در هر جلسه است. از جمله عواملي كه باعث ترميم سريع تراين زخمها مي شود، افزايش قطرعروق، افزايش طول عروق، ايجادمويرگهاي جديد، افزايش ضخامت ديواره عروق و خونگيري بهتر عضو مي باشد. در ايران نيز بيماران با استفاده از اين روش تحت درمان قرار گرفته اند و نتايج حاصل از آن موفقيت آميز بوده است و دربسياري از موارد كه قطع عضوتنها راه علاج بوده است، بيمار با بهبودي كامل به فعاليتهاي روزمره و زندگي عادي خود ادامه داده است. محمد علي دهقاني - دانشجوي فيزيوتراپي