Hamshahri corpus document

DOC ID : H-750805-8150S1

Date of Document: 1996-10-26

فقر يك مشكل جهاني است از سوي سازمان ملل متحد اعلام شد 1996 سال جهاني فقرزدايي ميليون 300 شهروند در كشورهاي در حال توسعه حتي درآمدكافي براي تهيه غذا و سرپناه ندارند فقر ديگر مسئله اي محبوس در مرزهاي ملي نيست. بلكه مسئله اي جهاني شده است به طوري كه بدون رواديد و به شكل مواد مخدر، بيماري، آلودگي، مهاجرت، تروريسم و ناآرامي سياسي از ميان مرزها مي گذرد. فقر به صورت يك مشكل روستايي فقر در سطح جهاني، يك مشكل روستايي است. سازمان خواربار و كشاورزي سازمان ملل ( فائو ) خاطرنشان كرده است كه بيش از 75 درصد از جمعيت فقيرترين كشورهاي جهان در مناطق روستايي زندگي مي كنند كه براي كار و درآمد به كشاورزي وابسته هستند. از سوي ديگر كشاورزي 40 درصد توليد ناخالص ملي (P. D. G) و بيش از 50 درصد عايدات صادراتي آنها را شامل مي شود. فقر روستايي: نزديك به يك ميليارد فقراي جهان درمناطق روستايي زندگي مي كنند كه اين رقم به خصوص از زمان عقبنشيني توسعه طي دهه گمشده سالهاي دهه 1980 به طور مستمر رو به افزايش است. اكنون يك پنجم كل جمعيت جهان را تشكيل مي دهند. در سال 1988 تخمين زده شد كه نسبت جمعيت روستايي كه زير خط فقر زندگي مي كند 61 درصد در امريكاي لاتين و درياي كارائيب 60 درصد در كشورهاي اطراف صحراي آفريقا 31 درصد در آسيا و 26 درصد در شمال آفريقا و خاورميانه است. امروزه در ميان خانم هاي خانه دار روستايي كه ميليون 75هم اكنون نفر جمعيت دارند بيشتر آنها زير خط فقر زندگي مي كنند. از سال 1975 به اين طرف 50 درصد خانمهاي روستايي در مقايسه با 30 درصد آقايان زير خط فقر زندگي مي كنند. غذا از جمله مسايل جدي در مناطق روستايي است. ميليون 800از نفري كه در جهان دچار سوءتغذيه شديد اكثريت هستند، در مناطق روستايي كشورهاي در حال توسعه زندگي مي كنند. با توجه به ازدياد جمعيت، در بيشتر مناطق كشورهاي درحال توسعه، مالكيت زمين كوچكتر مي شود و عدم مالكيت زمين و يا تقريبا عدم مالكيت در روستاها در حال افزايش است كه در جنوب آسيا شامل حداقل درصد 40 از مالكان شده است. حفاظت: مبارزه در راه زنده ماندن اغلب موجب انهدام منابع طبيعي حياتي مي شود كه براساس جمعيت روستايي پايه گذاري شده است. براي مثال تنها در سي سال گذشته: نزديك به 20 درصد از لايه هاي سطحي خاك زمينهاي كشاورزي از بين رفته اند كه بيشتر به دليل فقدان سرمايه و تكنولوژي استفاده از معيارهاي حفظ خاك بوده است. بيابان زدايي زمينهاي جنگلي به ميزان 11 ميليون هكتار درسال به دليل اقدام نااميدانه افراد فقير در تهي سازي زمين يا تهيه سوخت چوب مي باشد. به دليل وجود سيستم هاي آبياري ناكافي و ضعيف از نظرساخت و نگهداري، ميليونها هكتار زمين به زمينهاي بايرتبديل مي شود. مسئول بيش از 80 درصد از زمينهاي بياباني اخير جهان عدم وجود مديريت منابع مي باشد. اگر جهان به اين روند فعلي ادامه دهد يعني همچنان سالانه 27 ميليون هكتار زمين