Hamshahri corpus document

DOC ID : H-750705-6308S1

Date of Document: 1996-09-26

نماز در آئينه نظم پارسي زبان و ادبيات پارسي گنجينه پرارزشي است كه از پيشينيان ما بر جاي مانده است. ادبيات و زباني كه نشانگر مردمي فرهنگ دوست و تمدني پويا و باشكوه بوده و مانند ستاره اي تابناك بر آسمان تاريخ اين سرزمين مي درخشد و با سابقه اي چند هزار ساله، تمدن جهاني را تحت تاثير قرار داده است. آنچه كه در ذيل مي آيد نگاهي گذرا به اشعار ساخته شده از نماز در برخي اشعار پارسي سرايان است. به جرات مي توان گفت كه در ادبيات كهن اين مرز و بوم تمامي شاعران از نماز و اصطلاحات آن در اشعار خود استفاده نموده اند و اين مسئله، ريشه هاي عميق اعتقادي آنان را نشان مي دهد. نماز: سر فرود آوري براي تعظيم و سجده، : -شعرپله اي: 0 312 حاشيه ميانه 2 در نمازم خم ابروي تو با ياد آمد حالتي رفت كه محراب به فريادآمد (حافظ ) خوشا آنانكه دائم در نمازندبهشت جاودان بازارشان بي (باباطاهر ) هر شب اندر مسجدالاقصي به رازمقتداي انبيابد در نماز (عمان ساماني ) خواجه اي مي گفت در وقت نماز كاي خدا رحمت كن و كارم بساز (عطار )