كشاورزي را از دست بدهد، جهان اين خطر رادر پيش روي دارد كه طي 200 سال آينده تمام زمينهاي كشاورزيش به بيابان تبديل شود. شهرنشيني فقر با وجود اينكه امروزه يك ميليارد نفر از افراد فقيرجهان درمناطق روستايي زندگي مي كنند، اين شرايط به شدت در حال تغييراست. طي 40 سال اخير جمعيت شهري كشورهاي صنعتي دو برابر و كشورهاي در حال توسعه پنج برابر شده است. نه تنها دنيا بطور روزافزون به سوي شهرنشيني پيش مي رودبلكه شهرنشيني فقر هم رو به افزايش است. براساس آماردفتر دبيركل سازمان ملل جمعيت شهرنشين از سال 1950 كه كمتر از 30 درصد افزايش داشته در سال 1995 به 45 درصدافزايش رسيده است تا سال 2005 از هر دو نفر يكي در شهر زندگي خواهد كرد. حدود 300 ميليون شهروند در كشورهاي در حال توسعه در حال حاضر در فقر زندگي مي كنند كه اينها حتي درآمد كافي براي تهيه مواد غذايي اساسي و تهيه سرپناه ندارند. ولي اين افزايش سريع جمعيت شهري مشكلات جدي نه تنها در زير بناي شهري و مسكن دارد بلكه براي محيط زيست شهري هم مشكل آفرين است. تا سال 1990 حداقل 600 ميليون نفر در نواحي شهري كشورهاي در حال توسعه در شرايط تهديدآميز بهداشتي زندگي مي كردند. در برخي شهرها بيش از نيمي از جمعيت در محله هاي پرازدحام و دخمه ها زندگي مي كنند. خيلي از آنهائيكه در چنين شرايطي زندگي مي كنند با مسايل ديگر هم روبرو هستند. از آن جمله: بيكاري مستمر بسياري از شهرها قادر نيستند با رشد جمعيت شهري هماهنگي يافته، فرصتهاي شغلي كافي يا جان پناه بسنده فراهم آورند. در نتيجه با توجه به 700 ميليون نفري كه به جمعيت شهري كشورهاي در حال توسعه طي ده سال اخير اضافه خواهد شد، نتيجه بيكاري يا درآمد بسيار اندك خواهد بود. همانطوري كه شكاف بين 20 درصد كشورهاي غني جهان درصد 20و فقيرترين كشورهاي جهان به دو برابر افزايش يافته است - /30 1از /60 1به بين سالهاي 1960 و 1991 فقيرترين و كم توسعه ترين كشورها بيشتر تحت تاثير آن واقع طبق شده اند آمار سازمان ملل بيش از دو سوم /1 3از ميليارد نفر فقير در جهان در تنها 10 كشور از 185 كشور عضو سازمان زندگي مي كنند كه شامل كشورهاي بنگلادش، برزيل، چين، اتيوپي، هند، اندونزي، نيجريه، پاكستان، فيلي پين و ويتنام مي شوند. موفقيت هانمونه هاي موفقي هم در جهان شاهد بوده ايم از آن جمله: بين سالهاي 1960 و 1992 كشورهاي بوتسوانا چين جمهوري اسلامي ايران، جمهوري كره، مالزي، پرتغال، سوريه، تونس تايلند، و تركيه در همه زمينه ها توسعه و موفقيت داشته اند. موريتاني كه سالهاي دهه 1950 جزء فقيرترين كشورها بوده است امروزه نه تنها بيكاري ندارد بلكه كمبود نيروي كارهم دارد. مجمع عمومي سازمان ملل سال 1996 را سال بين الملل فقرزدايي اعلام كرده است و تاكيد مي كند كه فقرزدايي اساس برقراري صلح و آرامش و دست يابي به يك توسعه اساسي به ويژه است روز 17 اكتبر ( مهر ) 26 روز جهاني فقرزدايي و 24 اكتبر ( آبان ) 1996 3 روز سازمان ملل مي باشد. نشريه برنامه توسعه سازمان ملل ترجمه: مينو بهتاش